moody

FORT APACHE (ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΝ ΑΥΓΗ)

2012-02-27T20:48:00.002+02:00

Το γουέστερν είναι, κατά κάποιον τρόπο, εθνικό υποείδος των ταινιών δράσης για τις Η.Π.Α. Διόλου τυχαίο το γεγονός πως η πρώτη αμερικάνικη ταινία μυθοπλασίας θεωρείται η «ληστεία της μεγάλης ταχείας», ένα γουέστερν δηλαδή. Άλλωστε, τότε, ήταν πολύ πρόσφατη η δημιουργία πρωτογενούς εθνικής ταυτότητας για τους Αμερικάνους (μόλις το 1890 συνετελέσθη το τέλος της αποικειοκρατίας, λίγα χρόνια πριν τη γέννηση του κινηματογράφου δηλαδή).

Έτσι, αποτέλεσε αναμενόμενο επακόλουθο στη νέα τέχνη/τεχνική, αυτή του κινηματογράφου, οι Αμερικάνοι να εστιάσουν στην άλλοτε επική, άλλοτε υπογείως υπαρξιακή, εξιστόρηση της επέκτασης (και κατάκτησης) προς τη Δύση. Από τους πρωτοστάτες, αλλά και καθοριστικούς δημιουργούς στην εξέλιξη και ωρίμανση του γουέστερν υπήρξε ο, ιρλανδικής καταγωγής, Τζον Φορντ που έφερε τη φήμη του φωνακλά και δεσποτικού σκηνοθέτη.

Με παραγωγή 130 περίπου ταινιών- ανάμεσά τους μάλλον διψήφιος αριθμός αριστουργημάτων (δύσκολα μπορεί κάποιος να στοιχειοθετήσει καταδικαστικό κατηγορητήριο για κάποιο έργο του)-, ο Τζον Φορντ αναδείχθηκε και καθιερώθηκε στο πάνθεον της έβδομης τέχνης, χάρη στην αυθεντική ηρωική του χροιά, τη δημιουργία ατμόσφαιρας μέσα από τον αφηγηματικό ρυθμό, την ικανότατη σκιαγράφηση χαρακτήρων (στοιχείο σπάνιο για το είδος) και τη γενικότερη πληθωρική του προσωπικότητα, πανταχού παρούσα στα φιλμ του. Να σημειώσουμε πως για την υστερική παραγωγικότητά του, ο ίδιος σε συνέντευξη του ’50, είχε δηλώσει πως του άρεσε να αυτοσχεδιάζει αδιάκοπα πάνω σε παραλλαγές του ιδίου θέματος.

Στο «Οχυρό Απάτσι» -πρώτο μέρος της «Τριλογίας του ιππικού» που συμπληρώνεται με τη «Σύγκρουση Γιγάντων» και το «Ρίο Γκράντε»- μας παρουσιάζει ένα τυπικό δείγμα γραφής του. Χωρίς να φθάνει στο επίπεδο μιας «Άμαξας της αγωνίας» ή του «Ανθρώπου που σκότωσε τη Λίμπερτυ Βάλανς», φτιάχνει μια στιβαρή ιστορία αμιγώς μιλιταριστικού χαρακτήρα με πληθώρα αρχετυπικών ρόλων, έναν εκ των οποίων ενσαρκώνει επιβλητικά ο Χένρι Φόντα διαθέτοντας τουλάχιστον διπλή ανάγνωση στο ρόλο του -ιδεαλιστής πατριώτης και τυπολάτρης ιμπεριαλιστής.

Παρά τη φαινομενικά συντηρητική θέση της ταινίας (με το φινάλε της, δυστυχώς, να αγγίζει την προπαγάνδα), ο Φορντ δε μας στερεί την ύπαρξη αιχμηρών, συχνά επικριτικών, υπαινιγμών καθόλη τη διάρκεια της ταινίας. Δια στόματος Τζον Γουέην (ο λατρεμένος συνεργάτης του) και όχι μόνο, σχολιάζει φλεγματικά τη στενομυαλιά και τον πολεμοχαρή χαρακτήρα του συνταγματάρχη. Επιπλέον, σημειώνει την παρακμή του συνοριακού στρατού των Η.Π.Α. και την εγωπάθεια ορισμένων που ξεπερνά κάθε όριο ματαιοδοξίας. Μέσα από την περσόνα του νεαρού υπολοχαγού Ο’Ρουρκ αναδεικνύει τον ερχομό μιας νέας κοπής αξιωματικών, πιο ραφιναρισμένων και μορφωμένων, με την ελπίδα πως θα αναμορφώσουν το στρατό, πάντα στηριζόμενοι, βέβαια, στα ανδραγαθήματα και τoν ηρωισμό των πεσόντων.

AFTER HOURS (ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ)

2012-02-24T21:58:00.005+02:00

Όταν έχει κανείς να κάνει με μια ταινία τόσο ιδιότροπη και μοναδική, όπως το «Μετά τα Μεσάνυχτα» του Σκορσέζε, οφείλει να είναι εξοπλισμένος με αμβλυγώνια ματιά. Αν την αντιμετωπίσει με συμβατικότητα και οποιουδήποτε προσανατολισμού προκαταλήψεις, θα καταδικαστεί σε μια βόλτα στην Κόλαση, σαν αυτή του Πολ, ενός τεχνοκράτη -προφητικό, λέτε;- που ακολούθησε το γυναικείο πειρασμό ως το Σόχο, την ώρα που ζωντανεύουν όλοι οι μύθοι, για να ανακαλύψει πως ήταν κούφιος. Ένα πουκάμισο αδειανό.

Εγκαταλείποντας τον ασφαλή κόσμο του υπολογιστή του, ο Πολ (Γκρίφιν Ντιουν) θα έρθει αντιμέτωπος με το σκοτάδι του Άδη σε ένα παραισθητικό ταξίδι, όπου ο χρόνος θέτει τους δικούς του κανόνες και εκείνος διαθέτει μόνο συμμαχό την Τύχη, που έστω και την ύστατη στιγμή φαίνεται να μην τον εγκαταλείπει.

Ό,τι κι αν γραφθεί γι’αυτή την πρωτόγνωρη –για τον, τότε, αμερικάνικο κινηματογράφο- μαύρη κωμωδία με περίσσεια εφιαλτικού σουρεαλισμού και μυστηριώδεις θριλερικές απολήξεις, θα είναι λίγο. Άλλωστε οι στοιχειωτικές εμπειρίες δεν περιγράφονται, μόνο βιώνονται.

Να σημειώσουμε μόνο δύο ιστορικά γεγονότα. Πρώτον, πως το εν λόγω φιλμ αποτέλεσε διάλειμμα πειραματισμού και παιχνιδίσματος για το Σκορσέζε, κατά την περίοδο που πάσχιζε να γυρίσει τον «Τελευταίο Πειρασμό» και δεύτερον, πως είναι η πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία που στη μυθοπλασία του δεν πρωταγωνιστεί ο Ντε Νίρο.

Δημοσιεύθηκε στο πλαίσιο του αφιερώματος στο Μάρτιν Σκορσέζε στο cinetime.gr, στις 16/02.

L

2012-02-22T21:40:00.001+02:00

Ξεκινώντας θα ήθελα να κάνω ένα διαχωρισμό στο χαρακτηρισμό του ενοχλητικού. Πρόσφορη είναι μια μεταφορά στην αγγλική γλώσσα. Disturbing και annoying αποτελούν δυο λέξεις με λεπτή, μα σημαντική, διαφοροποίηση. Disturbing χαρακτηρίζεται συνήθως κάτι το πολιτικώς μη ορθό που σαρκάζει με πηγαίο θράσος και εκφέρεται με σχεδόν επαναστατικό τόνο. Το annoying στέκει λίγο πιο πέρα. Είναι αυτό που σε κουράζει με την κομπασμένη επιτήδευσή του, ίσως να καταντά σαχλό και σε τελική ανάλυση, προσβάλλει την αισθητική σου.

Σε αυτά τα όρια αρέσκεται να παίζει ο Ευθύμης Φιλίππου, σεναρίστας του "Κυνόδοντα", των "Άλπεων" και του "L". Εδώ προσεγγίζει τη δεύτερη ερμηνεία του ενοχλητικού. Ναι, βρήκα το "L" κακό. Το ύφημα των αυτιστικών διαλόγων έχει γίνει πια μανιέρα από τον ίδιο. Δεν έγκειται, βέβαια, εκεί το κυρίως πρόβλημα.

Το όλο σύμπαν του είναι τόσο επιδεικτικά στημένο σε ένα μείγμα cult-trash -δήθεν συμβολιστικής- ασυναρτησίας, ενώ η κινηματογραφική γνώση φαίνεται να απουσιάζει παντελώς. Για στοιχειώδη γραφιστική σύζευξη ούτε λόγος στο ταινιόνι του Μπάμπη Μακρίδη (και μην τολμήσει κανείς να αντιπαραβάλλει το όνομα Γκοντάρ, γιατί γίνεται ιερόσυλος).

Τελειωτικό χτύπημα αποτελεί αυτό το σοκαριστικά κακόγουστο τελευταίο πεντάλεπτο, που συναγωνίζεται σε κουλαμάρα την "Υποβρύχια Αγάπη" του Ιμαόκα, σε συνδυασμό με το αδιάψευστο γεγονός πως όλο το επιτελείο παίρνει στα πολύ σοβαρά τον εαυτό του, κάνουν το "L" -το βασανιστικό αυτοδιαφημιζόμενο Learning- να τοποθετηθεί πλάι στις ταινίες του Ζερβού και του Ευστρατιάδη. Με μια διαφορά. Οι δύο προαναφερθέντες παράγουν συνειδητά κινηματογράφο υποστάθμης.

TINKER, TAILOR, SOLDIER, SPY (ΚΑΙ Ο ΚΛΗΡΟΣ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΣΜΑΪΛΙ)

2012-02-21T10:31:00.001+02:00

Το πασίγνωστο κατασκοπικό βιβλίο του John le Carre - που μεταφέρθηκε στην αγγλική τηλεόραση το 1979- ανέλαβε ο Tomas Alfredson του "Άσε το κακό να μπει" να μετουσιώσει σε ταινία. Ομολογώ πως, παρά την όποια αναγνώριση άξιζε και έλαβε ο Σουηδός δημιουργός, δεν προσδοκούσα κάτι τόσο φιλμικά σπουδαίο.

Αποτελεί, βλέπετε, το σεναριακό παζλ της μακαρίτισας Bridget O' Connor ιδανικό έδαφος για μια εσωστρεφή, ολιγόλογη, τελετουργική, εξωπραγματικά γοητευτική σκηνοθεσία που παραδίδει με το παραπάνω ο Alfredson. Τούτα τα στοιχεία, βέβαια, για κάποιον που επιζητά σινεμά διασκέδασης στο πρόσωπο του "Ο κλήρος έπεσε στο Σμάιλι" δεν έχουν να πουν και πολλά, καθώς απευθύνεται αμιγώς σε κινηματογραφόφιλους με υπομονή και διάθεση για αποκρυπτογράφηση. Ενεργούς θεατές και όχι παθητικούς δέκτες μηνυμάτων.

Εκτός της συγκλονιστικά σμιλευμένης αφήγησης, έχουμε κι ένα λαμπρό καστ. Από το θρυλικό πράκτορα Σμάιλι (όνομα σε αντιπαράθεση με τη μορφή του) που ενσαρκώνει με σπάνιο, σιωπηρό μεγαλείο ο Gary Oldman και τον εμβληματικό John Hurt ως Κοντρόλ (άλλη μια ονοματολογική ειρωνεία) μέχρι τον ζωηρό Τom Hardy και τον εχέμυθο Benedict Cumberbatch. Όλοι τους, ορθώς τοποθετημένα κομμάτια στο δαιδαλώδες παζλ της ταινίας, που όσα στερείται σε εξωτερική δράση, διαθέτει με το παραπάνω σε εσωτερικές συγκρούσεις και διακριτικά εκφερόμενα νοήματα.

Η προδοσία, εδώ, κάνει την εμφάνισή της σα δικέφαλο τέρας που τυλίγει το Σμάιλι. Το ένα κεφάλι είναι η επαγγελματική, το δεύτερο είναι η προσωπική -ή αντιστρόφως αν προτιμάτε. Ακόμη κι αυτό το καταφανές γεγονός περισσότερο υποδηλώνεται παρά προσφέρεται στο πιάτο. Ούτως ή άλλως, συνειδητά έχει επιλεχθεί μια πορεία ασυνεχής την οποία εμείς οφείλουμε με εικασίες και διαπιστώσεις να μετατρέψουμε σε συνεχή ώστε το παζλ να συμπληρωθεί. Συνδημιουργοί σε μια -συχνά, ποιητικών διαστάσεων- ταινία, παλαιάς κοπής που δε συναντάμε εύκολα στις μέρες μας. Γι'αυτό κινδυνεύει να υποτιμηθεί, υπομένοντας καρτερικά την αναγνώριση της από την Ιστορία.

Βαθμολογία: 5/5

HUGO

2012-02-20T02:19:00.003+02:00

Ένα τόσο μαγευτικό παραμύθι είναι αδύνατο να μη σε συνεπάρει. Πόσο μάλλον όταν αποτελεί φόρο τιμής του Martin Scorsese στο μεγάλο πρωτοπόρο του σινεμά, George Melies. Ο υποψήφιος για 11 όσκαρ "Hugo" -που αδίκως δεν είναι για άλλο ένα, για τον συγκινητικό Ben Kingsley- αποτελεί μια ταινία για όλη την οικογένεια, από τις ελάχιστες του είδους που είναι πραγματικά σπουδαίες και δύνανται να γεμίσουν την ψυχή σου θαλπωρή.

Ο Scorsese αφήνει για λίγο τα αγαπημένα του θέματα, όπως τον κόσμο της Μαφίας και τον Καθολικισμό και στρέφει το ενδιαφέρον του στο, ενδεχομένως, τραυματισμένο παιδί που κουβαλά μαζί του και το οποίο ο μόνος που μπορεί να επιδιορθώσει είναι ο κινηματογράφος. Ένας κόσμος μαγείας, όπου το τέλος είναι χαρούμενο.

Σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό, ένα ορφανό παιδί επιζητά την επαφή με χαλασμένα γρανάζια και μοχλούς με απώτερο σκοπό να γιατρέψει αναλόγως τις πληγές των άλλων, ώστε να γίνει αποδεκτός και να αντιμετωπίσει ο ίδιος την ξαφνική απώλεια του πατέρα του -που θαύμαζε υπερβολικά- σε πυρκαγιά. Στο δρόμο του ένας δύστροπος επιθεωρητής (S.B.Cohen) και ένας μικροπωλητής (B.Kingsley) με την οικογένειά του.

Αποτολμώντας τη 3D τεχνική, με εκθαμβωτική καλλιτεχνική διεύθυνση -εντυπωσιακά κοστούμια και συναρπαστικά σκηνικά- και μια τρυφερή όσο και ιστορικά διδακτική ιστορία, ο Scorsese μας προσφέρει μια πραγματικά πολύχρωμη σινεφιλική και συναισθηματικά φορτισμένη δημιουργία υψηλού επιπέδου.

Βαθμολογία: 4/5

MEAN STREETS (ΚΑΚΟΦΗΜΟΙ ΔΡΟΜΟΙ)

2012-02-17T21:25:00.004+02:00

Στην τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Μάρτιν Σκορσέζε, επιλέγει να γίνει για πρώτη φορά τόσο αυτοβιογραφικός απεικονίζοντας την ιταλική συνοικία της Νέας Υόρκης, όπου πέρασε την ανήσυχη εφηβεία του και ανδρώθηκε. Με εμφανείς νεορεαλιστικές επιρροές και δύο άσημους, τότε, πρωταγωνιστές, το Ρόμπερτ Ντε Νίρο (που θα γίνει στη συνέχεια το άλτερ έγκο του) και τον Χάρβεϊ Καϊτέλ (για τον οποίο καθυστέρησε ιδιαιτέρως η αναγνώριση), ψυχογραφεί συμπεριφοριστικά και με μια σχεδόν σπαρακτική γνησιότητα, στιγμιότυπα της καθημερινότητας περιθωριακών εφήβων που αδυνατούν να προσαρμοστούν στο εχθρικό –αμερικάνικο- περιβάλλον που τους περικλείει. Έτσι, καταφεύγουν σε μια μελαγχολική «επανάσταση χωρίς αιτία», στην αγκαλιά πρόσκαιρων ερώτων και τσακωμών σε μπαρ και δρόμους, καταλήγοντας σε ένα ξόδεμα τόσο ρομαντικό που δε μπορεί παρά να μας σημαδεύσει.

Με τους «Κακόφημους Δρόμους» εγκαινιάστηκε στις Η.Π.Α ο λεγόμενος ποιητικός ρεαλισμός που θα αποτελέσει σήμα κατατεθέν – μεταξύ άλλων- του Αμερικανοσικελού δημιουργού έχοντας, βέβαια, τις ρίζες του στον κινηματογράφο του Καρνέ και του Ρενουάρ. Εκεί που η πίκρα και η απογοήτευση απολαμβάνουν μια ποιητική διάσταση φέρνοντας σε συνεχή αντιπαράθεση το ευγενές με το αναξιοπρεπές.

Δημοσιεύθηκε στο πλαίσιο του αφιερώματος στον Μάρτιν Σκορσέζε στο cinetime.gr, στις 16/02.

THE PIANIST

2012-02-16T20:35:00.002+02:00

Ο πολυβραβευμένος «Πιανίστας» (Χρυσός Φοίνικας, 3 Όσκαρ και 7 Σεζάρ) αποτέλεσε την επιστροφή του Πολάνσκι στην κινηματογραφική ελίτ. Ακόμη κι αν η ιστορία του Πολωνοεβραίου πιανίστα, Βλάντισλαβ Σπίλμαν (που επιβίωσε από μεγάλη τύχη, κατά το Β’Παγκόσμιο Πόλεμο) μεταφέρεται εντελώς αποστασιοποιημένα στη μεγάλη οθόνη -γεγονός που σίγουρα μας στερεί τη συναισθηματική ταύτιση με τον ήρωα που ενσαρκώνει ο Adrien Brody-, αυτή η δεξιοτεχνικά αποχρωματισμένη και ρεαλιστική ματιά του δημιουργού στην απεικόνιση των ιστορικών γεγονότων και η υφέρπουσα μελέτη της παραφροσύνης και τη ματαιόδοξίας του χιτλερικού «ο Αγών μου», μας αναγκάζουν να εκτιμήσουμε στον «Πιανίστα» του, στοιχεία που απουσιάζουν από την αντίστοιχης θεματολογίας, χειριστική «Λίστα του Σίντλερ» του Σπίλμπεργκ.

Από τις μεγαλόπνοες σονάτες του Σοπέν μέχρι την κατάδειξη της ανθρώπινης μικρόνοιας, αντανακλώμενης στο «γιατί κρυώνω» του Σπίλμαν (όταν προς το τέλος τον βρίσκουν οι Ρώσοι με γερμανικό παλτό), ο «Πιανίστας» -με τα όποια ελαττώματα του- προσφέρεται για μια θαρραλέα και ειλικρινή ανάγνωση συμπεριφορών και γεγονότων που καθόρισαν την έκβαση του 20ου αιώνα.

Δημοσιεύθηκε στο πλαίσιο του αφιερώματος στο Ρομάν Πολάνσκι στο cinetime.gr, στις 04/02.

MARTHA MARCY MAY MARLENE

2012-02-11T17:37:00.002+02:00

Είναι οδυνηρό να μην ανήκεις πουθενά και αυτό γίνεται ολότελα βασανιστικό όταν δε μπορείς καν να ανήκεις (είναι στη φύση του ανθρώπου, σε ένα ενστικτώδες επίπεδο, να οργανώνεται σε ομάδες που διέπονται από κοινά χαρακτηριστικά με αυτόν). Όσα διαφορετικά κοινωνικο-ιδεολογικά πρότυπα και αν δημιουργηθούν και εφαρμοστούν, όμως, θα είναι εξ ορισμού περιοριστικά για μια ανήσυχη ψυχή σαν της Μάρθα και αυτό συμβαίνει, γιατί, πέρα από την όποια κοινωνική δομή που σε θεωρητικό επίπεδο μπορεί να ταιριάζει ή όχι στον καθένα μας, βαθιά στο νου κατοικεί ριζωμένος ο υπαρξισμός. Αυτός που, όταν εκφραστεί, θα θέλει πάντα να καταρρίψει οποιουσδήποτε κανόνες επιβάλλουν τα συστήματα. Μια τέτοια ψυχή δε μπορεί να ανήκει κάπου.

Η ταινία-ντεμπούτο του Sean Durkin είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, αξιοθαύμαστη. Θες για το στωικό τρόπο αντιμετώπισης των νοημάτων της, θες για την ώριμη σκηνοθετική ματιά του, θες για τα συναρπαστικά τετ-α-τετ που σκαρώνει και εσύ παρακολουθείς απνευστί... Πέρα από τις αρετές που οφείλονται αποκλειστικά στο νεαρό Αμερικάνο, όμως, υπάρχει μια συγκλονιστική παλέτα γήινων χρωμάτων που έπλασε ο Jody Lee Lipes για τη ζωή της Μάρσι Μέι στο πρωτόγονα πουριτανικό και άκρως φαλλοκρατικό κοινόβιο (έτσι αποκαλείται εκεί η Μάρθα), όπου πέρασε δύο δύσκολα χρόνια της ζωής της. Αυτή η αυστηρά εξουσιαζόμενη από τον Patrick (στοιχειωτικός για άλλη μια φορά ο John Hawkes) σέχτα φέρει ένα σύστημα δογμάτων αντάξιου θρησκευτικής αίρεσης.

Παίρνοντας την απόφαση να εγκαταλείψει το κοινόβιο η Μάρσι Μέι επιχειρεί να ξαναδοκιμάσει την αστική ζωή, πλάι στην αδερφή της και το σύζυγό της. Όμως, θα ανακαλύψει πως μέσα στη χλιδή παραμονεύει ένας εξίσου αποπνικτικός εγκλεισμός. Αυτή του ατομικισμού και της υλιστικής φιλοσοφίας. Από τη στιγμή που ξεκίνησε την εσωτερική της ψηλάφιση, δεν υπάρχει γυρισμός. Δε χωρά και δεν ταιριάζει σε κανένα μοντέλο. Δεν αναζητά τη βολή της. Αναζητά την αλήθεια.

Κι ενώ διαθέτει τα εχέγγυα το φιλμ να πλησιάσει το χαρακτηρισμό αριστούργημα, η έλλειψη κλιμάκωσης στο τελευταίο μισάωρο και η υπέρ του δέοντος διακριτική προσέγγιση των ψυχολογικών απολήξεων της ηρωίδας, μειώνουν την ισχύ του σαφέστατα θετικού προσήμου. Δε μπορούν, όμως, να με επηρεάσουν διόλου στην άποψη πως η εύθραυστη ερμηνεία της Elizabeth Olsen δύναται να αποτελέσει σημαντικότατη παρακαταθήκη για μια ποιοτικότατη καριέρα.

Βαθμολογία: 3.5/5

SHAME

2012-02-07T20:35:00.005+02:00

Υφίσταται μια δυσβάσταχτη απόσταση μεταξύ της γύμνιας και της απογύμνωσης, της ψυχικής. Ο Brandon του "Shame" που ενσαρκώνει παραπάνω από ιδανικά ο Michael Fassbender (ανασύροντας μνήμες από τον Marlon Brando του "τελευταίου τανγκό στο Παρίσι") προβάλλει με κλασάτη επιδειξιομανία τη σαρκική του γύμνια καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας, μα αποφεύγει συνειδητά και με αρκετή συνέπεια να φανερώσει την ψυχή του.

Είναι, βλέπετε, τόσο μεγάλη η ντροπή του ιδανικού εγώ για τον πραγματικό εαυτό που τα λόγια, ειδικά όταν εξαπολύονται με δεσποτικό τρόπο προς την αδερφή του (εντυπωσιακή η Carey Mulligan μετά την απογοητευτική της εμφάνιση στο "Drive"), απέχουν παρασάγγας από τα αμαρτωλά του έργα. Η άκρα μυστικοπάθεια έρχεται ως φυσικό επακόλουθο και είναι, μεταξύ άλλων, και το στοιχείο που γεννά τη γοητεία στο μεγαλόσωμο και λιγομίλητο Brandon.

Θα έρθει, κάπου στη μέση, μια στιγμή που θα αποτολμήσει να αφεθεί συναισθηματικά, μα αυτό αποβαίνει η αχρήστευσή του ως μηχανή του σεξ. Ηττάται και γίνεται ευάλωτος. Έτσι, επιλέγει να ταμπουρωθεί, επανακάμπτοντας στο γνώριμό του μονοπάτι. Μέσα σε ένα ενοχικό, μα πάντα ασφαλές πλαίσιο.

Ο Steve McQueen του "Hunger" φιλμάρει εθιστικά και και με ορμή, τα πεπραγμένα. Ασθμαίνει με τον ήρωά του στις ερωτικές σκηνές, ακόμη κι αν υπαινίσσεται εναντίωση με τον έκλυτο βίο του και του χρεώνει ολοκληρωτικά την αποξένωσή από τους γύρω, στριμώχνοντάς τον σε ορισμένα ιδιότροπα πλάνα, είτε ως προς τη γωνία λήψης είτε ως προς το καδράρισμα του θέματος.

Ίσως και να λειτουργούν ηθικοπλαστικά τα νοήματα, καθώς και κάποια κομβικά ζητήματα -που όφειλαν να πραγματευθούν πιο ολοκληρωμένα- μένουν μετέωρα. (Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η βαθιά ερωτική -παθολογικά ζηλότυπη- σχέση με την αδερφή του. Η δεξαμενή των συναισθημάτων του είναι ξέχειλη γι' αυτή (με βουρκωμένα μάτια την ακούει να τραγουδά, συντρίβεται όταν την αντικρίζει με κομμένες φλέβες), αλλά μένει ανείπωτη η διαδρομή που τους οδήγησε εκεί.) Όμως, παρά τις όποιες ενστάσεις, δε μπορώ να παραβλέψω τη θλιβερή μοναξιά του Brandon και τον καταδιωκτικό φόβο του να αποκαλυφθεί στους άλλους. Κυρίως, γιατί διαθέτει επίγνωση της διάστασης μεταξύ σάρκας και ψυχής, αλλά νιώθει ανήμπορος να τη γεφυρώσει. Ντρέπεται να διεκδικήσει την αγάπη, γιατί στη διαστρεβλωμένη κοσμοθεωρία του, δεν την αξίζει. Έτσι, στο σταυροδρόμι, η αλλαγή πορείας φαντάζει επώδυνη.

Βαθμολογία: 4/5

THE WOMAN IN BLACK (Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜE ΤΑ ΜΑΥΡΑ)

2012-02-06T00:49:00.002+02:00

Ένας νεαρός δικηγόρος, ο Arthur Kipps (Daniel Radcliffe), ταξιδεύει σε απομακρυσμένο τόπο όπου συναντά το φάντασμα μιας γυναίκας που αναζητά το χαμένο της γιο. Στο στόχαστρο της εκδικητικής -λόγω τραγικής έκβασης στη ζωή της- γυναίκας με τα μαύρα βρίσκονται τα παιδιά των κατοίκων του χωριού. Ο θαρραλέος Arthur θα μεσολαβήσει, οικειοθελώς, να συμβιβάσει τα πράγματα.

Η ταινία του James Watkins, αναμφισβήτητα, διακρίνεται για τη δημιουργία ενός θαυμαστά ατμοσφαιρικού υποστρώματος πάνω στο οποίο έρχεται να κατοικήσει η παραμυθένια ιστορία τρόμου που μας αφηγείται. Μολονότι είναι άκρως καλαίσθητη και βρίθει εικαστικής φινέτσας (συν μια ιδιοφυώς παραμορφωμένη ηχητική μπάντα), αποτυγχάνει στο να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή με τη δράση της (αξιοσημείωτα άτονη) και η απλοϊκή της σεναριακή δομή στερεί τις επιθυμητές ανατροπές.

Φυσικά, οι περισσότεροι θα εστιάσουν στην παρουσία του Radcliffe έξω από τον Ποτερικό μανδύα. Παρά το γεγονός πως στέκεται αξιοπρεπής τηρουμένων των απαιτητικών αναλογιών της ταινίας (όλο το φιλμ στηρίζεται πάνω του), είναι παραπάνω από εμφανές πως είναι περιορισμένων εκφραστικών προσόντων και πιθανότατα να απογοητεύσει τους fans του μικρού μάγου.

Εν κατακλείδι, νομίζω πως η "Γυναίκα με τα Μαύρα" απευθύνεται περισσότερο στους θεατές που αρέσκονται στην πιστή αποτύπωση του ατμοσφαιρικού/γοτθικού τρόμου -που άλλωστε πρεσβεύει από το 1934 η βρετανική Hammer Film Productions η οποία πραγματοποιεί το comeback της εδώ- παρά στο νεανικό κοινό που θα σπεύσει να κόψει εισιτήριο.

Βαθμολογία: 2.5/5

BRIGHT STAR

2012-02-04T22:10:00.000+02:00

«Λαμπερό μου αστέρι, σταθερός να ήμουν σαν εσέ,

Όχι μονάχα σπίθα φωτός, τρεμάμενη τη νύχτα

Ψηλά, με μάτια ορθάνοιχτα, αιώνια κοιτάζω,

Σαν τον υπόνομο, ξάγρυπνο της Φύσης ερημίτη,

Οκνηρά, αργοσάλευτα νερά στο ιερό τους έργο

Γύρω απ’τη γη τ’ ανθρώπινα ακρογιάλια εξαγνίζουν.

Ή να θωρώ το μαλακό φρεσκοπεσμένο χιόνι,

Που στρώνει λευκοπούπουλα βάλτους και ακροβούνια.

Όχι, ποθώ αμετάβλητος και σταθερός να γέρνω

Στο στήθος της Αγάπης μου, το αμέστωτο, να νιώθω

Σε μια απαλή ανασεμιά ν’ ανεβοκατεβαίνει

Και σ’ ανατάραγμα γλυκό πάντοτε να ξυπνάω

Κι αιώνια την ανάσα της ν’ ακούω στο ξύπνημά μου.

Έτσι η ζωή μου να κυλά ή κάλλιο ας αργοσβήσω.»

Ο Τζων Κητς υπήρξε ρομαντικός Βρετανός ποιητής των αρχών του 19^ου αιώνα. Παραγνωρισμένος στον καιρό του, δεν εκτιμήθηκε ιδιαιτέρως η γάργαρη λυρική γραφή του και η ικανότητά του να ενσαρκώνει επιτυχώς διακριτούς ρόλους μέσα στα γραπτά του.

Η Νεοζηλανδή Τζέην Κάμπιον των «Μαθημάτων Πιάνου» -με εξαετή απουσία από τα κινηματογραφικά δρώμενα- επιστρέφει πλέκοντας σταυροβελονιά μια υπέροχα αισθαντική σπουδή πάνω στη διττή φύση του έρωτα, αποτυπώνοντας τον, συγχρόνως, ως γενεσιουργό αιτία της έμπνευσης και ως καταστροφικό εθισμό αιχμαλωσίας. Ο έρωτας τόσο κοντά στη Ζωή όσο και στο Θάνατο.

Οξυδερκώς επιλέγει να εστιάσει στη νεαρή Φάννυ Μπρον, το «λαμπερό αστέρι» του Κητς, η οποία «πολιόρκησε» και κατέκτησε τον ποιητή. Προτού προλάβουν, όμως, να ολοκληρώσουν τον, γεμάτο αξιοπρέπεια και υποβόσκουσα ένταση, έρωτά τους, ο θάνατος από φυματίωση (μόλις στα 26 του χρόνια) παίρνει μακρυά τον αγαπημένο της. Τότε, αυτή η υποβόσκουσα ένταση εκφέρεται δυναμικά τονισμένη και οδηγεί στην κατάρρευση και το οριστικό «στοίχειωμα» της Φάννυ.

Πέρα από την πραγματικά σπουδαία καλλιτεχνική διεύθυνση –με το σχεδιασμό των κοστουμιών να υπερέχει ακόμη και της υπέροχα ιμπρεσιονιστικής διεύθυνσης φωτογραφίας- δε μπορεί κανείς να μη σταθεί στην εκθαμβωτική ερμηνεία της Άμπι Κόρνις που σίγουρα αξίζει μια ανάλογη καριέρα στο μέλλον.

Βαθμολογία: 3.5/5

Δημοσιεύθηκε στο cinetime.gr, στις 03/02.

ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ

2012-01-30T15:59:00.000+02:00

Ξεκίνησε ως μια μεγαλεπίβολη ανάρτηση, όταν το διαβόητο "error 404" αποφάσισε μονομιάς να την αφανίσει.

Ο λόγος για ένα κείμενο που έγραφα με αναφορές στο φεστιβάλ Sundance, τα Screen Actors Guild Awards και τις υποψηφιότητες για Oscar. Δυστυχώς, το Google είχε διαφορετική άποψη και το κείμενο δεν αποθηκεύτηκε ποτέ.

Έτσι, πάει περίπατο ο σχεδιασμός, πάνε οι πέντε σελίδες, πάνε τα hyperlinks, πάνε όλα. Και τώρα τι; Ας αυτοσχεδιάσω.

- Στα γνωστά βραβεία της συντεχνίας των κινηματογραφικών ηθοποιών, σάρωσε το "The Help" ("Υπηρέτριες"), όπως αναμενόταν. Ούτε η Meryl Streep ούτε η Tilda Swinton μπόρεσαν να πτοήσουν τη Viola Davis, ακόμη κι αν επιθυμούσα τη βράβευση της δεύτερης "με τα χίλια". Συνολικό cast και γυναικείες ερμηνείες, όλα στο politically correct υπηρετικό προσωπικό.
Στους ανδρικούς ρόλους τώρα, ο Jean -"The Artist"- Dujardin κέρδισε σε ένα πλαίσιο αξιόλογου και δυνατού συναγωνισμού και ο μεστός Christopher Plummer αποτέλεσε την πιο τρυφερή βράβευση για το ρόλο του ομοφυλόφιλου πατέρα στο "Beginners".

- Το φεστιβάλ του Sundance προσελκύει μεγάλο μέρος των σινεφίλ βλεμμάτων, χάρη στη συνέπειά του να αναδεικνύει ανεξάρτητα αγγλόφωνα διαμαντάκια και σημαντικά ντοκιμαντέρ.
Στη μυθοπλασία, ξεχώρισε το ντεμπούτο "Βeasts of the Southern Wild" (βραβεία της κριτικής επιτροπής και διεύθυνσης φωτογραφίας) του Benh Zeitlin και το "The Surrogate" που βραβεύθηκε από το κοινό, ενώ το νέο ντοκιμαντέρ του συνήθους υπόπτου Eugene - Freakonomics- Jarecki, "The House I Live In", κατέκτησε το μεγάλο βραβείο.
Για άλλη μια χρονιά, το φεστιβάλ ασχολήθηκε και με το Παγκόσμιο σινεμά και υπήρξαν οι αντίστοιχες βραβεύσεις για ταινίες της Σκανδιναβίας, της Ινδίας, της Χιλής και της Τουρκίας. Περισσότερα εδώ και εδώ.

- Όσον αφορά τις υποψηφιότητες της Ακαδημίας, αν κι έχω έχω ακόμη "ελλείψεις" (με πιο τρανταχτή το "Hugo" του Scorsese), σε κάποιες είτε δεν είμαι γνώστης (τεχνικά μέρη) είτε στέκω αμφίθυμος (όπως α'&β' γυναικείο, β' ανδρικό) και σε ορισμένες έχω κατασταλλαγμένη άποψη.
Από τις προτεινόμενες:
Καλύτερη ταινία: The Tree of Life
Καλύτερη σκηνοθεσία: Terrence Malick. Όσο σημαντικοί κι αν είναι οι συναγωνιστές του, η περφεξιονιστική πανδαισία του Malick είναι ασυναγώνιστη.
Α΄Ανδρικό: Και του το χρωστάνε και το αξίζει. Brad Pitt για την ερμηνεία του στο "Moneyball".
Ξενόγλωσσο: "A Separation".-
Πρωτότυπο Σενάριο: Είτε τη ρεαλιστική στιβαρότητα του "Margin Call" είτε το κοινωνικό μωσαϊκό του "A Separation".
Όλες οι υποψηφιότητες, αναλυτικά, εδώ.

THE DESCENDANTS (ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ)

2012-01-26T15:37:00.001+02:00

Κάθετι πρωτόγνωρο που συμβαίνει στη ζωή μας αποτελεί εν δυνάμει νέα γνώση. Δίχως διάθεση μοιρολατρείας, εμπειρικά επαληθεύεται μια τέτοια ρήση. Στον πρότερο βίο του ο Matt (George Clooney) φερόταν ως ένας καθωσπρέπει φιλοχρήματος και εργασιομανής δικηγόρος. Όντας ανεπαρκής ως σύζυγος και "χάρτινος"¨ως πατέρας δύο κοριτσιών, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου να αντιμετωπίσει με μιας όλα όσα παραβλέπει συστηματικά για χρόνια. Η γυναίκα του τραυματίζεται σοβαρά σε θαλάσσιο extreme σπορ, νοσηλεύεται στην εντατική κι εκείνος ανακαλύπτει τα ίχνη ζωής της οικογενείας του, υπογραμμισμένα από τη διακριτική απουσία του.

Ο ελληνικής καταγωγής - προσδιορισμός που θα τον συνοδεύει πάντα στα ελληνόγλωσσα κείμενα, εξαιτίας της φτωχής σύγχρονης πολιτισμικής μας παραγωγής- Alexander Payne πλάθει άλλη μια χαμηλότονη dramedy, στα χνάρια των "About Schmidt" και "Sideways". Διατηρώντας σοφά τις ισορροπίες συνετού δράματος και κωμικών φράσεων - χωρίς βέβαια να αποφεύγει παντελώς τις κλισέ σεναριακές στροφές και τις σχηματικές συμπτώσεις- και διαθέτοντας έναν πολύ ώριμο υποκριτικά, George Clooney, μας προσφέρει μια μελαγχολική σονάτα για έναν άνδρα που έσφαλε γιατί ήταν σε σύγχυση (και επειδή υπήρξε απόγονος του στεγνού συμπεριφορικού προτύπου) και που χάρη στην κατάκτηση ικανού βαθμού συνειδητότητας, μέσα από τις αλληλεπιδραστικές συνέπειες που επέφερε το κρίσιμο ατύχημα, έρχεται να αναθεωρήσει τη σχέση του με τους ανθρώπους, τις κόρες του, τον ίδιο του τον εαυτό, μέχρι και τον παραδεισένιο Τόπο που ζει και αγνοούσε μέσα στο μικρόκοσμό του.

Βαθμολογία: 3/5

LE HAVRE (ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ)

2012-01-25T23:59:00.003+02:00

Η Χάβρη αποτελεί το δεύτερο πιο πολυσύχναστο λιμάνι της Γαλλίας. Σε μια φτωχική γειτονιά της, κατοικεί ο Μαρσέλ Μαρξ, ένας λιγομίλητος μεσήλικας λούστρος, με τη βαρειά άρρωστη γυναίκα του και τη σκυλίτσα του, τη Λάικα. Πέρα από τον μποέμ βιοπορισμό του, απολαμβάνει απεριτίφ σε τοπικό περιθωριακό μπαρ, όταν συναντά έναν Αφρικανό λαθρομετανάστη, τον φροντίζει και τον περιθάλπει, κατά τη διαμονή της γυναίκας του στο νοσοκομείο, μέχρι να τον βοηθήσει να ξανασυναντηθεί με τη μητέρα του στην Αγγλία.

Ο Φινλανδός Aki Kaurismaki μετακομίζει στη Γαλλία και χωρίς να αποχωρίζεται το προσωπικό του εικονοπλαστικό ύφος -πλανοθεσία, χαρακτηριστική αισθητική, παλ χρώματα- συν το διαρκή λεπτό σαρκασμό και τους συμπαθητικούς losers ήρωες, επιδιώκει εμφανώς να γίνει πιο προσιτός στο ευρύ κοινό με μια γλυκόπικρη κομεντί που δε διακινδυνεύει ούτε στιγμή την εξόχως ευχάριστη ελαφρότητά της (ακόμη κι όταν επιχειρεί κοινωνική κριτική) και αποδεικνύεται ένας ύμνος στον Ουμανισμό με μια πρωτόγνωρη, και άνευ όρων, αισιόδοξη προσέγγιση για το σημερινό ευρωπαϊκό σινεμά.

Οι εικόνες του ονειρικά μαγευτικές και παρά την ευθύγραμμη αφήγησή του, εμφανίζει διαρκώς εκπλήξεις ανθρώπινης ζεστασιάς -φέρνοντας έντονα σε γαλλικό σινεμά παλαιάς κοπής (Tati, Etaix, Truffaut)- χαρίζοντας ειλικρινή βλέμματα συμπάθειας στο μεγάλο ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης.

Παρά τη λεκτική και εκφραστική λακωνικότητα της , η ταινία προσφέρει αυθόρμητο γέλιο με οξυδερκές χιούμορ και άφθονη παραδοξότητα που έχει την καταγωγή του στον Buster Keaton και τους αδελφούς Marx. Με το βραβείο Fipresci στις Κάννες και εμπορική απήχηση στη χώρα μας, αυτό το ευαίσθητο, καλλιτεχνικό κομψοτέχνημα -παρά την έλλειψη στιβαρού σκεπτικισμού- φέρει σε πέρας με απόλυτη επιτυχία το στόχο του.

Βαθμολογία: 3/5

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ (1935-2012)

2012-01-25T00:11:00.003+02:00

Ο μεγάλος και πολυβραβευμένος Έλληνας σκηνοθέτης έχασε τη μάχη με τη ζωή στην εντατική του Metropolitan, ύστερα από χτύπημα μοτοσυκλέτας στην περιοχή του Πειραιά, όπου πραγματοποιούνταν τα γυρίσματα για την "Άλλη Θάλασσα" του. Άδικο τέλος για έναν τόσο σπουδαίο δημιουργό. Κρίμα...

Φιλμογραφία

1968: Η Εκπομπή, μικρού μήκους
1970: Αναπαράσταση
1972: Μέρες του ’36
1975: Ο θίασος
1977: Οι Κυνηγοί
1980: Ο Μεγαλέξανδρος
1983: Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη
1984: Ταξίδι στα Κύθηρα
1986: Ο Μελισσοκόμος
1988: Τοπίο στην Ομίχλη
1991: Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού
1995: Το βλέμμα του Οδυσσέα
1998: Μια αιωνιότητα και μια μέρα
2003: Τριλογία - Ι. Το λιβάδι που δακρύζει
2008: Τριλογία - ΙΙ. H σκόνη του χρόνου

MY WORST-5 MOVIES OF 2011

2012-01-19T23:48:00.004+02:00

Μια τέτοια ανάρτηση δεν αναζητά εύκολους στόχους στο πρόσωπο ταινιών που οι περισσότεροι σινεφίλ είτε αποδοκιμάζουν είτε στέλνουν στο πυρ το εξώτερο πριν καν σβήσουν τα φώτα της σκοτεινής αίθουσας- ταινίες όπως το "Green Lantern", το "Twilight Saga", το "Zookeeper", το "Battle:Los Angeles" ή το "Sucker Punch". Μετά τα αγαπημένα και όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, ποστάρω αυτή την πεντάδα για να μοιραστώ μαζί σας τις πέντε περσινές απογοητεύσεις μου, χωρίς απαραίτητα να είναι όλες, πραγματικά κακές ταινίες.

05. LARRY CROWNE (Tom Hanks)

Εντάξει δεν έφερα και τίποτε υψηλές προσδοκίες, αλλά δεν περίμενα και κάτι τόσο άνοστο και άχρωμο από τον Tom Hanks και τη Nia Vardalos, χωρίς ίχνος δραματουργικής δύναμης και ανύπαρκτους χαρακτήρες. Παρακολουθώ, κατά κανόνα, με συμπάθεια τις κλισέ κομεντί (είτε προέρχονται από τις Η.Π.Α. είτε από τη Γαλλία), αλλά οφείλουν να διαθέτουν περισσότερο μπρίο και ταπεραμέντο από δαύτη.

04. HANNA (Joe Wright)

Ο Βρετανός σκηνοθέτης της "Εξιλέωσης" έπλασε μια αλόγιστα ψυχρή, και άψυχη σε τελική ανάλυση, ταινία παρά τις μουσικές και σκηνοθετικές αρετές που τη διέπουν. H Cate Blanchett στην ίσως χειρότερη εμφάνισή της κολυμπώντας σε ένα σενάριο, που στερείται περιεχομένου και ουσίας, πάνω σε άλλη μια επισπευσμένη ενηλικίωση.

03. SOURCE CODE (Duncan Jones)

Από το γιο του David Bowie, μετά το ντεμπούτο-διαμαντάκι, "Moon", θα περίμενε κανείς κάτι σίγουρα αξιολογότερο από τα μετριότατα "τελευταία 8 λεπτά". Αέναα επαναλήψιμο μοτίβο, σε σημείο που να παίζει επικίνδυνα με την υπομονή του θεατή, αποστειρωμένο από έμπνευση και μια επιστημονική φαντασία γνησίως φθίνουσα. Κρίμα.

02. 127 HOURS (Danny Boyle)

Ο Boyle είναι ικανότατος βιντεοκλιπάς, όμως δε μπορώ να συγχωρήσω με τίποτε το γεγονός πως είναι φιλοπαίγμων εν ου παικτοίς (όπως θα τον χαρακτήριζε και ο Σοφοκλής). Σοβαρότατα έως συγκλονιστικά θέματα τα πραγματεύεται με μια ελαφρότητα που μπορεί να είναι πιασάρικη, αλλά εγώ τη βρίσκω προσβλητική για τη νοημοσύνη μου. Εδώ επιλέγει και να μας βασανίσει για 90 λεπτά με έναν άμοιρο James Franco και το καταπλακωμένο του χέρι από ένα βράχο. Αυτό και τίποτε άλλο. Καμία υπαρξιακή προέκταση, καμία εσώτερη ψηλάφιση.

01. THE TOURIST (Florian Henckel von Donnersmarck)

Εξ αρχής, σαν project, ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Αλλαγές σκηνοθέτη και ο κλήρος έπεσε στο δημιουργό των -υπερεπιτυχημένων σε όλα τα επίπεδα- "Das Leben Der Anderen", να καταστρέψει την καριέρα του. Ανάλογη περίπτωση με αυτή του ν.5. Χολυγουντιανή, τουριστική συνταγή κατασκοπείας και ρομάντζου με λαμπερούς stars είναι ο "Τουρίστας", αλλά αποδεικνύεται αποπνικτικά άπνοος, εκνευριστικά ακίνδυνος και αφόρητα ανεπαρκής, ακόμη και για ένα τόσο χαμηλό ποιοτικό πήχη, που μου προκάλεσε σχεδόν απόγνωση, κατά τη θέασή του. Α, κι ένα σοβαροφανές φινάλε για γέλια.

MY TOP-15 MOVIES OF 2011

2012-01-17T11:24:00.008+02:00

Ας ξεκινήσω με μια καθυστερημένη ευχή για καλή χρονιά, ύστερα από μια αναγκαστική απουσία τριών εβδομάδων! Είχαμε δώσει ραντεβού για αυτές τις μέρες, ώστε να αναφερθούμε στις αγαπημένες ταινίες του 2011, ενός ιδιαιτέρως δυσάρεστου, κατά γενική ομολογία και παρατήρηση, έτους που έλαχε, όμως, να αποτελέσει ένα από τα πιο συγκλονιστικά, φιλμικά ,που έχω βιώσει στη σύντομη ζωή μου. "Essential Killing", "Route Irish", "Eu cand vreau sa fluier, fluier", "The adventures of TinTin", "Άλπεις", "Post Mortem", "Midnight in Paris", "Rabbit Hole", "Animal Kingdom" και δυο τρεις ακόμη που ξεχνάω, θα ήταν με άνεση στην αντίστοιχη λίστα κάποιου άλλου, λιγότερο δυνατού, έτους. Φέτος δε χώρεσαν.

Όπως και πέρυσι, οι κανόνες παραμένουν ίδιοι. Η λίστα αφορά σπουδαίες ταινίες που κυκλοφόρησαν στο επίσημο κύκλωμα της Ελλάδας, το 2011 (και που φυσικά έχω απολαύσει). Φεστιβαλικές, κατευθείαν σε dvd και "διαδικτυακές" δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής. Στα σχόλια, από κάτω, είστε παραπάνω από ευπρόσδεκτοι για συζήτηση και προσφορά των δικών σας αγαπημένων.

Ο κάθε τίτλος είναι υπερσύνδεσμος για το αντίστοιχο κείμενο που έγραψα στην πορεία της χρονιάς, εκτός του ν.4 που θα αποτελέσει το επόμενο κείμενο στο blog. Μες στη βδομάδα θα υπάρξει και ανάρτηση για τις απογοητεύσεις της χρονιάς.

15. FILM SOCIALISME (Jean Luc Godard)

Κάθε ταινία του Godard αποτελεί μια σπουδή πάνω στο σινεμά και την ευρωπαϊκή σκέψη. Το απαιτητικότατο "Film Socialisme" δε θα μπορούσε να αποκλίνει από αυτή την παράδοση. Οι πιστοί του δημιουργού το έχουμε ήδη αγαπήσει και του κρατάμε εκ των προτέρων μια θέση στη λίστα με τις "αδυναμίες" της χρονιάς.

14. BIR ZAMANLAR ANADOLU'DA (Nuri Bilge Ceylan)

Ο Τούρκος Nuri Bilge Ceylan, από τις προηγούμενες, κιόλας, ταινίες του εχει εισχωρήσει στην ελίτ του παγκόσμιου σινεμά. Σταθερά κοινωνικός, μα περισσότερο υπαρξιακός στη ματιά του, υπογράφει ένα ισχυρό εσωστρεφές δράμα, που αδίκως παραλληλίστηκε τόσο έντονα με το σινεμά του Αγγελόπουλου.

13. THE ARTIST (Michel Hazanavicious)

Η αίγλη του κλασικού αμερικάνικου σινεμά που αγαπήσαμε είναι συσσωρευμένη σε τούτο εδώ το πολυβραβευμένο βωβό διαμάντι. Θεσπέσια αισθητική πάνω σε τόπους ήδη χαρτογραφημένους που δε χάνουμε την ευκαιρία να ανταμώνουμε ξανά και ξανά με μεγάλη απόλαυση.

12. INCENDIES (Denis Villeneuve)

Η τραγωδία του Καναδού Villeneuve ήταν από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις και τα πιο έντονα φιλμικά βιώματα της χρονιάς. Στερήθηκε το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης από το "Ίσως αύριο" της Bier, παρότι το άξιζε. Ταινία που δε χαρίζεται στιγμή ούτε στους ήρωες της ούτε στους θεατές της.

11. MELANCHOLIA (Lars Von Trier)

Από το "Dogville" είχα να θαυμάσω τόσο το Δανό. Ακόμη κι αν δεν αγγίζει τόσο δυσθεώρητα βάθη ανθρώπινης ανατομίας, εδώ, ο συγκερασμός της υπέροχης κινηματογράφησης με την εξομολογητική του διάθεση δε μπορεί παρά να σε κάνει να αφιερώσεις ενα ικανό κομμάτι ψυχής στο νέο του φιλμ.

10. OVSYANKI (Aleksei Fedorchenko)

Όσοι (λίγοι) το απολαύσαμε στο σινεμά, μαγευτήκαμε ακαριαία από αυτό το ρώσικο πόνημα, γνήσιο απόγονο του, αμιγώς εικαστικά στοχαστικού, ρώσικου ποιητικού κινηματογράφου. Με τελετουργική διάθεση και σκοπιμότητα στα σύμβολά τους, αυτές οι "Σιωπηλές Ψυχές" στοιχειώνουν και τη δική σου.

09. AMNESTY (Bujar Alimani)

Η αλβανική "Αμνηστία" νομίζω πως δεν έλαβε όση προσοχή της έπρεπε. Οι μεγαλόπνοες αμερικάνικες παραγωγές που κυκλοφόρησαν την ίδια εποχή, δυστυχώς, επισκίασαν ενα από τα πιο ισορροπημένα και σφιχτοδεμένα σενάρια που παρακολουθήσαμε στη μεγάλη οθόνη φέτος. Με την απεικόνιση ρεαλιστικών καταστάσεων, σε πλήθος καλογυρισμένων πλάνων, να δεσπόζει και τις λεκτικές περιγραφές να αποκτούν δευτερεύοντα ρόλο.

08. BALADA TRISTE DE TROMPETA (Alex De la Iglesia)

Υπερβίαιο στυλιζάρισμα, σε στιγμές άκρως αποκρουστικό, υφίσταται για να υπογραμμίσει την εξαίσια σημειωτική πάνω στην ιστορία της Ισπανίας του 20ου αιώνα με τη σκηνοθετική τόλμη και δεξιοτεχνία του De la Iglesia να κόβει την ανάσα.

07. THE GUARD (John Michael McDonagh)

Πολύ αγαπημένη αυτή η παράφορα σαρκαστική ταινία εξ Ιρλανδίας, που δύναται να λειτουργεί σε περισσότερα του ενός επίπεδα, διαθέτοντας στο βάθος της μια ανεξήγητη, μόνιμη μελαγχολία.

06. THE TREE OF LIFE (Terrence Malick)

Το μεγαλεπίβολο δημιούργημα του Malick δε χωρά στη συγγραφή δύο-τριών προτάσεων. Παραπέμπω στο "ολοκληρωμένο" κείμενο και κυρίως στην ταινία-βίωμα που προκαλεί μόνο ακραία συναισθήματα και αντιδράσεις. Όπως και το μεγαλύτερο μέρος της φιλμογραφίας του auteur.

05. WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN (Lynne Ramsay)

Δύο γυναίκες βάζουν τα δυνατά τους, κάθεμία στο "ρόλο" της, και μας προσφέρουν ένα εντυπωσιακά αφηγούμενο εγκεφαλικό φιλμ που δεν έχει σκοπό να συγκινήσει, αλλά να εγείρει έντονο προβληματισμό για τις ανθρώπινες σχέσεις, τις συνέπειες των πράξεων και τις αχαλίνωτες προσωπικές ενοχές.

04. A TORINOI LO (Bela Tarr)

Ο Ούγγρος Bela Tarr είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του κινηματογράφου. Με σχεδόν πρωτόγονο φιλμάρισμα σε ρεαλιστικούς χρόνους υπογράφει άλλο ένα εφιαλτικό ρέκβιεμ για τη μοναξιά της ανθρώπινης φύσης.

03. BLACK SWAN (Darren Aronofsky)

Η προσέγγιση της τελειότητας έχει καταστροφικές συνέπειες. Πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται από σχιζότυπες απολήξεις. Ο χορός ως εφιαλτική ενασχόληση και ο Aronofsky στην πιο μεστή ταινία του μέχρι σήμερα. Μια ανάσα από το χαρακτηρισμό "αριστούργημα" που αφορά τις δύο επόμενες.

02. LA PIEL QUE HABITO (Pedro Almodovar)

Δεν υπήρξα ποτέ μεγάλος φαν του Αlmodovar, αλλά σε αυτό το θριλερικών αποχρώσεων δράμα με συνεπήρε και με συγκλόνισε. Χωρίς να αποβάλει τις προσωπικές του εμμονές, συνθέτει την πιο πλήρη και μεστή ταινία της καριέρας του. Μια πολύ προσωπική συγκρουσιακή τοποθέτηση του φαίνεσθαι απέναντι από το είναι.

01. JODAEIYE NADER AZ SIMIN (Asghar Farhadi)

Tο μεγαλειώδες ιρανικό δράμα του Asghar Farhadi είναι από τις ταινίες που αντλούν στοιχεία από ατομικές ανθρώπινες δεξαμενές για να πραγματευτούν τα πιο σημαντικά κοινωνικά θέματα. Συνθέτοντας τις υποκειμενικές συνιστώσες αλήθειας και ψεύδους παράγεται η πολυπαραγοντική πραγματικότητα και εμείς συνυπάρχουμε, από το πρώτο δευτερόλεπτο, συγκλονισμένοι με την καλύτερη και σπουδαιότερη ταινία της χρονιάς.

MONEYBALL

2011-12-29T23:39:00.006+02:00

Υπάρχουν δύο διακριτοί τρόποι να προσεγγίσει κανείς -απ'έξω- το εκάστοτε άθλημα. Συναισθηματικά και ορθολογικά. Χωρίς να αποκλείεται η εξισορρόπηση των δύο προσεγγίσεων (κάτι το οποίο φαντάζει πλησιέστερα στο αριστοτελικό άριστο), οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν τα πράγματα αμιγώς συναισθηματικά (με μια κάποια εμπιστοσύνη στη διαίσθησή τους και τον εμπειρισμό τους) και λίγοι, αλλά καλοί, έχουν σα βάση έναν ψυχρό, σχεδόν επιστημονικό, ορθολογισμό που βασίζεται στα στατιστικά.

O Billy Beane (Brad Pitt), πρώην baseball player και νυν manager σε ομάδα με χαμηλότατο budget παίρνει την απόφαση να εμπιστευθεί έναν οικονομολόγο από το Yale (Jonah Hill), ελαφρώς άσχετο από baseball, για να χτίσει τη νέα ομάδα στηριζόμενος μονάχα σε στατιστική ανάλυση δεδομένων και αλγορίθμους. Η επιλογή αυτή, αρχικά, δε θα φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα και θα προκληθούν αρκετές συγκρούσεις, κυρίως εσωτερικής φύσεως.

Ο Bennett Miller, έξι χρόνια μετά το σιωπηρό και καλαίσθητο "Capote" που σημαδεύτηκε από τη μεγαλειώδη ερμηνεία του Philip Seymour Hoffman (παρών κι εδώ σε β' ρόλο), επιστρέφει με μία ταινία παρόμοιας πάστας. Τα νοήματα της αληθινής ιστορίας που έγραψε ο Michael Lewis, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της γνωστής φιλονικίας Λογικής και Διαίσθησης. Εκεί που ο άνθρωπος νιώθει την απόλυτη ασφάλεια του θετικισμού (αγνοώντας τα μεγάλα περιθώρια στατιστικού λάθους), έρχεται το μη υπολογίσιμο, το ανεκτίμητο να υπογράψει μονοκοντυλιά την ήττα του.

Πολύ πέρα από μια ιστορία που αφορά το baseball (άλλωστε οι σκηνές εντός γηπέδου ουσιαστικά δε διαρκούν πάνω από 6-7 λεπτά), το "Moneyball" έρχεται να μας βυθίσει στις εσώτερες διεργασίες που μας κυριεύουν, περιστρεφόμενες γύρω από τους άξονες των ανθρώπινων ενστίκτων και της βαριάς σκιάς του παρελθόντος μας - και δη, τη μοναχική μελαγχολία που φέρουν οι κρίσιμες επιλογές μας σε αυτό.

Βαθμολογία: 3.5/5

Υ.Γ.: Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους μας, να δούμε πολλές ταινίες με πλούτο σκέψης και συναισθημάτων, να απολαύσουμε πρωτόγνωρα ακούσματα και να ζούμε την κάθε στιγμή με μαχητικότητα και περιτριγυρισμένοι με αγάπη!
Υ.Γ.2: Το επόμενο δεκαήμερο, ελέω μετακόμισης, δε θα παρουσιαστούν νέες αναρτήσεις στο μπλογκ (εκτός αν γίνει κανένα μαγικό), κι έτσι δίνουμε, με βεβαιότητα, ραντεβού για τα αγαπημένα φιλμ της χρονιάς, εκεί, γύρω στις 10/01.

SANTA CLAUS AND AND THE TENTH AVENUE KID

2011-12-26T01:34:00.001+02:00

Αναρωτιόμουν τι να ανεβάσω ανήμερα των Χριστουγέννων... Πέρυσι, είχα αναφερθεί εν συντομία στο αγαπημένο "It's a wonderful life" του Frank Capra (εδώ ). Εξαιτίας της οικονομικής κρισεολογίας και διεστραμμένης καταστροφολαγνείας του 2011, σκέφτηκα το "Scrooge" του '51 του B.D.Hurst. Μόλις είχα ξεκινήσει το κείμενο και μου ήρθε στο μυαλό το σχετικό επεισόδιο από το θρυλικό "Alfred Hitchcock Presents", της μακροβιότατης σειράς που το επεισόδιο ξεκινούσε και τελείωνε με φλεγματικό μονόλογο από το μετρ του τρόμου.

Κακά τα ψέματα, δεν πρόκειται για κάποιο σπουδαίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν (και της σειράς, εν γένει), αλλά είναι αξιοσημείωτο για κάνα δυο λόγους. Κατ'αρχάς, τον πρωταγωνιστή κατάδικο που μεταμορφώνεται σε Άη Βασίλη υποδύεται ο βραβευμένος με Όσκαρ, Barry Fitzgerald και κατά δεύτερον, είναι από τις πιο εντυπωσιακά αφελώς αισιόδοξες ιστορίες που έχει παράξει ο Hitch. Δυστυχώς, στο διαθέσιμο ημίωρο (με τις διαφημίσεις) η ιστορία δε δύναται να ξεδιπλώσει τα νοήματά της, αλλά όπως και να έχει είναι γλυκιά και κυρίως μου έδωσε την αφορμή να κάτσω να δω σερί επεισόδια.

Δε λέω παραπάνω πράγματα. Όποιος έχει όρεξη, ακολουθεί από κάτω το πρώτο μέρος, χωρίς υπότιτλους. Χρόνια πολλά! (μπορεί σε λίγο να ολοκληρώσω και τον άμοιρο το "Scrooge")

BLOGOVISION: #21-30 (ΤΑ ΑΔΗΛΩΤΑ)

2011-12-24T10:43:00.002+02:00

Έφθασε στο τέλος της και η φετινή blogovision με, αναμενόμενη για μένα, νικήτρια την PJ Harvey (περισσότερα εδώ). Ας παραθέσω, λοιπόν, και τα δέκα albums που έμειναν για λίγο έξω από την προσωπική μου εικοσάδα (έτσι όπως τα βλέπω, από καθαρή ατυχία), χωρίς ιδιαίτερη σημασία στη σειρά. Πατώντας τον υπερσύνδεσμο κάθε τίτλου, μεταβαίνετε να ακούσετε ένα αγαπημένο κομμάτι του δίσκου.

30. GANG GANG DANCE - EYE CONTACT

29. FEIST - METALS

28. EDDIE VEDDER - UKULELE SONGS

27. ARCH/MATHEOS - SYMPATHETIC RESONANCE

26. ULVER - WARS OF THE ROSES

25. MASTODON - THE HUNTER

24. GIRLS - FATHER, SON, HOLY GHOST

23. VADER - WELCOME TO THE MORBID REICH

22. LAURA MARLING - A CREATURE I DON'T KNOW

21. ROBERT MILES - TH1RT3EN

- Εύχομαι, λοιπόν, καλές γιορτές σε όλους τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες! Να έχουμε υγεία, υπομονή και επιμονή, να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε!

THE TREE OF LIFE (ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ)

2011-12-23T04:18:00.008+02:00

Αν η ζωή είναι μια διαρκής πάλη για επιβίωση, με επιμέρους μάχες που έχουν σαν στόχο την ανάδειξη του εκάστοτε ισχυρού, τότε το "Δέντρο της Ζωής" του Terrence Malick είναι από τις πιο καλλιτεχνικά και πολύπλευρα δοσμένες αναπαραστάσεις της. Η πάλη εδώ ξεκινά από τα στοιχεία της Φύσης, το Βig Βang, την επιβολή του μεγάλου δεινόσαυρου στο μικρό και φθάνει μέχρι την οικογένεια O'Brien που συναντάμε το '50 στον Αμερικάνικο Νότο.

Σε αυτή την οικογένεια, ο Πατέρας (σε μια ακόμη μεγάλη ερμηνεία ο Brad Pitt) αποτελεί την προσωποποίηση του δεσποτικού Θεού-απόλυτου Κριτή της Παλαιάς Διαθήκης που επιβάλλει τις "Δέκα Εντολές" του και οριοθετεί το χώρο δράσης. Το πλάσμα της Φύσης. Αντίθετα, η υπομονετική και γεμάτη αγάπη για όλους, γυναίκα του (Jessica Chastain), αποτελεί μια διακριτική εκδοχή της Παναγίας, στην Καινή Διαθήκη. Το πλάσμα της Χάριτος.

Ο Πατέρας δεν είναι πως δεν αγαπά τα τρία τέκνα του. Κάθε άλλο. Δεν έμαθε ποτέ, όμως, να το εκφέρει "σωστά". Έτσι, τα ανατρέφει με συντηρητικά τσιτάτα, αυστηρότητα και βία που γεννά το Φόβο, ο οποίος θα μετατραπεί αργότερα σε ανεξήγητη ενοχή. Όταν απουσιάζει ο απολυταρχικός πατερναλισμός του, τα παιδιά μετατρέπονται σε ξέγνοιαστη σπορά της Μητέρας που καλύπτει απλόχερα τα τεράστια συναισθηματικά τους ελλείμματα. Σε αυτή την άτυπη μάχη των δύο προτύπων (όπως και σε κάθε άλλη), φαίνεται πως νικητής αναδεικνύεται με άνεση ο ισχυρότερος. Λίγο, όμως, πριν σκοτωθεί το ένα από τα τρία παιδιά, οι ισορροπίες παύουν να είναι τόσο ευδιάκριτες.

Ο auteur, Terrence Malick, υπογράφει την πιο απελευθερωμένη εκφραστικά δημιουργία του. Δεν ξέρω κάτα πόσον μπορεί να τοποθετηθεί σε ουσιαστικό επίπεδο πλάι στον Kubrick, πάντως είναι γεγονός πως η αποσβολωτική κινηματογράφηση του, η ανυπέρβλητη εικαστική ομορφιά και η στιβαρή φιλοσοφική του θεώρηση πάνω στην ανθρωπότητα (που υποκριτικά πολλοί κατηγόρησαν ως διδακτικά χριστιανική) είναι δυσθεώρητα υψηλού επιπέδου. Με μια αεικίνητη κάμερα να καταγράφει κάθε πιθανό σκίρτημα της φύσης και κατ'επέκταση του ανθρώπου.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο -που συναντά κανείς πολύ σπάνια- είναι πως μολονότι χτίζεται και συστήνεται ως εγκεφαλική ταινία, μεταφέρει όλα της τα νοήματα αποκλειστικά μέσω των Αισθήσεων. Τεράστιο επίτευγμα που κάνει τον εμφανέστατο στόμφο του εγχειρήματος και την ελαφρά φλυαρία του να φαντάζουν πταίσματα. Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες.

Βαθμολογία: 4/5

Υ.Γ. Είναι υπερβολικά πολλές οι σκηνές που εντυπωσιάζουν, αλλά αυτή της γέννησης (από τη δημιουργία του ζυγωτού έως τον τοκετό) μου χαράχθηκε μοναδικά.

THE ARTIST

2011-12-22T00:43:00.001+02:00

Η πανέμορφη, ασπρόμαυρη και βωβή, ταινία του Γάλλου Michel Hazanavicius μας διηγείται την ιστορία του George Vallentin, φανταστικού αστέρα του Hollywood την εποχή του βωβού κινηματογράφου. Το 1927, όμως, αρχίζουν να γυρίζονται ομιλούσες ταινίες. Ο πεισματάρης George αρνείται να αποδεχθεί τη νέα μόδα και αφού χάνει γυναίκα και παραγωγό, οδηγείται στην οικονομική και προσωπική αυτοκαταστροφή. Για καλή του τύχη υπάρχουν δύο άνθρωποι που τον πιστεύουν και τον αγαπούν, συν το χαριτωμένο σκυλάκι του.

Όσα λόγια και να γράψει κανείς, δε φθάνουν να περιγράψουν τη γοητεία της αναπαράστασης εποχής (1927-1932), τον ιδανικό προεξάρχοντα και βραβευμένο στις Κάννες, Jean Dujardin, την απολαυστική σύνθεση εξπρεσιονισμού και κλασικού αμερικάνικου κινηματογράφου (με υπερισχύοντα συνήθως το δεύτερο), για την αριστουργηματική μουσική που ταλαντεύεται μεταξύ συμφωνικής και σουίνγκ, για τη φινέτσα της συνολικής καλλιτεχνικής διεύθυνσης, την εξαιρετική αφήγηση και τόσα άλλα. Αποτέλεσμα, τα 100 λεπτά χωρίς ηχητικούς διαλόγους να παρακολουθούνται απνευστί και να συναρπάζουν το θεατή.

Μια ταινία που πραγματεύεται, μεταξύ άλλων, την απατηλή και εξαρτησιογόνα γεύση της δόξας, την κόντρα παλαιού και νέου, τις ανθρώπινες αδυναμίες και εμμονές και τη μονίμως αυτοκαταστροφική διάθεση του ανθρώπου. Άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε με μυστήριο και άλλοτε με αυτοαναφορικό δραματικό ρομάντζο. Χωρίς να στοχεύει να αποδομήσει το οτιδήποτε, υπηρετεί ευλαβικά την ομορφιά του κινηματογράφου. Γι'αυτό και οι τόσες -άξιες- βραβεύσεις εδώ κι εκεί.

Βαθμολογία: 4/5

BLOGOVISION: #01. ANNA CALVI - S/N

2011-12-20T13:48:00.000+02:00

Προέκυψε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στη blogovision, την κορυφή της λίστας μου να κατακτήσει πρωτοεμφανιζόμενος. Πέρυσι, ο θεούλης Gonjasufi, φέτος η μαγευτική Anna Calvi. Ο σκοτεινά ρομαντικός της δίσκος με αναφορές στη Siouxsie και την πρώιμη Pj Harvey ήταν ασφαλώς αυτός που άκουσα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο φέτος και η φωνή της ό,τι πιο θεσπέσιο ήχησε στη μουντή μας πραγματικότητα. Αφιερώνω το παρακάτω αριστουργηματικό videoclip σε όλους τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες αυτού του blog, δίνοντας την πολύτιμη ευκαιρία να τη γνωρίσουν, αν δεν το έχουν ήδη κάνει.

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues
10. Tori Amos - Night of Hunters
09. Kurt Vile - Smoke Ring for my Halo
08. Liturgy - Aesthethica
07. Steven Wilson - Grace for Drowning
06. The Weeknd - House of Balloons
05. The Boy - Ηλιοθεραπεία
04. Tom Waits - Bad as Me
03. Pj Harvey - Let England Shake
02. Nicolas Jaar - Space is only Noise

BLOGOVISION: #02. NICOLAS JAAR - SPACE IS ONLY NOISE

2011-12-19T23:41:00.000+02:00

...Το πρόσφατο ντεμπούτο του 20χρονου Νεοϋορκέζου Nicolas Jaar είναι πολύ πλούσιο σε ιδέες. Ξεκινά ως επί το πλείστον με microhouse ύφος και ελαφρώς dub, αλλά και με λεπτές αποχρώσεις soul και jazz. Από τα μισά και μετά αποκτά έναν πιο chill-out χαρακτήρα. Εδώ δε θα βρίσκει κανείς εύκολα hitάκια, παρότι περιέχονται χορευτικά κομμάτια. Θέλει το χρόνο και τη διάθεσή του, αλλά έρχεται η ώρα που σε κατακτά απόλυτα. Από τα πολύ αγαπημένα tracks, τα "Colomb", "Too many kids finding rain in the dust" (σε remix παρακάτω) και "Keep me there". (03/06/2011)

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues
10. Tori Amos - Night of Hunters
09. Kurt Vile - Smoke Ring for my Halo
08. Liturgy - Aesthethica
07. Steven Wilson - Grace for Drowning
06. The Weeknd - House of Balloons
05. The Boy - Ηλιοθεραπεία
04. Tom Waits - Bad as Me
03. Pj Harvey - Let England Shake

BLOGOVISION: #03. PJ HARVEY - LET ENGLAND SHAKE

2011-12-19T09:31:00.000+02:00

Η τελευταία κυκλοφορία της Pj Harvey είναι γροθιά στη συνείδηση. Πολεμικές σειρήνες, εγερτήρια, αιματοχυσίες, μυρωδιά του θανάτου. Ένα απροσδόκητα συγκλονιστικό και δυνητικά διαχρονικό έργο. Παράφωνο, ατμοσφαιρικό, δραματικό. The colour of the earth is the colour of the blood...

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues
10. Tori Amos - Night of Hunters
09. Kurt Vile - Smoke Ring for my Halo
08. Liturgy - Aesthethica
07. Steven Wilson - Grace for Drowning
06. The Weeknd - House of Balloons
05. The Boy - Ηλιοθεραπεία
04. Tom Waits - Bad as Me

CONTAGION

2011-12-17T17:01:00.002+02:00

Με αφορμή τη νέα ταινία του Steven Soderbergh, αναρωτήθηκα για άλλη μια φορά. Πιο επιδημικά μολυσματική είναι η επίδραση ενός επικίνδυνου ιού ή η ανθρώπινη απληστία για οικονομικό κέρδος και την, κατ'επέκταση, άσκηση εξουσίας; Γιατί μπορεί ο Αμερικάνος δημιουργός να θέλει να παρουσιάσει τους βασικούς ήρωες του all-star casting του ως αγωνιστές για το Κοινό Καλό, αλλά συνεχώς ελλοχεύει και η τεχνιέντως δοσμένη, μανία τους για διάκριση και επικυριαρχία.

Ο Soderbergh έπαιζε και θα παίζει στα όρια του ανεξάρτητου και του hollywoodιανού. Όχι από πλευράς budget, αλλά από άποψη προθέσεων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πλάθει ένα ψευδοντοκιμαντέρ με παράλληλες ιστορίες, φορτωμένο με εφετζίδικους διαλόγους που αποπνέουν συχνότατα ενοχλητικό διδακτισμό, όμως υπάρχουν και οι πινελιές -μένουν συνήθως ανεκμεταλλευτες, βέβαια- για τον πιο απαιτητικό. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η έμμεση ενοχοποίηση της ανθρώπινης επικοινωνίας, που επιχειρείται. Όποιος θέλει να επιβιώσει από την πανδημία, θα πρέπει να κλειδωθεί σπίτι του και να μην συναντά, να μην αγγίζει, να μη φιλά συνάνθρωπό του. Ο συνάνθρωπος είναι φίλος στην ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση, μα μετατρέπεται σε θανάσιμο εχθρό στο δια ζώσης. Και πώς να γίνει αλλιώς σε μια τέτοια παγκόσμια κρίση.

Παρά τη σταθερή ένταση που υποβάλλεται καθόλη τη διάρκεια του φιλμ, το σασπένς του το βρήκα φτωχό και αν εξεταστεί ως θρίλερ είναι μάλλον αποτυχημένο, όταν ένα επεισόδιο αμερικάνικης τηλεοπτικής σειράς μπορεί να σε κρατήσει on edge για εβδομάδες. Πάντως, σε γενικές γραμμές, τη δουλειά του την κάνει σωστά (μαζί και τα εισητήριά του) χάρη στις λανθασμένες καλλιτεχνικά (μα ιδανικές εμπορικά) επιλογές του casting. Και τις χαρακτηρίζω λανθασμένες, γιατί όταν θες να αποδώσεις ολιστικά ένα παγκόσμιο μωσαϊκό, δεν επιλέγεις φθαρμένες, celebrity και μη, περσόνες. Έτσι, αποτυγχάνεις στην ταύτιση ηθοποιού-ρόλου και αφήνεις το θεατή αμέτοχο. Πόσο μάλλον, όταν εμφανίζεσαι τόσο ψυχρός στην απεικόνιση της καταστροφής της ανθρωπότητας.

Θίγονται αρκετά φλέγοντα ζητήματα, επί τη ευκαιρία αυτού του ορυμαγδού, αλλά από εμφανώς επιφανειακή και απαθή σκοπιά, μένοντας με ένα θαυμάσιο soundtrack από τον Cliff Martinez να ενορχηστρώνει τα πλάνα.

Βαθμολογία: 2.5/5

BLOGOVISION: #04. TOM WAITS - BAD AS ME

2011-12-17T11:00:00.000+02:00

Ti παραπάνω να επιθυμήσει κάποιος από την απόκληρη περσόνα του Tom Waits ύστερα από σχεδόν σαράντα συναπτά έτη δισκογραφίας; Το "Bad As Me" μάλλον ξεπερνά και τις πιο υψηλές προσδοκίες. Στέκει ισάξιο απέναντι στους περισσότερους δίσκους του και τρυπώνει με τσαλακωμένη μεγαλοπρέπεια στις λίστες των περισσοτέρων. Με το μοναχικό συναίσθημα (στις υπέροχες μπαλάντες) και την καλώς εννοούμενη τρέλα (στα πιο "χορευτικά" κομμάτια) του Waits, το "Bad As Me" είναι παραλίγο ό,τι καλύτερο άκουσα φέτος. Κατευθείαν από τον πάτο του βαρελιού με το πιο μεστό whiskey...

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues
10. Tori Amos - Night of Hunters
09. Kurt Vile - Smoke Ring for my Halo
08. Liturgy - Aesthethica
07. Steven Wilson - Grace for Drowning
06. The Weeknd - House of Balloons
05. The Boy - Ηλιοθεραπεία

BLOGOVISION: #05. THE BOY - ΗΛΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

2011-12-16T00:13:00.000+02:00

Είναι εντυπωσιακό να ηχείς μεταποκαλυπτικός και συνάμα να προσεγγίζεις ρεαλιστικά ορισμένα ζητήματα. Ο Αλέξανδρος, ακόμη πιο άμεσος, συνεχίζοντας από το "Κουστουμάκι" συνθέτει ένα ζόρικο album με κότσια και προσωπικότητα. Στο στόχαστρό του, και πάλι, οι νεοελληνικές νοοτροπίες, η μικροαστική οικογένεια, η Ελλάδα του παραλόγου, η ψυχολογική βία, η θρησκεία, η αστυνομία. Λιγότερο ευαίσθητος, περισσότερο σκωπτικός. Ουρλιάζοντας, πάνω από μια κοινωνική επανάσταση, για αλληλεγγύη..
Δε βαριέσαι, αν πεθάνουμε, ας είμαστε όλοι μαζί... Δεν αξίζει αν δε φύγουμε αγκαλιά, εγώ κι εσύ...

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues
10. Tori Amos - Night of Hunters
09. Kurt Vile - Smoke Ring for my Halo
08. Liturgy - Aesthethica
07. Steven Wilson - Grace for Drowning
06. The Weeknd - House of balloons

BLOGOVISION: #06. THE WEEKND - HOUSE OF BALLOONS

2011-12-15T08:43:00.000+02:00

Είναι φορές που ενώ ένα υφολογικό είδος δεν ανήκει στο εύρος των ακουσμάτων σου, το συναντάς τυχαία και σε αρπάζει από το πρώτο άκουσμα. Έτσι έγινε με τον 20χρονο Καναδό The Weeknd με καταγωγή από την Αιθιοπία που μας προσέφερε το Μάρτη έναν εκπληκτικό R&B δίσκο, γεμάτο συναίσθημα και σαγηνευτική ατμόσφαιρα. Όσες παρωπίδες κι αν φέρει κανείς, αυτό το υπνωτιστικό album δε γίνεται να μη σε αγγίξει...

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues
10. Tori Amos - Night of Hunters
09. Kurt Vile - Smoke Ring for my Halo
08. Liturgy - Aesthethica
07. Steven Wilson - Grace for Drowning

BLOGOVISION: #07. STEVEN WILSON - GRACE FOR DROWNING

2011-12-14T11:03:00.001+02:00

Δε νομίζω πως υπάρχει αμφιβολία πως ο Steven Wilson των Porcupine Tree είναι ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς του καιρού μας. Στο δεύτερο, ουσιαστικά, προσωπικό του δίσκο (μετά τις συλλογές παρατημένων κομματιών) μας παρουσιάζει σε διπλό-cd μια ηχητική ανασκόπηση της μακράς πορείας του . Από τα ηλεκτρονικά περάσματα και την, άλλοτε εφιαλτική άλλοτε prog, ψυχεδέλεια του στον ποπ λυρισμό του (σε Blackfield ύφος) και τα jazz-fusion αγγίγματα. Δίσκος που αναδύει πλούτο μυρωδιών και γεύσεων με τη χαρακτηριστική μαεστρία στην παραγωγή του αγαπημένου Steven.

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues
10. Tori Amos - Night of Hunters
09. Kurt Vile - Smoke Ring for my Halo
08. Liturgy - Aesthethica

BLOGOVISION: #08. LITURGY - AESTHETHICA

2011-12-13T23:11:00.001+02:00

Δεν πρόκειται επακριβώς για black metal δίσκο- φλερτάροντας industrialικά και progressivάτα με το ηχητικό ιδίωμα- αλλά είναι από τα πιο βαρβάτα και σαρωτικά albums της χρονιάς (διατηρώντας ευλαβικά τα απαραίτητα "σχισμένα" φωνητικά). Με όσο ξερό ήχο χρειάζεται για να αγαπηθεί από τους φανς, αλλά και όσες μαεστρικές πινελιές διαφορετικότητας απαιτούνται για να προσελκύσει και όσους έχουμε παραμελήσει το ιδίωμα εδώ και χρόνια. Α! Είναι Αμερικάνοι και ουχί Νορβηγοί.

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues
10. Tori Amos - Night of Hunters
09. Kurt Vile - Smoke Ring for my Halo

BLOGOVISION: #09. KURT VILE - SMOKE RING FOR MY HALO

2011-12-13T00:31:00.001+02:00

O Αμερικάνος lo-fier με τις folk καταβολές που ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του πριν τρία χρόνια, επανέρχεται πιο μελαγχολικός (θυμίζοντας την ανάλογη φάση του Beck), με έναν από τους πιο ευαίσθητους και όμορφους δίσκους της χρονιάς. "Baby's arms", "Jesus Fever", "On Tour", "Society is my Friend" και κάνα δυο ακόμη αποτελούν μέρος του μουσικού στίγματος 2011.

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues
10. Tori Amos - Night of Hunters

BLOGOVISION: #10.TORI AMOS-NIGHT OF HUNTERS

2011-12-12T22:42:00.000+02:00

Άλλος ένας δίσκος από την Tori, πλημμυρισμένος με κλασικότροπο λυρισμό, γλυκόπιοτη ποπ και την χαρακτηριστική παιχνιδιάρικη φωνή της, κεντημένη σε εύθραυστους στίχους. Πλάθοντας ένα δίσκο βασισμένο σε μουσικά θέματα των Satie, Chopin, Bach, Debussy και Schubert. Ένα ταξίδι στο χθες με συντροφιά της μονάχα ακουστικά όργανα. Ακόμη κι αν λίγο μετά τη μέση το ενδιαφέρον πέφτει, περιέχονται μεγάλες στιγμές, όπως τo "Shattering Sea" που είναι μάλλον το πληρέστερο τραγούδι που άκουσα φέτος.

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues

BLOGOVISION: #11. FLEET FOXES - HELPLESSNESS BLUES

2011-12-11T21:40:00.000+02:00

Τους έχω αδυναμία. Ακόμη κι αν, εν γένει, δεν είμαι οπαδός αυτού του indie folk pop, δε μπορώ να αντισταθώ στη ραφιναρισμένη εύθραυστη μελαγχολία που εκφέρεται σχεδόν με παιδική αθωότητα από τους Αμερικάνους φίλους που πρωτογνωρίσαμε με το "Mykonos". Σταθερή ποιότητα σε lp's και ep's. Περιμένω με λαχτάρα κάθε βήμα aυτών των σύγχρονων Simon & Garfankel - ως προς το συναίσθημα αγαλλίασης.

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
12. Lolek - Αχινός

BLOGOVISION: #12. LOLEK - ΑΧΙΝΟΣ

2011-12-09T23:47:00.000+02:00

...Αρκετές φορές έχω επισημάνει πως για να μου αρέσει ένας δίσκος προτεραιότητα αποτελεί να υπάρχει προσωπικός ήχος. Συμπαγής και χαρακτηριστικός. Ο Lolek το καταφέρνει απόλυτα. Επιστρέφει δριμύτερος με τοπία που παραπέμπουν σε πρώιμο Nick Cave, Leonard Cohen, Ian Curtis με post-punk shoegaze φιλτράρισμα και τάση προς το μινιμαλιστικό λυρισμό.

Η στιχουργική του ενδιαφέρουσα, αν και αμφιταλαντεύεται μεταξύ τραγουδιού και ποίησης με μια ρομαντική επιτήδευση. Επαναπροσδιορίζοντας καθιερωμένες αντιλήψεις και ρόλους, στοχάζεται και διεκδικεί την αλήθεια, συχνά με σπαρακτικό τρόπο. (18/05/11)

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse
13. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust

BLOGOVISION: #13. UNCLE ACID AND THE DEADBEATS - BLOOD LUST

2011-12-08T02:16:00.000+02:00

Είναι να χαθείς μέσα σε αυτό τον παραισθησιογόνο δίσκο... Στον πυθμένα πηγαδιού ανακατεύονται ψυχεδέλεια, garage, stoner rock και βαρύ doom. Με τις παραμορφώσεις στο φουλ και τα απολύτως απαραίτητα συνθετικά, προσκυνητές της Sabbathικής βίβλου με την απαιτούμενη σατανίλα, o Uncle Acid και οι Deadbeats στο δεύτερο δίσκο τους υπογράφουν κάτι πολύ heavy και υπερβολικά εθιστικό. Μήπως θα έπρεπε να το είχα παραπάνω;

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia
14. Bill Callahan - Apocalypse

BLOGOVISION: #14. BILL CALLAHAN - APOCALYPSE

2011-12-07T10:11:00.000+02:00

Ο Callahan (πρώην Smog), αν και 40άρης, είναι ένας μελαγχολικός folk τροβαδούρος παλαιάς κοπής. Φέρνοντας στο νου τη μοναξιά της αμερικάνικης Δύσης μέσα από την ελαφριά ψυχεδέλεια της ερήμου, σε άκρως μινιμαλιστικούς τόνους. Άργησα αρκετά να τον ανακαλύψω, αλλά έγινε αχώριστος φίλος.

Πολύ καλός κι αυτός ο δίσκος του κι ας έχει περάσει κοντά μια 20ετία δισκογραφίας. Πάρτε μια χαρακτηριστική γεύση:

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. EMA - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife
15. Bjork - Biophilia

BLOGOVISION: #15. BJORK - BIOPHILIA

2011-12-07T00:16:00.000+02:00

(9/10/11) ... Κυριαρχούν τα διπλά φωνητικά της με υπόβαθρο μελωδίες από άρπα, βιμπράφωνο, τριγωνάκια συν τα καθιερωμένα space synths με ηλεκτρονικά beats και loops να κάνουν την εμφάνισή τους σποραδικά, σε 2-3 κομμάτια.
Σε κάποιους ίσως ηχήσει μονότονο και σε άλλους "εύκολο" για Bjork. Πιθανόν να μην έχει κανένας απόλυτο άδικο, αλλά εμένα με έπεισε αυτός ο δίσκος. Έχει ένα μινιμαλισμό (μέχρι και στους τίτλους του) και μια απλότητα που διαχέει κάτι το ειλικρινές και αρκετά ευαίσθητο. Ούτε πομπώδες ούτε με εντυπωσιακό περιτύλιγμα.
Αγαπημένα μου: το παραμυθένια μοναχικό "Cosmogony", το παιχνιδιάρικο "Virus" και το απολαυστικά δυναμικό new-age "Sacrifice".

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. Ema - Past Life Martyred Saints
16. La Dispute - Wildlife

BLOGOVISION: #16. LA DISPUTE - WILDLIFE

2011-12-06T10:28:00.000+02:00

Από το Michigan των Η.Π.Α. μας έρχονται οι μελωδικοί post-hardcorάδες La Dispute με το δεύτερο πολύ καλό album τους. Με μια ελαφριά ροπή προς το progressive και ιδιαίτερη φωνή στις τάξεις τους (για άλλους κουραστική, για μένα ένα πληγωμένο αρκούδι που ερμηνεύει ταιριαστά τους στίχους με screamo αισθητική).

Τα περισσότερα κομμάτια ξεχωρίζουν από την πρώτη ακρόαση και παίζουν ξανά και ξανά στο playlist, δημιουργώντας μια ευχάριστη οικειότητα με τον ακροατή. "you and i in unison", "a poem", "the most beautiful bitter fruit", "safer in the forest", "a departure", "a letter", τα προσωπικά αγαπημένα.

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N
17. EMA - Past Life Martyred Saints

BLOGOVISION: #17. EMA - PAST LIFE MARTYRED SAINTS

2011-12-04T15:35:00.000+02:00

Πριν αρκετά χρόνια, οι άνδρες μουσικοί που ήθελαν να ξεφύγουν από τα τετριμμένα, συνήθως "βρώμιζαν" τον ήχο τους με ισχυρές παραμορφώσεις και σκοτείνιαζαν τη στιχουργική τους με μεταποκαλυπτική διάθεση πάνω στα ζητήματα της βίας, της απώλειας, του έρωτα, του αγνώστου. Τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια, έχουν πάρει τη σκυτάλη στο άθλημα οι γυναίκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πρωτοεμφανιζόμενη Ema (πρώην μέλος των Gowns).

Δεν ξέρω αν θα έχει διάρκεια, πάντως κομμάτια σαν το πορωτικά ελεγειακό "The Grey Ship", το χαοτικό new-age "California" και το grungοειδές "Anteroom" δε συναντάς κάθε μέρα, ούτε προσωπικά μπορώ να τα προσπεράσω.

If this time through
We don't get it right
I'll come back to you
In another life

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt
18. James Blake - S/N

LE GAMIN AU VELO (ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ)

2011-12-03T20:57:00.001+02:00

Είναι επικρατούσα άποψη πως κάθε μεγάλος δημιουργός πλάθει ξανά και ξανά το ίδιο έργο, σε όλη του τη ζωή. Κάποιες φορές αυτό μεταφράζεται σε επαναλήψιμη μανιέρα που παύει να προσφέρει στη συλλογική πολιτισμική κληρονομιά (με αυτοεπιβεβαιωτική χρησιμότητα μόνο) και άλλες πάλι, είναι η προβληματική του δημιουργού τόσο ισχυρή, καίρια και χαρακτηριστική που διατρέχει και χαρακτηρίζει το συνολικό του έργο, προσθέτοντας κάθε φορά κι ένα λιθαράκι ακόμη.

Οι Βέλγοι αδελφοί, Jean-Pierre και Luc Dardenne (κάτοχοι δύο χρυσών Φοινίκων), με τη νέα τους ταινία -βραβευμένη και αυτή στις Κάννες- κατατάσσονται ασφαλώς, στη δεύτερη κατηγορία. Διατηρώντας το νατουραλιστικό, σχεδόν ντοκιμαντερίστικο σκηνοθετικό ύφος, με ωμή τη δύναμη των εικόνων τους και εντυπωσιακό αφηγηματικό ρυθμό, μας διηγούνται και εδώ, μια ιστορία ευσπευσμένης ενηλικίωσης. Εμφανίζονται πιο αισιόδοξοι από προηγούμενα φιλμ, διατηρώντας, όμως, ανέπαφη την αιχμηρή κοινωνική παρατηρητικότητα τους.

Ο Cyril είναι ένα παρατημένο, σε ίδρυμα, παιδί. Τελευταίος που το άφησε, ο πατέρας του ο οποίος πούλησε μέχρι και το αγαπημένο ποδήλατο του μικρού. Θα βρεθεί μία κομμώτρια που θα του το φέρει πίσω κι έτσι, κερδίζοντας την καρδιά του, θα γίνει ανάδοχός του. Τα Σαββατοκύριακα θα τα περνάει μαζί της. Στο φαινομενικά ελκυστικό βελγικό προάστιο, όμως, το bullying και η παιδική βία είναι, σε ημερήσια διάταξη, παρόντα. Ο Cyril έχοντας αποκοπεί απότομα από την πατρική φιγούρα, την αναζητά σε ένα συμμορίτη με παρόμοιο παρελθόν. Παλεύει να επιβιώσει και τα καταφέρνει. Κάθε στιγμή επιβίωσης, όμως, έχει το τίμημα της. Και ο Cyril, σε τόσο τρυφερή ηλικία στερείται του δικαιώματος να ονειρευθεί.

Το "παιδί με το ποδήλατο" βλέπεται απνευστί, χάρις στη σκηνοθετική μαεστρία των Dardenne, να συμπυκνώνουν πολύπλευρα τα θραύσματα μιας πραγματικότητας σε λιγοστές εικόνες πλάνων με συνεχή ροή, στην ακατάπαυστη ενέργεια του ταιριαστού Thomas Doret και στους δεξιοτεχνικά γραμμένους διαλόγους. Η αλήθεια είναι, όμως, πως η απόλυτη μεταστροφή του βασικού ήρωα δε μου έγινε πιστευτή, ενώ και οι ρόλοι του πατέρα και του συμμορίτη (ειδικά του πατέρα) έδιναν την ευκαιρία για σαφώς πιο ενδελεχή σκιαγράφηση των χαρακτήρων τους, που όμως η αφαιμαγμένα σχηματική πλοκή δεν επέτρεψε.

Σημάδι βιασύνης να τελειώσει το φιλμ στα 80 λεπτά, επιλέγοντας να προσφερθεί στο φινάλε λίγος ακόμη χρόνος στην παρουσίαση του αέναου κύκλου της παιδικής βίας και της συχνής συγκάλυψη αυτής από τους μεγάλους, αντί των τεράστιων ψυχικών ελλειμμάτων που θα συνοδεύουν για πάντα τον ήρωά, εξαιτίας της εγκληματικής ανευθυνότητας των γονέων -που αποτελεί βασικότατο αίτιο για τη διαιώνιση της βίας.

Βαθμολογία: 3/5

BLOGOVISION: #18. JAMES BLAKE - S/N

2011-12-03T09:52:00.002+02:00

Ντεμπούτο από τον Βρετανό. Σε ύφος dubstep με ισχυρές δόσεις blue eyed soul και 80ίλας. Ιδιαιτέρως πειραματικός δίσκος που ούτε στιγμή δε μπορείς να τον θεωρήσεις εύπεπτο. Πιο δυνατή στιγμή και πιο "ολοκληρωμένο" τραγούδι, το "Limit to your love", αλλά πίσω από τα μινιμαλιστικά δίλεπτά του βρίσκεται το ταλέντο για το μέλλον.

20. Septic Flesh - The Great Mass
19. Destroyer - Kaputt

BLOGOVISION: #19. DESTROYER - KAPUTT

2011-12-03T02:12:00.001+02:00

Ο νέος δίσκος των αγαπητών Καναδών συνεχίζει την παράδοση των sophisticated pop με ολίγη από electronica, albums. Ηχοτοπία που μου αρέσουν πολύ. Δίσκος που μπορώ να κάνω το οτιδήποτε και να τον ακούω πάντα ευχάριστα. Να δίνω σημασία σε δυο τρεις στίχους και στα υπέροχα, σχεδόν chill-out, χάλκινα που ξεπηδάνε σε χαλαρές μελωδίες. Όμως, αν καθήσω και τον ακούσω χωρίς να κάνω κάτι άλλο, ενώ τον βρίσκω εξίσου όμορφο, δε μπορεί να με κρατήσει σε όλη του τη διάρκεια.
Αγαπημένα tracks: Chinatown, Blue Eyes, Suicide Demo For Kara Walker (ίσως το ομορφότερο τραγούδι του δίσκου), Song for America.
(1/2/2011)

20. Septic Flesh - The Great Mass

BLOGOVISION: #20. SEPTIC FLESH - THE GREAT MASS

2011-12-01T12:58:00.000+02:00

Εκκίνηση με ελληνική συμμετοχή, και θα ακολουθήσει κι άλλη. Οι Septic Flesh ήταν και είναι από τα αγαπημένα μου γκρουπ του σκληρού ήχου. Από το "Sumerian Daemons" και μετά, υπηρετούν ένα πολύ συγκεκριμένο ύφος. Βαβυλωνιακή -σχεδόν απόκοσμη- ατμόσφαιρα με blastbeat ξεσπάσματα, brutal φωνητικά κυρίως, θεσπέσια συμφωνικά μέρη (ορχηστρικά και φωνητικά), μεγαλειώδη ενορχήστρωση, ερεβώδη και βέβηλη θεματολογία και αραιά και που, melodic death metal (πάντα αφιερώνουν 1-3 κομμάτια στο σουηδικό ιδίωμα). Εδώ πλησιάζουν, με τον απόλυτα προσωπικό τους τρόπο, τους Nile. Ελάχιστες οι περιπτώσεις τόσο ξεχωριστών γκρουπ με σταθερά αξιόλογες κυκλοφορίες.
Και ήθελαν να διαλυθούν κάποτε οι κουτοί...

TYRANNOSAUR

2011-11-29T23:59:00.002+02:00

Έρημο τοπίο κοσμεί την αφίσα του "Τυραννόσαυρου". Κάτω από το χώμα του ενυπάρχουν καταχωνιασμένες οι μνήμες του παρελθόντος που βαραίνουν το παρόν και επισκιάζουν το μέλλον. Από αυτές που στοιχειώνουν και τον κεντρικό του ήρωα, τον οξύθυμο και μέθυσο, Joseph. Κυκλοφορώντας, μονίμως έτοιμος για καυγά, στους επαρχιακούς δρόμους του Leeds, συναντά τη θρήσκα Hannah με την οποία νιώθει μια οικειότητα εξαρχής, ακόμη κι αν της συμπεριφέρεται ιδιαιτέρως άκομψα.

Η Hannah έχει ένα σύζυγο διαστροφικό και βίαιο. Μα πάνω απ'όλα, διπρόσωπο. Πρότυπο για την κοινωνία, βασανιστής εντός των τεσσάρων τοίχων, για τη γυναίκα του. Παράλληλα, ο Joseph προσπαθεί να βάλει τη ζωή του σε μια σειρά, όμως το συνήθειό του να απονέμει δικαιοσύνη -σαν άλλος Θεός- και οι τύψεις που κουβαλάει διαρκώς, δε θα τον αφήσουν να ηρεμήσει.

Το εξαιρετικά σκληρό δράμα του Paddy Considine με τους θριλερικούς υπόηχούς του και την εσκεμμένα μουντή, σχεδόν αποχρωματισμένη, φωτογραφία του, μέσα σε μια σχολαστικά δοσμένη "μαύρη" πραγματικότητα, εμποτισμένη με παρακμή και αντιήρωες, ισχυροί κρίκοι -όλοι τους- της αλυσίδας της βίας, πρώτα απ'όλα αποτιεί φόρο τιμής στο σπουδαίο βρετανικό σινεμά (Leigh, Loach και κυρίως του σύγχρονου Meadows), δίνοντας χώρο στην παράφορη οργή (δυναμική ή καταπιεσμένη) για την κακοτράχαλη ζωή. Για τον ίδιο μας τον εαυτό με τον οποίο δεν μπορούμε να συμβιβασθούμε.

Με την απόλυτα μελαγχολική μουσική υπόκρουση να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στους σκηνοθετικούς ρυθμούς του μεστού, κλασικότροπου, Considine -αν και πρώτη μεγάλου μήκους του- και το πρωταγωνιστικό δίδυμο να στέκει ως ένας ογκόλιθος της δυναμικής του φιλμ, ο έντονα συναισθηματικά ασφυκτικός "Τυραννόσαυρος" με πιο πλούσια σεναριακή εξέλιξη και ακριβέστερο χειρισμό των χαρακτήρων του (και πιο σφαιρικά παρουσιαζόμενους τους δευτερεύοντες), θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο εύστοχος, τόσο υπαρξιακά όσο και κοινωνικά.

- Ακόμη και τα ζώα, όταν αισθανθούν μεγάλη ταπείνωση, δεν αντέχουν και εκδικούνται. (αξιοσημείωτη παραφρασμένη quote του Joseph)

Βαθμολογία: 3/5

THE HELP (ΥΠΗΡΕΤΡΙΕΣ)

2011-11-26T16:58:00.004+02:00

Οι "Υπηρέτριες" του Tate Taylor αποτελούν εφαρμογή της ευχάριστης -αλλά ενοχλητικά επαναλαμβανόμενης- συνταγής: ανάλαφρη αναπαράσταση εποχής- φυλετικές διακρίσεις - μια λευκή σπάει το φράγμα- ο κόσμος αλλάζει προς το καλύτερο και μετά από 140 λεπτά (!) αποχαιρετούμε όλοι την αίθουσα με ένα συγκινημένης απόληξης χαμόγελο. Πόσο γνώριμη είναι σε όλους μας αυτή η συνταγή; Κι όμως συνεχίζει να αρέσει λίγο πολύ (έως και να συναρπάζει κάποιους).

Η ιστορία των έγχρωμων υπηρετριών που βρίσκονται στη δούλευση λευκών πάμπλουτων αστών του Μισσισιπή, το '60, φέρει βάσανα, προκαταλήψεις και πόνο. Η Skeeter (πολύ καλή η Emma Stone) είναι νεαρή δημοσιογράφος. Της ανατίθεται από εφημερίδα η στήλη του νοικοκυριού. Λόγω άγνοιας πάνω στο θέμα και αντισυμβατικής διάθεσης, απευθύνεται στην Aibileen (Viola Davis), βετεράνο οικειακή βοηθό και νταντά. Καθώς αναπτύσσουν οικειότητα, η Skeeter αποφασίζει να πάρει συνέντευξη από όσο το δυνατόν περισσότερες υπηρέτριες της μαύρης φυλής για να γνωστοποιήσει, μέσω της συγγραφής βιβλίου, τις συνθήκες ζωής τους.

Κατά την ανάπτυξη αυτού του απλοϊκού στόρυ (στηριγμένου στο βιβλίο της Kathryn Stockett), εμφανίζονται αρκετοί "αστείοι" θηλυκοί χαρακτήρες (όπως η Celia της Jessica Chastain) συνεισφέροντας στη δεδομένη ζωντάνια της ταινίας που προχωρά αρκούντως ευχάριστα. Όμως, κανένα από τα παρουσιαζόμενα και υφέρποντα ζητήματα που θίγονται στην ταινία, δεν προσεγγίζεται πραγματικά. Καμία διάθεση για ανατομία της ταξικής διαστρωμάτωσης, πέρα από το εύκολο και φωναχτό σχόλιο για το φυλετικό ρατσισμό, ανύπαρκτη η ανδρική παρουσία και εν τέλει, ο Taylor δείχνει εμφανέστατα πως ενδιαφέρεται να διασκεδάσει το θεατή με τα κουτσομπολιά της γλυκανάλατης μπουρζουαζίας και να τον συγκινήσει με μια αρκετά μελό και προκάτ αντιμετώπιση της ιστορίας του, για να κερδίσει υποψηφιότητες από την Ακαδημία, τον άλλο μήνα.

Και θα τα καταφέρει, προφανώς, στις κατηγορίες γυναικείων ερμηνειών, καλλιτεχνικής διεύθυνσης, κοστουμιών και διασκευασμένου σεναρίου. Ίσως και καλύτερης ταινίας, ακόμη κι αν φαντάζει τραβηγμένο.

Βαθμολογία: 2/5

A DANGEROUS METHOD (ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΜΕΘΟΔΟΣ)

2011-11-25T23:46:00.000+02:00

Ο Καναδός David Cronenberg φάνταζε εξ αρχής ιδανικός σκηνοθέτης μιας ταινίας στην οποία θα αναμετρώνται οι δύο εμβληματικότεροι ψυχίατροι, Sigmund Freud και Carl Jung. Αυτό το προδίδει σχεδόν όλη η φιλμογραφία του που βρίθει ψυχαναλυτικών αναφορών, νευρωτικών φοβιών και μανιακών ψυχώσεων.

Το βιβλίο, βέβαια, στο οποίο βασίζεται, εστιάζει στη φιγούρα του Jung και τη σχέση του (ερωτική και επιστημονική) με την ασθενή του, Sabina Spielrein. Ο Freud ενυπάρχει στην ιστορία σαν φάντασμα. Λειτουργεί ως η φωνή της συνείδησης του Jung και σχηματίζει ένα άκρως ενδιαφέρον δίπολο μαζί του. Ο Freud είναι η Θεωρία και ο Jung άλλοτε ασυνείδητα κι άλλοτε συνειδητά, γίνεται η Πρακτική. Ο Freud είναι πιο δεσποτικός στις ιδέες του, ο Jung πιο ανήσυχο πνεύμα, πιο ερευνητικός. Ο πρώτος πιστεύει στη θετική σκέψη και τη σεξουαλικοκεντρική ερμηνεία της ψυχής, ενώ ο δεύτερος προσεγγίζει περισσότερο αναλυτικά την ψυχιατρική (γεννώντας έτσι την ψυχανάλυση), αναγνωρίζοντας το πολυσύνθετο του ιδανικού Εγώ, συσχετίζοντάς το και με κοινωνικούς, θρησκευτικούς, ακόμη και φυλετικούς, παράγοντες.

Επιπλέον, ο Freud εξασκεί την ύπνωση και τον αναστοχασμό πάνω στα όνειρα, ενώ ο Jung προτιμά τη συνειρμική συζήτηση με τον ασθενή, ανακαλύπτοντας τον τεράστιο πλούτο πρωτογενών πηγών που αναδεικνύονται μέσα από το "talking cure". Ο πρώτος στέκει σαν το σοφό πατέρα απέναντι στο δεύτερο, τον εξερευνητή της αλήθειας. Οι εσωτερικές συγκρούσεις και των δύο, πάμπολλες (άλλωστε, αυτός είναι ο λόγος που ασχολείται κανείς με την ψυχανάλυση και την ψυχοθεραπεία). Ειδικά, ο Jung παρουσιάζεται πιστός της εγκράτειας και της ηθικής, ενώ συγχρόνως διατηρεί μονίμως είτε πλατωνική είτε ερωτική σχέση, παράλληλα με το γάμο του. Σημείο αναφοράς η σχέση του με τη Spielrein. Αυτή τον οδηγεί σε αρκετές ανακαλύψεις στην επιστήμη του. Αυτή του εξωτερικεύει την αντιφατικότητα και την απόλυτη σύγχυση που τον κυριεύει.

Ο Cronenberg, από την άλλη, δε δείχνει καθόλου σε σύγχυση. Μεθοδικά, αναπτύσσει ένα διαλογικό χρονικογράφημα βασιζόμενος σε έναν ντελικάτο ακαδημαϊσμό (που όλο και αυξάνεται τελευταία στις ταινίες του) διατηρώντας ορισμένες σύντομες αιχμηρές αναφορές στο πιο έντονα δημιουργικό του παρελθόν. Ακόμη κι αν "χωνέψει" κανείς το πιο συμβατικό (και σκόπιμα δυνητικά αρεστό) φορμάτ του, εδώ, δε μπορεί να παραβλέψει το γεγονός πως η ταινία αρκείται σε μια μετριοπαθή παρουσίαση και αντιπαραβολή των γεγονότων, χωρίς πάθος και αφηγηματική τόλμη, χωρίς να βυθίζεται και να μας βυθίζει αρκετά στην ψυχή του Jung..

Το στίγμα του είναι αχνό, ακόμη κι αν οι Mortensen και Fassbender δείχνουν ιδανικές επιλογές (ε, η Knightley ξενίζει στο πρώτο ημίτρελό της τέταρτο) για τις μεγάλες περσόνες που ενσαρκώνουν, ακόμη κι αν η αναπαράσταση εποχής φαίνεται άψογη, ακόμη κι αν υπάρχουν ενδιαφέρουσες -και αναμενόμενες- πινελιές ειρωνείας. Η φιλμική ψυχανάλυση αξιοπρεπής, αλλά κολυμπήσαμε σε ρηχά νερά.

Βαθμολογία: 3/5

20 ΛΑΤΡΕΜΕΝΟΙ METAL ΔΙΣΚΟΙ (PART 3)

2011-11-23T12:38:00.000+02:00

Και τώρα η τελική τριάδα! Το πρώτο μέρος εδώ και το δεύτερο εδώ. Πολύς χώρος για συζητήσεις περί προτιμήσεων και αγαπημένων δίσκων, από κάτω.

03. NEVERMORE - THE POLITICS OF ECSTASY (1996)

Βασισμένο στο βιβλίο των παραισθησιογόνων σκέψεων του Timothy Leary, οι Νevermore μετέφρασαν όλη την παράνοια σε απόκοσμους ηλεκτρικούς ήχους σε έναν από τους πιο βιωματικούς δίσκους. Δύο τινά μπορούν να συμβούν. Να μην το αντέξεις ή να βυθιστείς πλήρως μέσα του. Με μιας, συνέβη το δεύτερο σε μένα κι όσο κι αν το "Dreaming Neon Black" είναι σπουδαίο, στην καρδιά μου θα υπερισχύει τούτο εδώ το μεταλλικό αριστούργημα.

Tα απόλυτα tracks: Lost, This Sacrement, Passenger.

02. METALLICA - S & M (1999)

Οι Metallica εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία φθίνουν πολύ επικίνδυνα. Το τελευταίο τους "Lulu" με το Lou Reed είναι ό,τι πιο απαίσιο έχω ακούσει στη ζωή μου. Είναι να απορείς πως αυτό το εμβληματικό συγκρότημα έχει διαγράψει τέτοια παρακμή. Πριν από το reality αισθητικής ντοκιμαντέρ "Some kind of Μonster", ηχογράφησαν ζωντανά και κυκλοφόρησαν παρέα με τη συμφωνική ορχήστρα του Σαν Φρανσίσκο (υπό τη μπαγκέτα του μακαρίτη Michael Kamen) το "S&M". Σε ένα live album με κλασική συνοδεία πάντα μπαίνει το ζήτημα της σύγκρισης με τα πρωτότυπα κομμάτια. Για μένα, αυτό το εγχείρημα φέρει θετικότατο πρόσημο. Στις αρχές του 2000 είχα φαινομενικά ξεπεράσει τον αντίκτυπο των "Ride the lightning" και "Master of puppets", όταν είπα να αποκτήσω το live. Ε λοιπόν, ξανάπεσα με τα μούτρα. Περιέχοντας δυο καινούρια συν ένα εξαιρετικό σύνολο επιλογών από τη δισκογραφία τους (ε, απ΄το "Load" θα μπορούσαν να λείπουν κάνα δυο), το "S&M" στέκει αγέρωχο επίτευγμα μέσα μου που συνεχώς θα επισκέπτομαι.

Τα απόλυτα tracks: Η μοναδικά ανυψωτική εκτέλεση του "For whom the bell tolls", το φανταστικό νέο "No leaf Clover", η αντρίκεια ερμηνεία του "Nothing else matters" και η σαρωτική αλληλεπίδραση γκρουπ-κοινού στα "The memory remains" και "Master of puppets".

01. MY DYING BRIDE - TURN LOOSE THE SWANS (1994)/ THE ANGEL AND THE DARK RIVER (1995)

Στο προσωπικό μου νούμερο ένα θα ήταν δεδομένα οι Βρετανοί My Dying Bride. Επειδή, όμως, δε μπορούσα να επιλέξω ανάμεσα στο "Turn loose..." και το "The Angel...", αποφάσισα συγκυβέρνηση. Δύο albums με μακρόσυρτες, χαμηλών ρυθμών ως επί το πλείστον, συνθέσεις, με ένα λαβωμένο ερμηνευτή, τον Aaron Stainthorpe (που επιμελείται και του artwork), στο μικρόφωνο και το βιολί του Martin Powell να σημαδεύει το μουντό και μελαγχολικό ήχο τους. Στιχουργικά, μονίμως άκρως ποιητικοί. Αξίζει ιδιαιτέρως το χρόνο να διαβάσεις τους στίχους τους, ακόμη κι αν δε σε έλκει η μουσική τους.

Στο δεύτερο, πιο μινιμαλιστικό και θλιμμένο, δίσκο απουσιάζουν τα brutal φωνητικά αγγίζοντας ευρύτερο κοινό με το αμφίσημο "The Cry of Mankind". Αρκετά πιο άμεσα εκφρασμένες σκέψεις και συθναισθήματα σε σχέση με το προηγούμενο, με αποστομωτική μεστότητα στον ήχο. Ακόμη κι αν σήμερα δεν έχουν την αίγλη του παρελθόντος, δεν έχουν πάψει να κυκλοφορούν πολύ ενδιαφέροντες δίσκους, όπως το πρόσφατο "A line of deathless kings".

Αυτά τα δύο albums υπήρξαν μόνιμοι συνοδοιπόροι μου για τουλάχιστον 6 συναπτά έτη, αποτελώντας ιδανική επιλογή για όλες τις δύσκολες στιγμές. Παρέα με χαλασμένο αγγλικό κρασί και ιστορίες τρόμου του Edgar Allan Poe ή "καταραμένη" ποίηση του Baudelaire και του Rimbaud.

Τα απόλυτα tracks: Your River, The Crown of Sympathy / From Darkest Skies, Your Shameful Heaven.

20 ΛΑΤΡΕΜΕΝΟΙ METAL ΔΙΣΚΟΙ (PART 2)

2011-11-21T04:15:00.005+02:00

Δεύτερο μέρος αυτού του αφιερώματος, εφηβικών κυρίως, αναμνήσεων που μένουν αναλλοίωτες και άφθαρτες μέσα μου. Επαναλαμβάνω πως δεν πρόκειται για κάποια λίστα με κριτήρια αξιολόγησης. Έτσι, πάρα πολλά albums που εκτιμώ (και είναι μεγάλων συγκροτημάτων έμειναν απέξω. Το πρώτο μέρος, και με κείμενα πλέον, εδώ.

10. PAIN OF SALVATION - ENTROPIA (1997)

Τρεις φορές έχω δει ζωντανά και τους Σουηδούς. Γκρουπάρα με τον πλουσιότερο σε ιδέες frontman και το μεγαλύτερο εύρος φωνής στην παγκόσμια μουσική, εν ζωή. Αν κάποιος τους έχει δει επί σκηνής, γνωρίζει πόσο σημαντικό θεωρούν και οι ίδιοι το ντεμπούτο τους. Νομίζω πως πέρα από λατρεμένο μου είναι και ό,τι καλύτερο έχουν βγάλει. Με έχωσαν και στη fusion jazz με αυτό το δίσκο.

Το απόλυτο track: Oblivion Ocean

09. SAVATAGE - GUTTER BALLET (1989)

Πολύ συναισθηματικός δίσκος. Διαποτισμένος με μοναξιά από το χαρισματικό δίδυμο Oliva. Από τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει κάτι να αναλύσεις. Μόνο να νιώσεις. "In the dark, it's easier to see"... λέει το κορυφαίο κομμάτι του δίσκου που πρέπει οπωσδήποτε να ακούσετε όλοι!
(Τη φωνή του Jon δεν αντέγραψε πολύ ο Καρβέλας στις καλές του μπαλάντες;)

Το απόλυτο track: When the crowds are gone

08. MAYHEM - DE MYSTERIIS DOM SATHANAS (1994)

Στα 15 μου γνώρισα το black metal και κόλλησα άσχημα. Τι με καιγόμενες εκκλησίες ασχολήθηκα, τι με τις 45 μαχαιριές του Vikernes στο Euronymous, τι με τις συνθήκες στις νορβηγικές φυλακές.... Για μια διετία-τριετία, σχεδόν εξάντλησα το είδος. Την αυθεντική του πλευρά (ξεκινώντας από Bathory). Αυτός εδώ, ο εμβληματικός δίσκος είναι από αυτούς που έχω πραγματικά λιώσει στη ζωή μου. Η μουντάδα του, ο ξερός ήχος, τα παραισθητικά γρυλλίσματα του Attila Czihar (πάντα αγαπημένος ο Ούγγρος συνάδελφος-ψυχάκι), οι τελευταίες κιθαριές του Euronymous. Βίβλος του metal. Από τα πιο επιδραστικά και λατρεμένα πράγματα που συνάντησα. Δεν ξεθώριασε ποτέ μέσα μου.

Το απόλυτο track: Freezing Moon

07. THERION - THELI (1996)

Από τις πιο περίεργες επιλογές, θαρρώ. Τούτο το cd το βρήκα ως μαθητής γ' γυμνασίου, παρατημένο στην αυλή. Το τσίμπησα και έπαθα πλάκα. Μη σας αποθαρρύνει το απαίσιο εξώφυλλο. Πρόκειται για συμφωνικό metal με γοτθικές αποχρώσεις. Οι Therion εξελίχθηκαν εντυπωσιακά (όχι πάντα με τη θετική έννοια) μέσα στα χρόνια, αλλά πάντα θα είναι αυτό το αγαπημένο μου με διαφορά. Ακόμη κι απ'το "Vovin"!

Το απόλυτο track: In the desert of set

06. FATES WARNING - A PLEASANT SHADE OF GRAY (1997)

Αριστούργημα! Το πιο αγαπημένο μου metal concept album. Γλυκόπιοτο, διανοητικό, φορτισμένο, σπουδαίο. Στη γ' λυκείου δεν το αποχωρίστηκα ποτέ από τη θήκη του discman μου! Μεστό progressive, χωρίς Dream Theater φλυαρίες. Ενορχηστρώσεις υψηλού επιπέδου και μια αξεπέραστη φωνή.

05. ANATHEMA - A FINE DAY TO EXIT (2001)

Δεν είναι metal δίσκος, αλλά κατά κύριο λόγο μεταλλάδες ακούνε Anathema. Ο πιο εσωστρεφής τους δίσκος, σχεδόν αυτοκαταστροφικός. Απεγνωσμένος. Γι'αυτό και στους πέντε πιο λατρεμένους μου. Οι ίδιοι οι Anathema πάλι τον αγνοούν επιδεικτικά στις συναυλίες τους, παρότι παραδέχονται ευθαρσώς πως τα dreams τους είναι fragile. No future...

Το απόλυτο track: Leave no trace

04. CANDLEMASS - NIGHTFALL (1987)

Πόσοι απ'όσους διαβάζουν το post γνωρίζουν το ρασοφόρο κύριο Messiah Marcolin; Όποιοι τον γνωρίζετε, σίγουρα θα τον λατρεύετε και θα επικροτείτε την υψηλή θέση που προσέφερα στο δεύτερο δίσκο των Θεών Candlemass (δύο φόρες τους έχω απολαύσει ζωντανά). Τιμώντας τους Black Sabbath, ο Leif Endling και η παρέα του δίδαξαν μεγαλειώδες doom metal. True metal για τα προσωπικά μου γούστα. Νομίζω πως ούτε μια μελωδική γραμμή δε μου διαφεύγει από αυτό το δίσκο... Τον πρωτοσυνάντησα στα ράφια του πειραιώτικου Metropolis, το Γενάρη του 1999. Love at first sight!

Το απόλυτο track: The Well of Souls

GIANNI E LE DONNE (Ο ΤΖΙΑΝΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ)

2011-11-20T03:42:00.008+02:00

Αν η ευτυχία είναι κατάσταση πλήρωσης, ο δρόμος που οδηγεί σ'αυτήν, για έναν άνδρα, περνά από τη γυναικεία επιβεβαίωση. Αυτή μπορεί να εκφρασθεί ως φροντίδα, ως αγάπη, μα πάνω απ'όλα ως ερωτική διάθεση. Ο Τζιάνι είναι ένας 60χρονος που περνά έντονα κρίση ηλικίας. Βλέπει όλες τις γυναίκες να τον συμπαθούν (έχοντας και μια αειθαλή μάνα να τον βασανίζει για το κάθετί) για την αριστοκρατική ευγένεια και τους τρόπους του, αλλά καμία να μην τον ποθεί, να μην τον νοιάζεται πραγματικά. Ή τουλάχιστον αυτό εκλαμβάνει.

Έτσι, νιώθει όλο και περισσότερο απομονωμένος. Αυτή η εσωτερική ρήξη γίνεται οξύτερη, όταν παρατηρεί συνομιλήκους του (π.χ. ο δικηγόρος του) ή και μεγαλύτερους ηλικιακά από αυτόν, να καταφέρνουν να συμφιλιώσουν τα θέλω με τα μπορώ τους. Ο Τζιάνι είναι, όμως, άλλης πάστας. Είναι ρομαντικός και δεν αρκείται στα λίγα, γι'αυτό και φαίνεται να τα χάνει όλα. Πλησιάζει όλους τους πιθανούς θηλυκούς στόχους και αποτυγχάνει, εκτός ίσως από την περίπτωση της νεαρής γειτόνισσας με την οποία έχουν αναπτύξει μια εμφανώς τρυφερή σχέση.

Στη δεύτερη προσωπική του γλυκόπικρη κομεντί (μετά το υπέροχο "Αυγουστιάτικο γεύμα στη Ρώμη"), ο Gianni Di Gregorio εμφανίζεται μελαγχολικός, σκαμπρόζος και εξομολογητικός (το οποίο αποδεικνύεται περίτρανα κι από το γεγονός πως και τον ήρωά του τον βαπτίζει με το δικό του όνομα, ξανά). Πλάθει μια ιδιαιτέρως ανάλαφρη και αυθεντική ταινία, στη μακρά παράδοση των ιταλικών κωμωδιών, που δυστυχώς, όμως, δε γδέρνει την επιφάνεια για να εμβαθύνει στον υφέρποντα υπαρξισμό της, μολονότι προκύπτουν οι απαιτούμενες ευκαιρίες.

Βαθμολογία: 3/5

20 ΛΑΤΡΕΜΕΝΟΙ METAL ΔΙΣΚΟΙ (PART 1)

2011-11-19T12:52:00.005+02:00

Δε χρησιμοποιώ ούτε τον όρο "αγαπημένοι" ούτε "καλύτεροι", γιατί η παρακάτω λίστα δεν αφορά κάποιο τέτοιο κριτήριο. Δεν φτιάχτηκε η λίστα μετά από εξαντλητική επεξεργασία. Αφορά 20 δίσκους (με λίγη σημασία στη σειρά) από την αμιγώς metal σκηνή -κατά βάση, ιδιαίτερες περιπτώσεις- με τους οποίους "μεγάλωσα", με πλημμυρίζουν με αναμνήσεις, δε γίνεται να ξεπεράσω και πάντα θα ξαναγυρνάω να συναντήσω, να νιώσω το εφηβικό πάθος και την αθωότητα του τότε, ακόμη κι αν με απασχολεί ελάχιστα πλέον η metal σκηνή. Αποτελούν με έναν περίεργο τρόπο, σταθερές.

Ξεκινάμε, λοιπόν, με το πρώτο μισό (το δεύτερο φέρει μάλλον περισσότερες εκπλήξεις -πιο προσωπικό από κάθε άποψη). Σε κάθε δίσκο θα βάζω από κάτω και το πιο αγαπημένο μου κομμάτι από αυτόν. Κάποια στιγμή, ίσως παραθέσω και κείμενο. Δε χώρεσαν το "Wildhoney" των Tiamat, το "Symbol of life" των Paradise Lost, το "Mercenary" των Bolt Thrower και κάποια ακόμη που δεν ήρθαν στο νου, τούτη την ώρα.

20. JUDAS PRIEST - STAINED CLASS (1978)

Η πρώτη μου επαφή με τους Priest. Στην πιο hard rock εποχή τους, με ένα δίσκο, κάπως παραμελημένο στη δισκογραφία τους, που αγάπησα από το πρώτο άκουσμα. Τι κι αν θεωρώ το "Sad wings of destiny" τον κορυφαίο τους, τι κι αν το "Painkiller" είναι ο ορισμός της τεστοστερόνης; Η πρώτη αγάπη μένει. Με το παρακάτω κομμάτι να είναι από τα κορυφαία όλων των εποχών.

Το απόλυτο track: Beyond the realms of death

19. MEGADETH - YOUTHANASIA (1994)

Είχα έναν εξωσχολικό φίλο στο γυμνάσιο (με τον οποίο δυστυχώς έχουμε χαθεί χρόνια) που λάτρευε το Mustaine. Με τα χρόνια, σχεδόν αγάπησα κι αυτόν και τους Megadeth. Ένα συγκρότημα που αδίκως έμεινε στη σκιά των Metallica. Το "Rust in Peace" είναι το καλύτερο με διαφορά (αν και το αγαπημένο μου τραγούδι θα είναι πάντα το "In my darkest hour"), αλλά το "Youthanasia" επίσης η πρώτη επαφή με το γκρουπ. Ο Dave μολονότι γνωρίζει καλά το train of consequences, ζει στην κόψη του ξυραφιού με συνέπεια. Το παρακάτω κομμάτι, κατάθεση ψυχής.

Το απόλυτο track: A tout le monde

18. SENTENCED - THE COLD WHITE LIGHT (2002)

Ο πιο πρόσφατος δίσκος που υπάρχει σε αυτή τη λίστα. Τέλος λυκείου, ερωτοχτυπημένος, αξέχαστες στιγμές... Ποτέ, όμως, στην κατάντια των H.I.M! Εκ των υστέρων, γνώρισα καλύτερα τους Φινλανδούς Sentenced. Καλό γκρουπ.

Το απόλυτο track: You are the one

17. ICED EARTH - NIGHT OF THE STORMRIDER (1992)

Κάθε μεταλλόπαιδο, εκείνη την εποχή, στο γυμνάσιο ήταν πορωμένο με τους μέτριους Iced Earth. Εδώ έχω εξαίρεση. Αν και τους γνώρισα με "Dark Saga" και "Something Wicked this Way Comes", πάντα αγαπούσα περισσότερο τον πιο ωμό και πιο Metallica τους δίσκο. Τούτον εδώ. Οι άλλοι δύο πιο πιασάρικοι, αλλά και εύκολοι. Fight on, grab on, stormrider, stormrider.
Σημειωτέον: Πρώτη μου metal συναυλία, το περίφημό τους live.

To απόλυτο track: The Path I Choose

16. MERCYFUL FATE - MELISSA (1983)

Πόσο γραφικός μπορεί να φαντάζει ο King Diamond; Πολύ, αλλά οι Δανοί Mercyful Fate και ειδικά αυτός ο δίσκος είναι από τους πιο γαμάτους όλων των εποχών. Σε κάθε ηλεκτρισμένη του φράση, ρέει άπλετη η μεταλλική έμπνευση. Πραγματικό must!

Το απόλυτο track: Curse of the Pharaohs

15. THE GATHERING - MANDYLION (1995)

Πολύ πιο ήπια επιλογή από τις προηγούμενες. Anneke Van Giersbergen! Η μικρή Ολλανδέζα με φωνάρα, στυλ και ομορφιά. Τραγουδάρες σε αυτό τον πολύ ιδιαίτερο δίσκο. Από τις σταθερές επιλογές, πηγαίνοντας στο σχολείο. Σε walkman με κασέτα.

Το απόλυτο track: Leaves

14. MOTORHEAD - OVERKILL (1979)

Σύμβολο του metal οι Motorhead. Ουσιαστικά ο αληταράς ο Lemmy. Ήμουν ανάμεσα σε αυτόν και το "Ace Of Spades", αλλά το κομμάτι που αναγράφεται από κάτω είναι ό,τι πιο συναισθηματικό έβγαλε ο Βρετανός βραχνοκόκορας με την ελιά και το διαγώνιο μπάσο.

Το απόλυτο track: Capricorn

13. BLIND GUARDIAN - NIGHTFALL IN MIDDLE EARTH (1999)

Η σχέση μου με το λεγόμενο power metal ήταν πάντα κάκιστη. Τους θεωρούσα φλώρους όλους αυτούς με τις γλυκές φάτσες και τις ψιλές φωνούλες. Ήρθαν και οι Kreator, οι Morbid Angel, οι Testament και οι Cannibal Corpse την ίδια περίοδο στη ζωή μου κι έτσι τα απέφευγα όλα αυτά. Όμως, τούτος εδώ ο δίσκος είναι πέρα για πέρα απίθανος. Έχει δε, τέσσερα πέντε κομμάτια που είναι η απόλυτη τελειότητα. Heavy αρμονία.

Το απόλυτο track: The Curse of Feanor

12. OPETH - BLACKWATER PARK (2001)

Για όσους διαβάζουν τις μουσικές μου λίστες στο blog, δεν αποτελεί καμία έκπληξη τούτη η επιλογή. Οι Opeth είναι από τα λίγα συγκροτήματα που παρακολουθώ ανελλειπώς εδώ και κοντά μια δεκαπενταετία. Δαιδαλώδεις συνθέσεις, μεγάλης σπουδαιότητας, ευαισθησίας και πειραματικής heaviness. Θεωρώ μουσικά αναλφάβητο όποιν είναι έστω ροκάς και δεν έχει δώσει σημασία σε αυτό το δίσκο. Έστω στο μαγικό "Harvest". Τρεις φορές τους έχω απολαύσει ζωντανά και συνεχίζω...

Το απόλυτο track: The drappery falls

11. MANOWAR - INTO GLORY RIDE (1983)

Γραφικό συγκρότημα οι Manowar. Καραkitsch! Έλα, όμως που το "Into Glory Ride" είναι τόσο συγκλονιστικό. Δε θα ξεχάσω πόσα απογεύματα περάσαμε με τον συνομήλικο ξάδερφο μου στο γυμνάσιο ακούγοντας ξανά και ξανά αυτό το δίσκο. Από το track με την σεξ εισαγωγή μέχρι το επικό φινάλε και πάλι από την αρχή...
Ποτέ δεν αγάπησα το διάσημο "Hail to England". Εδώ είναι όλο το ζουμί. Εδώ είναι το Secret of Steel.

Το απόλυτο track: Gates of Valhalla

DREI (ΤΡΙΟ)

2011-11-17T13:45:00.000+02:00

Ο Γερμανός Tom Tykwer, ακόμη κι αν δε με έχει αγγίξει με τις ταινίες του, είναι ένας ιδιαίτερος σκηνοθέτης με αρκετά προσωπικό ύφος. Αφού δοκιμάστηκε σε δύο μεγάλες παραγωγές ("The Perfume: Story of a Murderer" και "The International"), επιστρέφει σε ένα σινεμά πιο προσωπικό και εσωστρεφές. Τοποθετεί την ιστορία του στο μεσοαστικό καλλιτεχνο-επιστημονικό περιβάλλον του Βερολίνου και ταλαντεύεται μεταξύ των στερεοτυπικά επιβεβλημένων πρέπει και των ατομικών θέλω.

Η σχέση του πρωταγωνιστικού ζευγαριού έχει τελματώσει, ύστερα από 20 χρόνια συμβίωσης. Η λύση, εφόσον δε μπορεί να δοθεί εκ των έσω, προκύπτει εκ των έξω. Ερωτεύονται και οι δύο τον ίδιο άνδρα και ακροβατούν σε ένα τεντωμένο ερωτικό σκοινί. Τι θα επικρατήσει; Η δύναμη της οικειότητας ή ο πειρασμός του αγνώστου;

Με ελλειπτικές μεθόδους αφήγησης και συχνά split-up screens με κινούμενες βινιέτες, θυμίζει τεχνικά το μικρού μήκους του, "Faubourg Saint-Denis". Σε μια κλινικά ψυχρή ατμόσφαιρα -σαν αυτή της επέμβασης στα βλαστοκύτταρα- το συναίσθημα προκύπτει ως ανάγκη διαφυγής. Ποτέ ως συνειδητή επιθυμία. Η επαγγελματική επιτυχία σκοντάφτει στο μετέωρο της προβληματικής ύπαρξής τους και η τελική πτώση δεν αργεί να φθάσει. Μετά την πτώση, όμως, συνήθως ακολουθεί η ορθοπόδηση,

Το τρίτο πρόσωπο, εδώ, λειτουργεί ως καθρέφτης των δύο πρωταγωνιστών. Στην πραγματικότητα, δεν επεμβαίνει ποτέ. Δεν ορίζει τις εξελίξεις. Απλώς, στέκει ικανοποιητής των εκάστοτε αναγκών τους. Φαντάζει αόρατος άνθρωπος, χωρίς προσωπικότητα και επιλογές (αυτό γίνεται προφανές και από το απόλυτα αποχρωματισμένο και μινιμαλιστικό του σπίτι). Έτσι, το ζευγάρι είναι που καθορίζει την έκβαση.

Ενώ, λοιπόν, ως προς τις προθέσεις όλα βαίνουν αρκετά καλώς, το "Τρίο" ακολουθεί όλες τις κλισέ σεναριακές ευθείες με υπερβολικές συμπτώσεις που μειώνουν τη δυναμική του (free συντηρητισμός, εγκυμοσύνες κ.α.). Όλα μοιάζουν προφανή (σχεδόν φωναχτά) από σχετικά νωρίς και δεν εκπλήσσει ούτε στιγμή, στην πορεία, με ανώμαλη στροφή. Παρολαυτά, η ταινία δεν είναι "στρωτή" (δεν ξέρω αν είναι η κατάλληλη λέξη) και καταλήγει ανομοιογενής, καθώς άλλοτε παραδίνεται στον πειραματισμό (κυρίως στο πρώτο μισό) και άλλοτε παρουσιάζεται εντελώς συμβατική στην τεχνική της αφήγησης. Τέλος, υπάρχουν κινηματογραφικά όμορφες ιδέες που χάνονται εντελώς στο σύνολο (όπως οι ασπρόμαυρες ονειρικές εικόνες στο πρώτο μισό) και υποπλοκές που αποδεικνύονται αχρείαστες (όπως, ο θάνατος της μητέρας).

Είναι όσο ειρωνική χρειάζεται αυτή η απεικόνιση της σύγχρονης ρουτίνας, όμως δραματουργικά στεγανά και αβέβαιες επιλογές κάνουν το αποτέλεσμα να φαντάζει (και να είναι) τελικά λίγο.

Βαθμολογία: 2/5

MODERN TIMES

2011-11-16T15:35:00.003+02:00

Πρόσφατα ξανασυναντήθηκα με τους "Μοντέρνους Καιρούς" του 1936 του Charles Chaplin (οι οποίοι χρειάστηκαν 4 χρόνια για να ολοκληρωθούν). Στη θέαση των πολύ μεγάλων ταινιών, κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά. Κι αυτό, διότι μπορούν και λειτουργούν σε τόσα πολλά επίπεδα (νοηματικά και κινηματογραφικά) που θαρρείς πως έρχεσαι αντιμέτωπος με κάτι πρωτόγνωρο και ανεξερεύνητο. Πέρα από τις σκέψεις, τα συναισθήματα βιώνονται πιο δυνατά με την κάθε νέα φορά. Οι εικόνες δεν αλλάζουν. Αλλάζουμε, όμως, εμείς και αντιλαμβανόμαστε πληρέστερα την ταινία.

Οι "Μοντέρνοι καιροί", όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα φαντάζουν στις πιο επίκαιρες ταινίες. Ακόμη κι αν αναφέρονται στο οικονομικό κραχ των Η.Π.Α. του '29, τη γέννηση του καπιταλισμού και την εκβιομηχάνιση της παραγωγής (που κοντεύουν έναν αιώνα ζωής) . Η κατάχρηση της εξουσίας, η εργασιακή αδικία, η ανεργία, οι κινητοποιήσεις του λαού (ακόμη και τα ναρκωτικά που παρουσιάζονται ακροθιγώς), είναι πάντα θέματα πρώτης γραμμής και συνθέτουν, εν μέρει, ένα σαθρό πολιτικο-οικονομικό σύστημα που επιδρά αμιγώς κοινωνικά.

Στην ταινία του Chaplin -με τα πιο απολαυστικά σατιρικά gags ever- εμφανίζεται για τελευταία φορά το εμβληματικό alter ego του, ο The Tramp (αλητάκος). Ο αλητάκος είναι ένας ευαίσθητος και καλοκάγαθος άνθρωπος που δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει στις εξελίξεις (τεχνολογικού και μη χαρακτήρα). Το γεγονός αυτό αποτελεί πηγή τεράστιας ανασφάλειας και πιθανής συντριβής. Έτσι, φθάνει στο σημείο, αδυνατώντας (και κατά βάθος, μη θέλοντας) να συνδεθεί με το υπό ανάπτυξη σύστημα, να προτιμά τη ζωή στη φυλακή (που έχει τις σταθερές της) παρά την αβέβαιη πραγματική ζωή στην κοινωνία.

Είναι ασυγχρόνιστος με την εποχή του. Δεν επιχειρεί, όμως, να αλλάξει την εποχή και τις συνθήκες. Διεκδικεί ασυνείδητα το δικαίωμα στο ετερόκλητο, στο διαφορετικό. Να μπορέσει να συνυπάρξει αρμονικά με το μοντέρνο κόσμο. Όχι σαν παραφωνία που πρέπει να εξοντωθεί, αλλά σαν ξεχωριστή μοναδικότητα, κομμάτι του πλούσιου πολιτισμικού μωσαϊκού που συνθέτει την ανθρωπότητα.

Στο δρόμο της καλοπροαίρετης διάθεσης που βαδίζει, θα σταθεί άτυχος ως προς τις σύγχρονες επιταγές των ανθρώπων (βλ. χρήμα, εξουσία), μα επειδή έχει την καρδιά του ορθάνοιχτη θα βιώσει το πιο ανεκτίμητο και άφθαρτο αγαθό. Την αγάπη. Επειδή δεν αλλοτριώθηκε στη διαδρομή, φέρει ανέπαφη την ικανότητα να αγαπά και να το μοιράζεται. Ανταμώνοντας την πανέμορφη Paulette Godard (τότε, σύζυγό του), θα αφυπνιστεί το ερωτικό σκίρτημα μέσα του. Η φτωχή κοπέλα, εκ φύσεως, πιο ανθεκτική και πραγματίστρια. Συγκινείται, όμως, από την αυθεντική ευγένεια της ψυχής του (όντας άστεγη και δίχως φροντίδα), στέκεται στήριγμά του και δρα καταλυτικά στην επιβίωση του αλητάκου.

Παρότι ο καθένας από τους δύο, μόνος του, έμοιαζε χαμένος από χέρι, σα ζεύγος είναι πλήρεις. Με απόλυτη αλληλεγγύη, λειτουργούν συμπληρωματικά. Άλλωστε, η ισχύς εν τη ενώσει, κατά τον Όμηρο. Μαζί μπορούν να επιβιώσουν απέναντι στον επιβαλλόμενο βάρβαρο τρόπο ζωής, απέναντι σε πάσης φύσεως δυσκολία. Με σημαία την καλοσύνη και την ανθρωπιά. Τι πιο οικουμενικό και ιδεαλιστικό; Άλλωστε, δύσκολοι καιροί, για να μην αγαπιόμαστε.

Βαθμολογία: 5/5

Υ.Γ. Οι καλλιτεχνικές αρετές πάμπολλες. Από την ασύλληπτη, για την εποχή, σκηνογραφία (χαρακτηριστικό παράδειγμα, η φωτογραφία παρακάτω), την πρωτοποριακή μουσική του ίδιου του Chaplin που διήυθυνε για πρώτη φορά ορχήστρα 64 μουσικών και τα, πέρα για πέρα, εύστοχα καδραρίσματά του που αναδύουν ατόφια τα νοήματα της ταινίας (βλ. τελευταία αριστουργηματική φωτογραφία) σε άλλο ένα σχεδόν βωβό φιλμ. Τέλος, ακούγονται ηχητικά εφέ και για πρώτη φορά σε ταινία, η ίδια η φωνή του Chaplin που τραγουδά ακατάληπτα.

DATE NIGHT (ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΥΣ)

2011-11-13T16:46:00.002+02:00

Μεγάλα ζητήματα ο χρόνος και η διάθεση. Ακόμη μεγαλύτερο ο συγχρονισμός τους. Υπάρχουν φορές που υπάρχει λίγος χρόνος, αλλά δεν έχεις διάθεση και τούμπαλιν. Υπάρχουν και φορές που δε διαθέτεις τίποτε από τα δύο. Θύμα αυτού του ασυγχρόνιστου έχω πέσει τις τελευταίες μέρες (αν όχι εβδομάδες) κι έτσι ξέμεινε στα μισά ένα κείμενο για το γαλλικό "La Conquete" και δε γράφθηκε ποτέ άλλο ένα για τη νέα εκδοχή της "Jane Eyre". Η αλήθεια είναι, εδώ που τα λέμε, πως δεν είχα και κάτι πραγματικά συγκλονιστικό να πω γι'αυτά.

Έτσι, λοιπόν, μετά από μια εβδομάδα απουσίας, θα γράψω για κάτι κινηματογραφικά μάλλον ασήμαντο, αλλά χρήσιμα διασκεδαστικό. Το "Ραντεβού για παντρεμένους" είναι ένα μείγμα κωμωδίας με περιπέτεια. Πρωταγωνιστές, το παντρεμένο ζευγάρι των Steve Carrell και Tina Fey (οι Fosters) με ένα σπαρταριαστό casting δεύτερων ρόλων. Ένας ώριμος Mark Ruffalo, ο "φέτες" Mark Wahlberg, ο απατεωνάκος James Franco, o διαστροφικός William Fichtner, η γκρινιάρα Mila Kunis και άλλοι guests που προσδίδουν δυναμική στην ταινία του μονίμως διεκπεραιωτικού και άχρωμου Shawn Levy ("Μια νύχτα στο μουσείο", "Ροζ πάνθηρας").

Οι Fosters είναι ένα τελματωμένο συμπαθές αντρόγυνο με δύο παιδιά. Έχουν μια συνήθεια. Μια φορά την εβδομάδα να βγαίνουν για δείπνο οι δυο τους. Είναι καλοί συγκάτοικοι, μα όχι πια εραστές. Γι'αυτό, ο Φιλ αποφασίζει να προσφέρει στη γυναίκα του μια έξοδο στο Μανχάταν, σε πολυτελές ρεστοράν. Δε θα βρουν τραπέζι, αλλά θα τους χαμογελάσει αρχικά η τύχη, όταν οι Τρίπλχορνς έχοντας ρεζερβέ ένα τραπέζι, δε θα παρουσιαστούν και θα τους υποδυθούν οι Φόστερς. Στη συνέχεια, θα αναλάβουν και τους μπελάδες των Τρίπλχορνς που θα τους οδηγήσουν σε μανιώδεις καταδιώξεις και τρομερές αποκαλύψεις.

Αρχικά, φαντάστηκα πως το σενάριο θα έχει γράψει η Tina Fey, αλλά εκ των υστέρων πρόσεξα πως ανήκει στον πρωτοεμφανιζόμενο Josh Klausner. Παρά το γεγονός πως φέρει ανάγλυφα τις θεμελιώδεις κοινοτοπίες και την αφέλεια του είδους, διατηρεί ένα σχετικό σφυγμό με συνεχείς ποπ αναφορές και ανατροπές ειδών και σου προσφέρει εν τέλει, ένα ικανοποιητικότατο 90λεπτο, με βάση αυτά που σου υπόσχεται. Πιο τίμιο από το πρόσφατο "Crazy, Stupid, Love" που αυτοσυστήνεται ως ανατρεπτική κωμωδία και καταβαραθρώνεται στο δεύτερο μέρος, υπηρετώντας κάθε είδους σεναριακές απιθανότητες και αχρείαστα κλισέ.

Βαθμολογία: 2.5/5

I SOLITI IGNOTI (Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ)

2011-11-06T19:58:00.000+02:00

Η commedia all'italiana έκανε την εμφάνισή της στα τέλη της δεκαετίας του '50, μετά τη ένδοξη εποχή του νεορεαλιστικού ιταλικού κινηματογράφου, και διήρκησε έως και το '70. Σε αντίθεση με τις κωμωδίες του νεορεαλισμού που είναι αμιγώς αισιόδοξες, η commedia στέκεται σατιρική και αιχμηρή απέναντι στις κοινωνικές συνθήκες της εποχής. Παρουσιάζει τη φτώχεια, τη διαφθορά, την κατάπτωση των ηθικών αξιών, την αβεβαιότητα και γενικότερα την τραγική όψη της ζωής. Δεν είναι ανάλαφρη. Είναι μαύρη κωμωδία.

Χαρακτηριστική ταινία του είδους, και μάλιστα ίσως η πρώτη (1958), το "I soliti ignoti" ("Οι γνωστοί άγνωστοι" σε ακριβή μετάφραση) του Mario Monicelli, του μεγάλου Ιταλού δημιουργού που έδωσε πέρυσι τέλος στη ζωή του, σε ηλικία 95 ετών. Στην ταινία έχουμε μια παρέα φτωχών μικροαπατεώνων που έχουν στα χέρια τους το σχέδιο για τη μεγάλη ληστείου ενός ενεχυροδανειστηρίου. Όπως είναι αναμενόμενο, οι πέντε βασικοί συμμορίτες - ετερόκλητου χαρακτήρα- θα αποδειχθούν εντελώς αδέξιοι και θα μπλεχθούν σε πάμπολλα μπερδέματα.

Πέρα από τα εμπνευσμένα σωματικά και λεκτικά αστεία που εκσφενδονίζονται κατά ριπάς σε μεγάλο μέρος της ταινίας, ο Monicelli δίνει χρόνο και χώρο στην κοινωνική κατάσταση της Ιταλίας. Αυτή παρουσιάζεται σκωπτικά είτε μέσα από αξιοσημείωτες πτυχές των χαρακτήρων είτε από τις συνθήκες που τους περιβάλλουν. Σε ένα πλαίσιο αναπτυσσόμενου καπιταλισμού, συναντάμε τους νέους να κυνηγούν την Καλή ...τύχη (που ισοδυναμεί με μπόλικα ρούβλια στην τσέπη) και τα κορίτσια να βρίσκονται στο μεταίχμιο της παράδοσης και της χειραφέτησης.

Στο φιλμάρισμά του εδώ, λοιπόν, o Monicelli αφήνει ελεύθερες τις νεορεαλιστικές διαθέσεις του αναμειγνύοντας τες με το συνεχή σαρκασμό των πάντων που καταλήγουν στην ελαττωματική -αμαρτωλή για άλλους- μα πραγματικά αστεία, ανθρώπινη φύση. Έτσι, οδηγούμαστε σε μία κοινωνία και ένα "σύστημα", κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσίν μας.

Πρωταγωνιστής, ο σπουδαίος Vittorio Gassman ως αποτυχημένος πυγμάχος και κάλπικος ιθύνων νους του μεγάλου κόλπου που πλαισιώνεται από τον πλέον αδέξιο Marcelo Mastroianni, τον λατρεμένο Toto (σε φαφούτη γεράκο), το νεαρό Renato Salvatori, πριν τη μεγάλη καθιέρωση και την Claudia Cardinale στον πρώτο της σημαντικό ρόλο (εσώκλειστη στο σπίτι, αδερφή Σικελού απατεώνα).

Βαθμολογία: 4/5

WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN

2011-11-03T01:14:00.003+02:00

Χωρίς να έχω διαβάσει το βραβευμένο και πολυαγαπημένο βιβλίο της Lionel Shriver, δηλώνω, για άλλη μια φορά, πως δεν αφορά την κρίση μου για μια ταινία το πόσο πιστό είναι το εκάστοτε σενάριο στο πρωτότυπο (είχαμε το ίδιο θέμα στην περίπτωση του νέου Αλμοδόβαρ). Πόσο μάλλον όταν δημιουργός της ταινίας είναι η Σκωτσέζα Lynne Ramsay, επανεμφανιζόμενη μετά από σχεδόν μια δεκαετία.

Το "Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν" είναι πολύ ιδιαίτερη ταινία. Είναι από αυτές που θαυμάζω για τον τρόπο με τον οποίο δομούνται και στη συνέχεια, αποδομούνται. Με μελετημένη ακρίβεια και συναρπαστική εγκεφαλικότητα. Με την Tilda Swinton -ιδανικό εργαλείο ενός φιλμ ψυχοβγάλτη- σε πολύ σπουδαία ερμηνεία (γιατί όχι τη σημαντικότερη της καριέρας της;), έναν ωριμότατο John C.Reilly και την αποκάλυψη Ezra Miller στον ομώνυμο ρόλο.

Φέρνοντας μου στο νου το "Μωρό της Ρόζμαρι" και την "Προφητεία", η ταινία της Ramsay διαθέτει συγκλονιστική αφήγηση (με ένα αλησμόνητο πρώτο μισάωρο που εκθέτει θραύσματα που ανακατεύουν τους χρόνους και τους χώρους, τις αιτίες και τις συνέπειες), ατμοσφαιρική δεινότητα και ανοικτές, στο θεατή, ερμηνείες των αναπαριστάμενων γεγονότων.

Για την υπόθεση θα αναφέρω λίγα πράγματα (όποιος θέλει να μείνει νηφάλιος, ας παρακάμψει αυτή την παράγραφο). Όταν η Εύα γεννά τον Κέβιν, δεν είναι στα καλύτερά της. Η κατάσταση χειροτερεύει, καθώς ο Κέβιν παρουσιάζεται ένας Σατανάς απέναντί της. Φτάνοντας στο σημείο για να της τραβήξει, με τον πλέον ακραίο τρόπο, την προσοχή (σε αυτό το άκρατα νοσηρό οιδιπόδειο σύμπλεγμα) -ύστερα από αμέτρητες άλλες βάρβαρες ενέργειες- να σκοτώσει όποιον βρεθεί στο διάβα του.

Τελικά, όμως, μήπως μισώντας (ή λατρεύοντας παθολογικά), με τον καιρό, ξεχνάς γιατί μισείς και μένεις μόνο με το μίσος σαν παρακαταθήκη; Η ταινία ξένισε κοινό και κριτικούς στις Κάννες. Ίσως ανέμεναν, λανθασμένα, ένα συμβατικό δράμα χαρακτήρων. Εμπνευσμένα, όμως, η Ramsey γεμίζει την οθόνη με φοβίες, κοινωνικό στιγματισμό, ψυχολογική βία, εκδικητικότητα, αρρωστημένες σχέσεις και πάνω απ'όλα Ενοχή και Απόγνωση. Κι ένα πελώριο "γιατί" να πλανάται σε κάθε σκηνή. Μάταια. Δίχως να ανταμώσει ποτέ την πολυπόθητη απάντηση.

Βαθμολογία: 4.5/5

BEGINNERS (ΟΙ ΠΡΩΤΑΡΗΔΕΣ)

2011-10-30T13:08:00.002+02:00

Ο Αμερικάνος Mike Mills είναι ένας ιδιαιτέρως επιτυχημένος βιντεοκλιπάς και μικρομηκάς. Εδώ, μετά το "Thumbsucker" του 2005, μας παρουσιάζει το δεύτερο μεγάλου μήκους πόνημά του. Σε αυτό, ο Oliver, ένας 38χρονος σκιτσογράφος, "χάνει" τη μητέρα του και στη συνέχεια μαθαίνει πως ο πατέρας του είναι γκέι και δε θέλει να μείνει στο θεωρητικό επίπεδο. Μετά από λίγο καιρό, "φεύγει" και ο πατέρας του και μένει μόνος να αναλογισθεί και να αντιμετωπίσει δαίμονες του παρελθόντος, αλλά και να ανασυντάξει τις δυνάμεις του για ένα μέλλον θολωμένο.

Το "Beginners" είναι μια σχεδόν αυτοβιογραφική dramedy με εξέχουσα ευαισθησία και αρκετά αφηγηματικά εφευρήματα που είναι καταδικασμένη να αγαπηθεί ή να απογοητεύσει. Κι αυτό, διότι είναι αρκετά ρευστή στην πλοκή της, έντονα μελαγχολική και απαιτεί την παράδοση του θεατή σε αυτή. Αν δεν την ακολουθήσει κανείς, εσωτερικά, αποκλείεται να συγκινηθεί φιλμικά με αυτά που θα γράψω στη συνέχεια.

Το πρωταγωνιστικό τρίο (ή κουαρτέτο) αποτελούν οι Ewan McGregor, Christopher Plummer, Melanie Laurent (πανέμορφη) και ένα αξιαγάπητο σκυλάκι γκριφόν, ιδανικές επιλογές για τους ρόλους τους. Ο Plummer, ειδικά, που υποδύεται τον καρκινοπαθή γκέι πατέρα Hal είναι πολύ σπουδαίος κι εδώ. Σε ετεροχρονισμένη, μα παράλληλη, πορεία με το γιο του. Πορεία για να νικήσουν τους φόβους τους και να απελευθερωθούν. Να ζήσουν, όπως επιθυμούν. Καθόλου απλό, στην πράξη. Γι'αυτό και αποδεικνύονται πρωτάρηδες.

Ο Oliver έχει να αποτινάξει, αφού πρώτα βάλει σε σειρά τα κομμάτια του παζλ, τους οικογενειακούς ζυγούς. Τα πρότυπα σχέσης και συμπεριφορών που εσωτερίκευσε ως παιδί και τον διατηρούν δέσμιο στη θλίψη και την αποτυχία. Όσο καθυστερημένο είναι το χρονικό σημείο για αυτή την ενδοσκόπηση, τόσο ευλογημένο το timing που συναντά την Anna. Η οποία Anna με την ασυγκράτητη γοητεία της μπορεί και μεταμφιέζει, σε πρώτο επίπεδο, τον κατακερματισμένο εσωτερικό της κόσμο. Έτσι, οι δυο δυσλειτουργικοί χαρακτήρες έχοντας ανάγκη ο ένας την ελλειπτικότητα του άλλου, αλλά μη ξέροντας τη μεθοδολογία μιας σχέσης, ψηλαφίζουν την πραγματική αγάπη. Και η πραγματική αγάπη έρχεται αντιμέτωπη με τις κάθε είδους φοβίες και τα αχρείαστα προσωπικά τείχη. Μάχη αμφίρροπη!

Ο πατέρας Hal, παρά την πολύχρονη συναισθηματική απουσία του, πρόλαβε να διδάξει τον Oliver με την προθανάτια στάση του πως για να δαγκώσεις ένα κομμάτι ευτυχίας, θα πρέπει να είσαι συνειδητοποιημένος ως προς το τι ζητάς. Κι αυτή είναι άλλη μια πορεία που πρέπει να διασχίσει ο Oliver με συνοδοιπόρο το σκυλάκο τον Arthur, αναμνηστικό απομεινάρι του πατέρα του. Με μόνιμη κινητήρια δύναμη ενεργοποίησης σε αυτό το ταξίδι, την Anna. Απόλυτο κίνητρο.

Με σκίτσα, γκράφιτι, φωτογραφίες, μονταρισμένα πλάνα αρχείου, συνεχή flashforwards και άλλα τεχνάσματα, ο Mills εμπλουτίζει τους σκηνοθετικούς του τόνους και δίνει ένα feeling συγγενές του "500 days with summer", τοποθετημένο στο πλαίσιο του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά. Όμως, δεν καταφέρνει να αποφύγει ορισμένες κοινοτοπίες του είδους και μερικά υπερεπεξηγηματικά στραβοπατήματα, όπως επίσης, γίνεται εμφανής και η ανάγκη για περισσότερες χιουμοριστικές ενέσεις, ώστε να αποκτηθεί μια πιο ισορροπημένη αίσθηση. Παρόλ' αυτά, οι ειλικρινείς προθέσεις και η γνήσια συγκίνηση υπερτερούν στα σημεία.

Βαθμολογία: 3.5/5

ALPS (ΑΛΠΕΙΣ)

2011-10-27T21:00:00.000+03:00

Όταν έχεις ανέβει στις Άλπεις της κινηματογραφικής καθιέρωσης με το προηγούμενό σου βήμα, είσαι έτοιμος για κάτι πιο pop; Ο Γιώργος Λάνθιμος στη νέα του ταινία (περισσότερα γύρω από τη μυθολογία της εδώ) επανεμφανίζεται με το προσωπικό του κινηματογραφικό ύφος. Αινιγματικός και φλεγματικός. Με τα ατέρμονα παιχνίδια εξουσίας, την αποστασιοποίηση, την αυτιστική ομιλία των ηρώων του (θραύσμα μιας αλλοτινής επικοινωνίας), τον επιτηδευμένο σαρκασμό, τις "δύστροπες" γωνίες λήψης και τα συνεχή φλουταρίσματα στα δευτερεύοντα πρόσωπα.

Τέσσερα άτομα αποτελούν μια ιδιόμορφη κοινότητα συμπαράστασης των συγγενών ενός νεκρού. Υπακούοντας σε πολύ αυστηρούς κανονισμούς που έχει θέσει ο Mont Blanc (η υψηλότερη κορυφή των Άλπεων), με το παραμικρό λάθος ή παρασπονδία να απαιτεί άμεση τιμωρία. Η συναισθηματική επαφή απαγορεύεται.

Τι γίνεται, όμως, όταν είσαι φιλόδοξος -αδιαφορώντας για το αίσθημα αυτοθυσίας που χρειάζεται σε αυτή τη δουλειά- και μέσα από τους ρόλους ανακαλύπτεις τα προσωπικά σου ελλείμματα; Τότε χαράσσεις το δικό σου ανεξάρτητο δρόμο που σε οδηγεί σε μια ματωμένη κορίνα και κυρίως, στον εξοβελισμό σου από αυτό το σύστημα/σύμπαν.

Αυτός που σεβάστηκε (ή υποτάχθηκε, σε μια διαφορετικά χρωματισμένη ανάγνωση) και υποσκέλισε την ατομικότητά του για χάρη του ομαδικού αισθήματος, μπορεί να κερδίσει το δικαίωμα για κάτι πιο pop και η αυτοκαταστροφή ενός άλλου να σημάνει τη ζωή του.

Χωρίς οι "Άλπεις" να είναι σοκαριστικές σαν τον "Κυνόδοντα" και φέροντας στις σεναριακές αποσκευές τους ακόμη πιο άφθονες ποσότητες χιούμορ, λειτουργούν με έναν πιο υφέρποντα τρόπο, πιο ύπουλο. Με φινάλε αντιστικτικό ως προς το αντίστοιχο του "Κυνόδοντα", χρήση του μουσικού background και σκηνές αναπαράστασης που ανακαλούν την "Κινέττα", ο Λάνθιμος, στην τρίτη και φαρμακερή του (και ολοφάνερα πιο συναισθηματική του), δεν επιχειρεί να μας ξαφνιάσει ούτε να μας αποξενώσει, αλλά να μας προσφέρει μια πιο ισορροπημένη -αρκούντως ανεξάρτητη των προηγουμένων- αδιάκοπα σκεπτόμενη φιλμική πρόταση πάνω στην προβληματική που τον απασχολεί από την αρχή της σινε-καριέρας του με το στυλιζάρισμα που έχει καθιερώσει ο ίδιος.

Βαθμολογία: 4/5

Υ.Γ. Παρότι δεν είναι σε καμία περίπτωση ταινία ερμηνειών, η Αγγελική Παπούλια είναι ξανά φανταστική.

BIR ZAMANLAR ANADOLU'DA (ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΑ)

2011-10-27T01:49:00.006+03:00

Στις αχανείς στέπες της τουρκικής επαρχίας και στα απόκρυμνα βάθη της ανθρώπινης συνείδησης μας ταξιδεύει ο πιο πολυβραβευμένος Τούρκος δημιουργός του σήμερα, Nuri Bilge Ceylan ("Τρεις πίθηκοι", "Μακριά", "Κλίματα αγάπης"), με ένα ιδιότυπο road movie, σχεδόν πραγματικού χρόνου, που παρουσιάζει σχεδόν κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά... κι ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω...

Εναρκτήριο λάκτισμα θα αποτελέσει μια δολοφονία. Ο κύριος ύποπτος παρέα με έναν αστυνομικό, έναν εισαγγελέα, έναν ιατροδικαστή και τους παρατρεχάμενούς τους θα αναζητήσουν το πτώμα, κατά τη διάρκεια μιας νύχτας. Όσο, όμως, περνά ο χρόνος και το πτώμα δε βρίσκεται, οι ήρωες αλληλεπιδρώντας, θα αρχίσουν να αντανακλούν την κοινωνική εικόνα μιας χώρας βασανισμένης και πολυμορφικής. Όπως και κάθε άλλη.

Αμιγώς στοχαστική η νέα ταινία του Ceylan με βαθιά ανθρώπινες διαστάσεις, αποστασιοποιημένη από τα γεγονότα, αληθινή απέναντι στους χαρακτήρες της και με ακατάπαυστο πικρό χιούμορ (όσο δε φαντάζεστε). Με αφηγηματική δεινότητα, ανατέμνεται η ανθρώπινη ροπή προς το προσωπικό συμφέρον, την εξουσιολαγνεία, την αγνωμοσύνη και τον εγωκεντρισμό, αναμιγνυόμενη με τις κοινωνικές συνθήκες, όπως η φτώχεια, η θέση της γυναίκας στον ισλαμικό κόσμο και η μετανάστευση προς τη Δύση, συνθέτοντας μια απολαυστικά ρέουσα μελέτη, αρκούντως διεισδυτική, πάνω στο ανθρώπινο ψηφιδωτό και τη σχεσιοκρατία του, κάνοντάς την να φαντάζει πέρα για πέρα οικουμενική.

Εκμεταλλευόμενος πλήρως τις δυνατότητες του cinemascope (εκπληκτική ευρύτητα πλάνων με παράλληλα εκτυλισσόμενες πλοκές και κινήσεις μέσα και έξω από τα κάδρα του), με ιδανικά ταιριαστή θαμπάδα στη φωτογραφία και καταλυτικά τρίτμαν και ντεκουπάζ, ειδικά στις μεγάλες στιγμές εσωτερικότητας, ο Ceylan παραδίδει, σε εθιστικά αργούς ρυθμούς (ποτέ κουραστικούς, όμως), μια απολύτως άρτια -ζόρικη με τον τρόπο της- ταινία στην οποία ως μόνο πραγματικό ψεγάδι στέκεται η έλλειψη πυκνότητας στην τελευταία της ώρα.

Βαθμολογία: 4/5

Quiz: Ο εισαγγελέας φέρνει περισσότερο στον Clark Gable ή τον Big Mac Psomiadis;

HOMELAND

2011-10-22T16:40:00.002+03:00

Η νέα σειρά του Showtime αποτελεί την πιο ευχάριστη έκπληξη της σεζόν που ξεκίνησε στα τηλεοπτικά της Αμερικής. Τουλάχιστον, για μένα. Και χρησιμοποιώ τη λέξη "έκπληξη", καθώς είχε όλες τις κλισέ προδιαγραφές να με απωθήσει, αλλά έχω αρχίσει να δένομαι μαζί της. Πριν αναφερθώ συγκεκριμένα, να γράψω πως αποτελεί δημιουργία του Howard Gordon, ενός απ'τους βασικότερους δημιουργούς του "24" σε όλες τις seasons του.

Η σειρά ουσιαστικά κινείται σε δύο άξονες. Από τη μία, έχουμε τον πεζοναύτη Nicholas Brody που είχε σταλεί στο Ιράκ το 2003, όταν αιχμαλωτίστηκε από τοπικό τρομοκράτη, και μέχρι σήμερα ήταν αγνοούμενος. Τελικώς, βρέθηκε και επιστρέφει στην πατρίδα με δάφνες και τιμές. Εκεί βρίσκει τη γυναίκα του σε παράνομη σχέση με το λοχαγό του και τα παιδιά του να τον θυμούνται αμυδρά και αν. Από την άλλη, έχουμε την Carrie Mathison, αντιτρομοκρατική πράκτορα (που επίσης είχε παρευρεθεί στο Ιράκ εκείνο τον καιρό), με παρανοϊκές τάσεις ή κατάθλιψη (για να είμαι ειλικρινής δε μου κατέστη σαφές τι από τα δύο) διαθέτοντας τον προαπαιτούμενο μαχητικό ιδεαλισμό για την ανεύρεση της αλήθειας. Της αλήθειας, εν προκειμένω, σχετικά με τη διπλή ταυτότητα του λοχία Brody στο Ιράκ (ενδεχομένως να λειτουργούσε ως ρουφιάνος υπέρ της ιρακινής τρομοκρατίας).

Περιληπτικά, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα στα τρία πρώτα επεισόδια του "Homeland" και όπως προείπα πολλά φαντάζουν εξαιρετικά κλισέ. Όμως, η συνωμοσιολογία του είναι άκρως προσεγμένη σαν άλλου "24", οι αφηγηματικοί ρυθμοί του, καθώς και η πρωταγωνίστριά του, παραπέμπουν αρκετά στο σύμπαν του περσινού αδικοχαμένου "Rubicon", τα πλάνα δεν αρκούνται σε εύκολες αναγνώσεις των γεγονότων, αλλά δίνουν αέρα και βάθος σε βλέμματα και συμπεριφορές, όταν το επιτρέπει η τηλεοπτική του φύση, συν έναν εκπληκτικό Damien Lewis ("Band of Brothers", "Life", "Keane", "Νύφες") που φέρει συνεχώς το απαραίτητο μυστήριο και τη απρόβλεπτα διφορούμενη περσόνα του και μια πολύ πειστική (και όσο σπαστική χρειάζεται) Claire Danes ("Temple Grandin", "Romeo + Juliet", "My So-Called Life"). Μην ξεχάσουμε και το σέξι κερασάκι που ακούει στο όνομα Morena Baccarin ("Firefly", "Serenity") και υποδύεται τη σύζυγο του Brody.

Ο αμερικάνικος πατριωτισμός και η Αγία οικογένεια είναι παρόντα αντιπαθητικά στοιχεία, όμως, έχω την εντύπωση (και ήδη υπάρχουν αρκετά ψήγματα γι' αυτό) πως θα τα κριτικάρει πολύ έντονα η σειρά (ελέω καλωδιακού καναλιού) και η φαινομενική αδυναμία θα μεταλλαχθεί σε νοηματική δύναμη. Οψόμεθα...

Σημείωση: Πολύ έξυπνο το σκηνοθετικό τρικ να παρακολουθούμε σε αρκετές στιγμές τη ζωή του Brody μέσα από τα μάτια (και τις κάμερες) της πράκτορα, μαζί με εκείνη. Επιλογή που κερδίζει το θεατή.

LA PIEL QUE HABITO (ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΩ)

2011-10-20T10:06:00.000+03:00

Το δέρμα αποτελεί την επιφάνειά μας. Είναι το φαίνεσθαι που καλύπτει και προφυλάσσει το είναι μας. Αυτό που μας ορίζει στην πρώτη επαφή μαζί με το βλέμμα. Το βλέμμα που είναι η δυναμικότερη προβολή του είναι στο φαίνεσθαι. Γι' αυτό και το πρόσωπο κατέχει τόσο ξεχωριστή θέση στην ανθρώπινη γεωγραφία. Ο Berto (Antonio Baderas), βέβαια, έχει πολλούς παραπάνω λόγους να κοιτάζει επίμονα το πρόσωπο, το μοναδικό αποκαλυφθέν στοιχείο, της Vera (Elena Anaya).

O Berto είναι ένας ερευνητής πλαστικός χειρουργός, κάτι σαν σύγχρονος dr. Frankenstein. Δημιουργεί με αμφιβόλου ηθικής καινοτομίες, νέο δέρμα μεγαλύτερης ανθεκτικότητας από το ανθρώπινο με πολλές ακόμη προδιαγραφές. Στη σκιά της επιστημονικής κοινότητας, στην απομακρυσμένη του έπαυλη, διατηρεί αιχμάλωτη τη Vera μαζί με τη μητέρα του, Marilia (Marisa Paredes). Είναι άνθρωπος που φέρει ανάγλυφα τα χαρακώματα των πληγών του παρελθόντος που του ορίζουν το παρόν. Βαθύτερα χαρακώματα δε μπορούν να υπάρξουν κι έτσι ενορχηστρώνεται η ζωή του σε ρυθμούς εκδίκησης και νοσηρής αναδημιουργίας προτύπων.

Το όλο εγχείρημά του, φυσικά, έχει τραγική υπόσταση. Όσο κι αν δύναται να διαμορφώσει στα μέτρα του το δέρμα, δε θα μπορέσει ποτέ να αγγίξει την ουσία της Vera. Ως γνωστόν, οι άνδρες είμαστε αρκετά αφελείς να ελπίζουμε κάτι τέτοιο, κι έτσι ο ιδιοφυής γιατρός, μέσα στην όλη διαστροφή του, θα ξεγελασθεί θανάσιμα.

Ο Pedro Almodovar, με τα 33 χρόνια σκηνοθετικής καριέρας, φθάνει σήμερα να πλάσει τη σίγουρα ωριμότερη και ίσως πιο προσωπική και σπουδαιότερη ταινία του. Με χειρουργική ακρίβεια χειρίζεται το νουαρικό νυστέρι του στα κλινικά αποστειρωμένα πλάνα του "Δέρματος" και με το μικροσκόπιο εξερευνά εμμονικά τα όρια της μεταμορφωτικής ικανότητας της ύλης, της σημαίνουσας βαρύτητας των ανθρώπινων πράξεων, της ανεξέλεγκτης παραφοράς και αλαζονίας, της επίδρασης του εγκλεισμού, υπογράφοντας τελικά έναν ύμνο στην Ελευθερία.

Διατηρώντας καθόλη τη διάρκεια τον απόλυτο έλεγχο του υλικού του, επηρεασμένος από το "Δεσμώτη ιλίγγου" του Hitchcock, τα "Μάτια χωρίς πρόσωπο" του Franju και ουκ ολίγες άλλες δημιουργίες και υπενθυμίζοντας μας τα δικά του "Kika" και "Μίλα της", με τον απόλυτα προσωπικό του τρόπο μας παραδίδει ένα αριστουργηματικό ερεβώδες θρίλερ σε αποχρώσεις τραγωδίας. Περισσότερο εγκεφαλικό απ' ό,τι θα πρόσμενε κανείς, φέρνοντας σε διαρκή αντιπαράθεση την ομορφιά με την ασχήμια (κυριολεκτικά και μεταφορικά), λήγει αυτή η μεγαλειώδης και συναρπαστική αναμέτρηση με νικητή το είναι. Το πρωτογενές και το τραυματισμένο. Το εξελιγμένο μέσα από τη συνεχή επέμβαση στο φαίνεσθαι. Προσφέροντας μας ένα φινάλε, σπουδή αυτοκριτικής. Μείναμε στην επιφάνεια ή αναζητήσαμε την ουσία πίσω από τα φαινόμενα;

Βαθμολογία: 5/5

Υ.Γ. Θα ήταν μέγιστη παράλειψη να μην αναφερθώ στο συγκλονιστικό soundtrack του Alberto Iglesias και τον απόλυτo διαποτισμό των νοημάτων στην ατμοσφαιρική φωτογραφία του Jose Luis Alcaine.

MIRACOLO A MILANO (ΘΑΥΜΑ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ)

2011-10-18T16:07:00.002+03:00

Το "Θαύμα στο Μιλάνο" (γυρισμένο το 1951) αποτελεί την τρίτη σημαντική ταινία του σπουδαίου Ιταλού ηθοποιού/σκηνοθέτη/σεναριογράφου, Vittorio De Sica. Πρώτη μετά το εμβληματικό νεορεαλιστικό δράμα, "Κλέφτης Ποδηλάτων" ("Ladri di biciclette"). Εδώ, εμφανίζεται αρκετά διαφορετικός. Σε φόρμα και κυρίως, σε διάθεση. Το περιεχόμενο, βεβαίως, παραμένει αμιγώς κοινωνικό.

Στο επίκεντρο αυτής της κωμικής ταινίας φαντασίας, ένα βρέφος (ο Τοτό) που εμφανίζεται σε έναν κήπο με λάχανα. Το βρίσκει μια γριούλα λίγο καιρό πριν πεθάνει και το ανατρέφει με τρυφερότητα. Στη συνέχεια, πηγαίνει στο ορφανοτροφείο και αφού μεγαλώνει βγαίνει στην κοινωνία. Όχι στο αστικό περιβάλλον, αλλά σε έναν καταυλισμό φτωχών και αγράμματων ανθρώπων που ζουν μες στην αθλιότητα. Εκεί θα κοινωνικοποιήσει τον πληθυσμό και θα γίνει η κινητήριος δύναμη για την ανάπτυξη του ομαδικού αισθήματος και της αισιοδοξίας. Της εργατικότητας και της λεβεντιάς.

Θα βρεθεί, όμως, ένας κακός της Αρχουσας τάξης που θα αγοράσει την περιοχή και θα επιδιώξει με χίλιους δυο τρόπους να ξεριζώσει τη γλυκιά και εξόχως οργανωμένη προϋπάρχουσα συντροφιά. Εδώ, όμως, οι φτωχοί δεν είναι μοιρολάτρες. Αντιστέκονται και εκμεταλλευόμενοι ένα θαυματουργό περιστέρι που στέλνει από τον παράδεισο η γριούλα του Τοτό, αντιμετωπίζουν τον εχθρό. Από την υπέροχη ιστορία του Cesare Zavattini δεν απουσιάζει ο Έρωτας. Κάθε άλλο, υπογραμμίζεται ως το γενεσιουργό απόθεμα αντοχών.

Αν "διαβάσει" κανείς επιπόλαια την πανέμορφη ταινία του De Sica (που είχα την ευλογία να δω σε φιλμ 35 mm), μπορεί να την κατηγορήσει για απλοϊκό χριστιανικό διδακτισμό ή για κομμουνιστική προπαγάνδα (δεν είναι τρομερό πως μπορούν να συνδυαστούν αυτά τα δύο;). Κάτι τέτοιο θα είναι εγκληματικό γι' αυτό το σπουδαίο έργο Τέχνης. Ο De Sica -όπως είχε δηλώσει ουκ ολίγες φορές- παρουσίαζε τη μεταπολεμική Ιταλία που ζούσε και ανέπνεε. Αυτό που προσέθετε ήταν ένα ιδεαλιστικό όραμα. Οικουμενικό όραμα ανθρωπιάς και αδελφοσύνης. Θαύμαζε πάντα τους ανθρώπους που μπορούσαν, εξαιτίας των στερήσεών τους, να αισθανθούν τη ζεστασιά μιας χειμωνιάτικης ηλιαχτίδας ή την ποίηση του ανέμου.

Το "Θαύμα στο Μιλάνο" αναπτύσσεται ως παραμύθι κι έτσι εμπεριέχει συστατικά αναγκαία του είδους, όπως την αθροιστικά δίκαιη κρίση της Μοίρας. Υπερβαίνει, όμως, σε στιγμές και τα στεγανά αυτά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι σκηνές στις οποίες πραγματοποιούνται οι επιθυμίες των φτωχών. Οι φτωχοί είναι και αυτοί άνθρωποι και διακατέχονται από τα ίδια ένστικτα με τους πλουσίους. Έτσι, εμφανίζονται άπληστοι, καθώς ζηλεύουν και αχόρταγα επιζητούν την "πολυτέλεια" ενός πλουσίου.

Οι εικόνες της ταινίας φέρουν ανάγλυφα το στυλ και το κύρος των studios της Cinecitta, που για πολλά χρόνια ήταν μονόδρομη επιλογή για τους μεγάλους Ιταλούς σκηνοθέτες, και στον ήχο της έχουν χαραχθεί τα υπέροχα μουσικά μέρη του Giorgio Battistelli. Είτε ως προς τα άκρως εμπνευσμένα κωμικά της γκαγκς (αμφιβάλλω πως άλλη ιταλική ταινία του '50 έφερε τόση άφθονη κωμικότητα) είτε ως προς τη συγκινητικά πανανθρώπινη και ονειρική φαντασία της (με επιτυχημένα οπτικά εφέ για την εποχή), η ταινία του De Sica είναι ένα πραγματικό, και ελαφρώς παραγνωρισμένο, διαμάντι.

Βαθμολογία: 4.5/5

ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΟ ΟΣΚΑΡ

2011-10-17T15:03:00.002+03:00

Στο τέλος της περασμένης εβδομάδας ανακοινώθηκαν από την περίφημη Ακαδημία, οι 63 επικυρωμένες μη αγγλόφωνες ταινίες που θα διεκδικήσουν την "πρόκριση" στις 5 τελικές υποψήφιες για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Με τη συμμετοχή του "Attenberg" της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη με τα ελληνικά χρώματα και τεράστιο ανταγωνισμό (πολύ μεγαλύτερο από πέρυσι) απέναντί του, ευχόμαστε ό,τι καλύτερο. Η αναλυτική λίστα, με τους αγγλικούς τίτλους, είναι η εξής (υπογραμμισμένες, αυτές που είναι οι πιο αξιόλογες υποψηφιότητες, κατά την εκτίμηση του γράφοντος):

Albania: “Amnesty” του Bujar Alimani
Argentina: “Aballay” του Fernando Spiner
Austria: “Breathing” του Karl Markovics
Belgium: “Bullhead” του Michael R. Roskam
Bosnia and Herzegovina: ”Belvedere” του Ahmed Imamovic
Brazil: “Elite Squad: The Enemy Within” του José Padilha
Bulgaria: “Tilt” του Viktor Chouchkov, Jr.
Canada: “Monsieur Lazhar” του Philippe Falardeau
Chile: “Violeta Went to Heaven” του Andrés Wood
China: “The Flowers of War” του Zhang Yimou
Colombia: “The Colors of the Mountain” του Carlos César Arbeláez
Croatia: “72 Days” του Danilo Serbedzija
Cuba: “Havanastation” του Ian Padrón
Czech Republic: ”Alois Nebel” του Tomás Lunák
Denmark: “Superclásico” του Ole Christian Madsen
Dominican Republic: ”Love Child” της Leticia Tonos
Egypt: “Lust” του Khaled el Hagar
Estonia: “Letters to Angel” του Sulev Keedus
Finland: “Le Havre” του Aki Kaurismäki
France: “Declaration of War” του Valérie Donzelli
Georgia: “Chantrapas” του Otar Iosseliani
Germany: “Pina” του Wim Wenders
Greece: “Attenberg” της Athina Rachel Tsangari
Hong Kong: ”A Simple Life” της Ann Hui
Hungary: “The Turin Horse” του Béla Tarr
Iceland: “Volcano” του Rúnar Rúnarsson
India: “Abu, Son of Adam” του Salim Ahamed
Indonesia: “Under the Protection of Ka’Bah” του Hanny R. Saputra
Iran: “A Separation” του Asghar Farhadi
Ireland: “As If I Am Not There” της Juanita Wilson
Israel: “Footnote” του Joseph Cedar
Italy: “Terraferma” του Emanuele Crialese
Japan: “Postcard” του Kaneto Shindo
Kazakhstan: “Returning to the ‘A’” του Egor Mikhalkov-Konchalovsky
Lebanon: “Where Do We Go Now?” της Nadine Labaki
Lithuania: “Back to Your Arms” του Kristijonas Vildziunas
FYROM: “Punk Is Not Dead” του Vladimir Blazevski
Mexico: “Miss Bala” του Gerardo Naranjo
Morocco: “Omar Killed Me” του Roschdy Zem
Netherlands: “Sonny Boy” της Maria Peters
New Zealand: ”The Orator” του Tusi Tamasese
Norway: “Happy, Happy” της Anne Sewitsky
Peru: “October” των Diego Vega and Daniel Vega
Philippines: “The Woman in the Septic Tank” του Marlon N. Rivera
Poland: “In Darkness” της Agnieszka Holland
Portugal: “José and Pilar” του Miguel Gonçalves Mendes
Romania: “Morgen” Marian Crisan
Russia: “Burnt by the Sun 2: The Citadel” του Nikita Mikhalkov
Serbia: “Montevideo: Taste of a Dream” του Dragan Bjelogrlić
Singapore: “Tatsumi” του Eric Khoo
Slovak Republic: ”Gypsy” του Martin Sulík
South Africa: ”Beauty” του Oliver Hermanus
South Korea: ”The Front Line” του Jang Hun
Spain: “Black Bread” του Agusti Villaronga
Sweden: “Beyond” της Pernilla August
Switzerland: “Summer Games” του Rolando Colla
Taiwan: “Warriors of the Rainbow: Seediq Bale” του Wei Te-sheng
Thailand: “Kon Khon” του Sarunyu Wongkrachang
Turkey: “Once upon a Time in Anatolia” του Nuri Bilge Ceylan
United Kingdom: ”Patagonia” του Marc Evans
Uruguay: “The Silent House” του Gustavo Hernández
Venezuela: “Rumble of the Stones” του Alejandro Bellame Palacios
Vietnam: “The Prince and the Pagoda Boy” του Luu Trong Ninh

- Αξίζει να σημειωθεί, εδώ, πως στις φετινές νύχτες πρεμιέρας είχαμε την ευκαιρία να δούμε 7 από αυτές τις υποψηφιότητες. Διόλου ευκαταφρόνητο νούμερο.

ΑΠΝΟΙΑ

2011-10-16T01:05:00.004+03:00

Άπνοια. Χωρίς πνοή κάτω από το νερό, χωρίς ανάσα. Ένας κολυμβητής, ο Δημήτρης, που προπονείται για ευρωπαϊκό αγώνα. Στην ψυχή του φαίνεται να επικρατεί νηνεμία, η μεταφορική έννοια της άπνοιας. Γνωρίζει στην πισίνα και αποκτά σχέση με την Έλσα, μια ακτιβίστρια της Greenpeace με πάθος για τη ζωή, τη θάλασσα και τα ζώα αυτής.

Ο Άρης Μπαφαλούκας, στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, παρουσιάζεται εντυπωσιακότατος στην κινηματογράφηση και τη συμβολική του -πολύ αξιόλογες όλες οι μεταφορές που χρησιμοποιεί- με προσεγμένη αφηγηματική τεχνική, όμως, αποτυγχάνει παντελώς στη διεύθυνση των ηθοποιών του και παραδίδει μια μονοδιάστατη και ελλιπή ταινία με πανέμορφα φωτογραφημένες λήψεις.

Βασικό συστατικό για την επιτυχημένη ανάπτυξη ενός έργου είναι οι αντιθέσεις. Όχι θεωρητικά, αλλά πρακτικά (πειστικά, μέσα από τις εικόνες, όταν αφορά τον κινηματογράφο). Έτσι, για να δείξεις την άπνοια του πρωταγωνιστή, πέρα από την επιτυχημένη παρουσίασή της (που υφίσταται), οφείλεις να τη διαχειριστείς μέσα από τη μη-άπνοια των υπόλοιπων ηρώων, από την ένταση στις ζωές τους. Εδώ, όμως, όλοι ανεξαιρέτως βρίσκονται σε μια ραστώνη. Δε διαφέρουν οι άλλοι από το Δημήτρη. Δεν είναι αυτός η παραφωνία, αλλά η συμφωνία. Η επιβεβαίωση του κανόνα. Αποτέλεσμα, η μονοτονία στην ταινία.

Το κομβικό αυτό σκηνοθετικό ατόπημα διογκώνεται, μάλιστα, όταν εμφανίζονται και τα σεναριακά κενά ή οι μετέωρες ιδέες του Γιάννη Τσίρου, ειδικά στα οικογενειακά ζητήματα που αγγίζει. Κάπως έτσι, η όποια νοηματική δύναμη θα μπορούσε να προκύψει, εξαϋλώνεται εν τη γενέσει της. Κρίμα, γιατί υπάρχουν αρκετές προδιαγραφές για κάτι σημαντικό. Αφήνει πάντως υποσχέσεις...

Βαθμολογία: 2.5/5

AMADOR (Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ)

2011-10-13T15:03:00.000+03:00

Η ζωή μπορεί να ειδωθεί κι ως ένα παζλ, κατά τον κατάκοιτο Amador. Η μοίρα μας δίνει τα κομμάτια, αλλά είναι στη δική μας διακριτική ευχέρεια ο τρόπος που θα τα ενώσουμε. Η Marcela από την άλλη έχοντας ελάχιστες προσλαμβάνουσες, δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία μιας ανάλογης φιλοσόφησης. Ο τρόπος που έχει ενώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή τα κομμάτια της (ή πιο εύστοχα, δεν τα έχει ενώσει), θα την φέρουν προ αδιεξόδου, αναγκάζοντάς την να αναθεωρήσει τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή και να πάρει αποφάσεις, όντας "μυστικά" έγκυος και διατηρώντας εξίσου μυστικά από την κόρη του Amador, το γεγονός πως o ίδιος έχει πεθάνει.

Το πιο αξιοθαύμαστο στοιχείο αυτής της ταινίας είναι η φυσικότητα στην αφήγησή της. Είτε αναπτύσσει έντονα δραματικές καταστάσεις είτε προβάλλει κωμικές στιγμές, όλα δείχνουν αβίαστα. Ο Fernando Leon de Aranoa, παρότι Μαδριλένος, γυρίζει στη Βαρκελώνη αυτή την ταινία και τη διαποτίζει με σαφή ταξική συνείδηση, παρουσιάζοντας ανθρώπους σχεδόν εξαθλιωμένους οικονομικά που δεν παύουν να ονειρεύονται (βάσιμα ή μη). Φέρνοντας την ηρωίδα του αρκετές φορές προ ηθικών διλημμάτων και ευθυνών, αποφεύγει τη σκόπελο του μελό και παραδίδει έντεχνα μια συμπαγή και αξιοπρεπέστατη ταινία.

Βαθμολογία: 3/5

DON'T BE AFRAID OF THE DARK (ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ)

2011-10-13T01:15:00.000+03:00

Το "Μη φοβάσαι το σκοτάδι" αποτελεί άλλο ένα remake ταινίας τρόμου του παρελθόντος. Σε αυτή την περίπτωση, αναλαμβάνει την αναδημιουργία του (σενάριο και παραγωγή) ο σκοτεινός παραμυθάς Guillermo Del Toro ("Λαβύρινθος του Πάνα") και αυτομάτως αποκτά ενδιαφέρον η υπόθεση. Στη σκηνοθεσία, ο ταλαντούχος πρωτοεμφανιζόμενος, μα και κάπως αμήχανος στη διαχείριση κρίσιμων στιγμών, Troy Nixey. Έτσι, εδώ έχουμε μία από τις επονομαζόμενες ταινίες παραγωγού.

Κορίτσι που έχει εμφανίσει ψυχολογικές διαταραχές δίνεται από τη ζωντοχήρα μάνα στον πατέρα (Guy Pearce) που συζεί με νεαρή κοπέλα (Katie Holms), για να δοκιμάσει ένα διαφορετικό περιβάλλον, ελπίζοντας πως θα έχει ευεργετικές συνέπειες για αυτό. Η νεοσύστατη τριμελής οικογένεια θα κατοικήσει σε έπαυλη με έντονο καλλιτεχνικό παρελθόν, μα κυρίως μυθικό. Μικροσκοπικά ξωτικά παίρνουν τη ζωή μικρών παιδιών για να επιβιώσουν αυτά.

Η ταινία αμφιταλαντεύεται μεταξύ επιφανειακού οικογενειακού δράματος και παραμυθιού τρόμου σχεδόν μέχρι το τέλος, φέρνοντας σε αντιπαράθεση τον ορθολογισμό (που υποστηρίζει ο πατέρας) με την πίστη στο ανεξήγητο. Σε ένα λαβύρινθο ζεστών χρωμάτων στον καμβά του Oliver Stapleton, εμφατική μουσική υπόκρουση των Beltrami και Sanders και την εκπληκτική καλλιτεχνική διεύθυνση της Lucinda Thompson (των δύο πρώτων Harry Potter), η ιστορία ξετυλίγεται αρκετά γοητευτικά και ατμοσφαιρικά μα καταλήγει απογοητευτικά, παραπατώντας στο τελευταίο μονοπάτι της ψυχανάλυσης, επιλέγοντας την απλοϊκή και ξεπερασμένη μεταφυσική ενός Night Shyamalan.

Βαθμολογία: 2.5/5

THE IDES OF MARCH (ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ)

2011-10-13T00:04:00.010+03:00

Ο ιδεαλιστής Μάικ Μόρρις (George Clooney) είναι υποψήφιος αρχηγός των Δημοκρατικών. Πριν την κούρσα των Εκλογών, θα πρέπει να νικήσει, με τη βοήθεια των συμβούλων του που υποδύονται οι Ryan Gosling και Philip Seymour Hoffman, τον έτερο υποψήφιο των Δημοκρατικών που στηρίζεται στον Paul Giamatti.

Η νέα ταινία του George Clooney, με εξόφθαλμο παραλληλισμό με την ιστορία Καίσαρα-Βρούτου, είναι ένα φιλμ πολιτικής και διπλωματίας με απόχρωση θρίλερ στο τελευταίο του μισάωρο. Παρά το πολύ δυνατό casting -προσθέστε τη Marisa Tomei στο ρόλο της μεγαλοδημοσιογράφου και το Geoffrey Wright σε κομβικό πολιτικό ρόλο- αποτυγχάνει στο να αποκτήσει ισχυρή δυναμική και να σε συνεπάρει στις δολοπλοκίες και τις μηχανορραφίες του διαστρεβλωμένης ηθικής πολιτικού συστήματος, εξαιτίας αφενός της άνισης και συμβατικής σκηνοθεσίας και αφετέρου της ανώδυνης -στη δήθεν αποκαλυπτική της μανία- και υπερπληροφοριακής σεναριακής παλέτας.

Χωρίς να μπορεί να πλησιάσει το μεστό "Goodnight and good luck", με τις ουκ ολίγες ανατροπές της, συχνά ξαναειδωμένες και το δραματικό ρομάντζο βεβιασμένο. Χάρη, όμως, στο πολυσύστατο μείγμα της (ικανό να προσφέρει 100 γεμάτα λεπτά) και τον επιτυχημένο σαρκασμό της που ξεπηδά από τους σπιρτόζικα γραμμένους διαλόγους, αποκτά μπρίο και μένουν οι Gosling (3η φορά σε ένα μήνα), Hoffman και Giamatti να παραδώσουν τρεις υποδειγματικές και τόσο διαφορετικές, μεταξύ τους, ερμηνείες.

Βαθμολογία: 2.5/5

ROOM IN ROME (ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΗ ΡΩΜΗ)

2011-10-13T00:02:00.000+03:00

Είχαμε την προπροηγούμενη εβδομάδα το κάφρικο και γελοίο 3D soft πορνό (εδώ) από την Κίνα, αλλά οι εταιρίες διανομής μας επεφύλασσαν για αυτή την εβδομάδα την καλλιτεχνική απάντηση, σε δύο διαστάσεις, κάτι σα ρηχή λεσβιακή έκδοση του "Before Sunrise". Πόσο fake ταινία τούτη εδώ...

Μια Σπανιόλα και μια Ρωσίδα συναντιούνται στη Ρώμη και αποφασίζουν σχεδόν με μιας να περάσουν το βράδυ αγκαλίτσα στο δωμάτιο ξενοδοχείου της πρώτης. Καθόλη τη βραδυά θα βρίσκονται ολόγυμνες, θα φιλιούνται, θα χαϊδεύονται, θα αποκαλύπτουν τα μυστικά και τις πληγές τους που στη συνέχεια θα ανατρέψουν αμέτρητες φορές με ψέματα, μέχρι το στερνό αντίο της αυγής που θα τις χωρίσει.

Όλα αυτά θα έπρεπε είτε να διαρκούν 10 λεπτά σε μικρού μήκους είτε ως σεκάνς μιας "κανονικής" ταινίας. Ποιο το νόημα όλου αυτού του αισθαντικού και σαγηνευτικού αρχικά, άκρως βαρετού κι επιτηδευμένου συνολικά, χορευτικού των δύο κορμιών (σε όλες τις δυνατές στάσεις) με μελοδραματικούς και σοβαροφανείς διαλόγους ενδιάμεσα, διάρκειας 110 λεπτών; Με ηρωίδες ανύπαρκτες και καλλιτεχνίζουσα σκηνοθεσία από το Julio Medem ("Sex and Lucia") που σε στιγμές με μπέρδεψε με τις προθέσεις της. Κρατώ κληρονομιά μόνο τις ερωτικές χροιές σε σπαστά Αγγλικά των δύο πρωταγωνιστριών και την κωμική φιγούρα του room servant, Max, που έχασε την ευκαιρία για το τρίο των ονείρων του.

Βαθμολογία: 1/5

THE GUARD (ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ)

2011-10-10T14:15:00.001+03:00

Ο Τζέρι (Brendan Gleeson) είναι ο φρουρός. Περισσότερο από απλός αρχιφύλακας μιας επαρχιακής περιοχής στη Δυτική Ιρλανδία είναι ένας μελαγχολικός φρουρός του χαρακτήρα του τόπου του. Ενός τόπου που αρνείται να παραδοθεί στους ξένους και τις "ύποπτες" συνήθειές τους. Είτε μιλάμε για τους πρωτευουσιάνους είτε για τον Αμερικάνο πράκτορα του FBI, Γουέντελ (Don Cheadle) που καταφθάνει για να αντιμετωπίσει τη διακίνηση μιας μεγάλης παρτίδας κοκαΐνης.

Όπως όλοι οι κάτοικοι της κωμόπολης, έτσι και ο αντισυμβατικός Τζέρι θα δει με αρνητική χροιά τον ερχομό της αμερικάνικης δύναμης που πέρα απ'το γεγονός πως δε γνωρίζει την ιδιοσυγκρασία τους, την αγνοεί και επιθυμεί να επιβάλλει τους δικούς της κανόνες. Επειδή, όμως, και οι δύο βασικοί ήρωες, παρά τις οξείες διαφορές τους, διαθέτουν ευφυία, θα συνεργαστούν με έναν ιδιόρρυθμο τρόπο για την καταστολή του εγκλήματος.

Πέρα από φλεγματική μαύρη κωμωδία (άκρως εύστοχη και politically incorrect) και αστυνομική ταινία (εσωτερικής) δράσης, θεωρώ πως φέρει σαν βάση, μια κοινωνική παρατηρητικότητα το ντεμπούτο του John Michael McDonagh (αδελφού του δημιουργού του συγγενικού "In Bruges"). Με έναν απολαυστικό Gleeson, σπουδαία δουλειά στον τομέα της φωτογραφίας, σουρεάλ πινελιές (χαρακτηριστικό παράδειγμα, το μικρομέγαλο αγόρι με το ροζ ποδήλατο και το μαλλιαρό σκυλάκι), ικανότατη ανάπτυξη των υποπλοκών του και στιβαρή σκηνοθεσία, το "The Guard" με την πρωτοτυπία του και τον ευαίσθητο ρεαλισμό του, θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για μία θέση στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Βαθμολογία: 4/5

BJORK - BIOPHILIA

2011-10-09T12:36:00.001+03:00

Όγδοο LP για την αγαπημένη πειραματίστρια του ηλεκτρονικού ήχου από το Ρέικιαβικ. Είναι γεγονός πως έχει να βγάλει μεγάλο δίσκο καμιά δεκαετία, αλλά δεν υπήρξε ούτε στιγμή αδιάφορη. Λέγεται πως το νέο album γεννήθηκε σε ένα i-pad.

Δε γνωρίζω πόση αλήθεια φέρει αυτή η δήλωση, πάντως είναι γεγονός πως μουσικά, η Bjork, φοράει τα απολύτως απαραίτητα. Κυριαρχούν τα διπλά φωνητικά της με υπόβαθρο μελωδίες από άρπα, βιμπράφωνο, τριγωνάκια συν τα καθιερωμένα space synths με ηλεκτρονικά beats και loops να κάνουν την εμφάνισή τους σποραδικά, σε 2-3 κομμάτια.

Από την αρχή του καλοκαιριού κυκλοφορεί το "Crystalline", τυπικό δείγμα Bjork track. Τώρα πλέον μπορούμε να έχουμε σφαιρική άποψη για όλο το νέο, ξεγυμνωμένο, εγχείρημά της. Σε κάποιους ίσως ηχήσει μονότονο και σε άλλους "εύκολο" για Bjork. Πιθανόν να μην έχει κανένας απόλυτο άδικο, αλλά εμένα με έπεισε αυτός ο δίσκος. Έχει ένα μινιμαλισμό (μέχρι και στους τίτλους του) και μια απλότητα που διαχέει κάτι το ειλικρινές και αρκετά ευαίσθητο. Ούτε πομπώδες ούτε με εντυπωσιακό περιτύλιγμα.

Αγαπημένα μου: το παραμυθένια μοναχικό "Cosmogony", το παιχνιδιάρικο "Virus" και το, δυναμικότατο σε σημεία, new-age "Sacrifice". Πιο αδύναμες στιγμές: το πλαίσιο ανάπτυξης, πρώτο και τελευταίο track δε στέκουν ισάξια του περιεχομένου.

Tracklist:
Moon
Thunderbolt
Crystalline
Cosmogony
Dark Matter
Hollow
Virus
Sacrifice
Mutual Core
Solstice

MIDNIGHT IN PARIS (ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ)

2011-10-06T23:59:00.004+03:00

Νέος Woody Allen, επιτέλους και στις ελληνικές αίθουσες. Τον ερχομό του συνοδεύει η θετικότατη αύρα, κυρίως από τις Η.Π.Α. που ομολογουμένως τον σνομπάρουν για χρόνια. Με κεντρικό ήρωα τον Owen Wilson (η καλύτερη Αλενική φιγούρα εδώ και χρόνια) και στο πλάι του τη Marion Cotillard, την Kathy Bates, τη Rachel McAdams, τον Adrien Brody, το Michael Sheen και την Carla Bruni. Απόλυτος πρωταγωνιστής, το Παρίσι του σήμερα και του χθες.

Ο Τζιλ είναι ένας σεναριογράφος που θέλει να αφήσει πίσω του τη βιομηχανία του θεάματος και να μετοικήσει στο Παρίσι συγγράφοντας βιβλία. Η σύντροφός του δεν ασπάζεται ούτε τον αθεράπευτο ρομαντισμό του ούτε την ιδέα του ν'αφήσει το Μπέβερλι Χιλς. Έτσι, μόνος (και αφού την παραδώσει στην αγκαλιά του νεανικού διαννοουμενίστικου έρωτα της) θα αρχίσει να τριγυρίζει στους δρόμους του Παρισιού. Κι όταν η καμπάνα χτυπήσει μεσάνυχτα θα μεταφέρεται σε άλλο χρόνο, μα παραμένοντας πάντα στον ίδιο τόπο (Παρίσι του '20, Belle Epoque). Εκεί θα γνωρίσει από κοντά όλα του τα είδωλα, μεταξύ των οποίων: τον Ernest Hemingway, τον Scott Fitzgerald, τον Cole Porter, τον Pablo Picasso, τη Gertrude Stein, το Salvador Dali, το Luis Bunuel και περισσότερο απ'όλους, την ερωμένη της Τέχνης και των καλλιτεχνών, Adriana, που υποδύεται η ονειρική Marion Cotillard.

Τα "Μεσάνυχτα" είναι μία από τις πιο όμορφες και μαγευτικές ταινίες του Allen, με κάθε γωνιά του Παρισιού κινηματογραφημένη μανιωδώς (φέρνοντας στο νου την τουριστική διάθεση του "Vicky Cristina Barcelona"), και συγχρόνως από τις πιο απλές του. Με έναν και μόνο, ουσιαστικά, βασικό ήρωα και μία και μόνο κεντρική ιδέα να πραγματεύεται. Τη νοσταλγία για την αίγλη μιας εποχής που δεν έζησε κάποιος. Τη μυθοποίηση και την προσκόλληση σε αυτή. Η συμπερασματική θέση του Woody; Ζήσε στην εποχή σου και κάνε μύθο το σήμερα, ζώντας όπως επιθυμείς. Αν μη τι άλλο, πραγματιστική στο πρώτο της σκέλος και αισιόδοξη στο δεύτερο, αφού αν κάνεις επιλογές με γνώμωνα την αλήθεια σου, η Τύχη θα σου χαμογελάσει. Όπως στον Τζιλ.

Βαθμολογία: 3.5/5

TOMBOY (ΑΓΟΡΟΚΟΡΙΤΣΟ)

2011-10-06T11:14:00.002+03:00

Αγοροκόριτσο, ως γνωστόν, αποκαλείται ένα μικρό κορίτσι όταν προτιμά να συναναστρέφεται αγόρια και να συμπεριφέρεται σαν κι αυτά. Η μικρή Laure προχωρά ένα βήμα παραπάνω. Για να γίνει πλήρως αποδεκτή συστήνεται ως Michael κι αν χρειαστεί προσθέτει και λίγη πλαστελίνη μέσα από το εσώρουχό της.

Χωρίς να σκιαγραφούνται επακριβώς τα κίνητρά της, η κοινωνικοποίηση αποδεικνύεται σκληρή. Ακόμη και στην παιδική ηλικία. Ακόμη και μέσα από την οικογένεια. Μην παραβλέπουμε πόσο ανελέητος μπορεί να αποδειχθεί ένας συνομήλικος. Γιατί όσο απαλό κι αν είναι το φιλί της Lisa, τόσο σκληρό είναι το προδωμένο βλέμμα της, αφού μάθει την αλήθεια.

Με απολύτως υποκειμενική και νατουραλιστική κινηματογράφηση, η Celine Sciamma (όπως και στο "naissance de pieuvres") εξερευνά την ασαφή σεξουαλικότητα κατά την προεφηβική (εφηβική στην άλλη περίπτωση) αναζήτηση. Χωρίς διάθεση μελοδραματισμού, μα με ειλικρινή ευαισθησία, παρουσιάζει το τίμημα του να νιώθεις διαφορετικός. Διαφορετικός και πάντα ακατανόητος για τους άλλους. Επειδή φέρουν απόλυτα πρότυπα που προσφέρουν ασφάλεια. Κυρίως, όμως, ενοχικός για τον εαυτό σου. Γιατί αποδέχεσαι τα πρότυπά τους.

Με Teddy award στο Βερολίνο.

Βαθμολογία: 3.5/5

FRIGHT NIGHT

2011-10-06T00:05:00.007+03:00

O Craig Gillespie (για την προηγούμενη ταινία του είχαμε μιλήσει εδώ) επιστρέφει στο σινεμά, ύστερα από ένα πέρασμα στην τηλεόραση, με το remake της ομώνυμης ταινίας του Tom Holland. Χωρίς να έχει αλλάξει σχηματικά το σενάριο, παρακολουθούμε την ιστορία ενός βρυκόλακα, του Τζέρι (Colin Farrell) που επισκέπτεται τους μαθητές ενός λυκείου, αποφασισμένος να πιει το αίμα τους και να εξαφανίσει αυτούς και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Στο επίκεντρο, ο νεαρός σπασίκλας Τσάρλι (Anton Yelchin), που ζει με τη μητέρα του (Toni Collette) και έχει εγκαταληφθεί από τον πατέρα του, και η θεωρητικά όμορφη κοπέλα του, Έιμι.

Μια σαρκαστική (όχι πάντα επιτυχημένα) βαμπιροταινία νεανικού τρόμου με αναφορές σε εφηβικές ανησυχίες, όπως το σεξ, οι σχέσεις με τους συνομιλήκους και την οικογένεια, η ζωή μακρυά απ'το αστικό περιβαλλον κ.α., καθώς και σε ιδιαίτερες ασχολίες, όπως το κυνήγι πνευμάτων. Με τον Farrell να ξεχωρίζει σαν εξαιρετική επιλογή για το ρόλο, λόγω σωματότυπου και ύφους, την Collette σταθερά καλή και το υπόλοιπο cast να είναι περιορισμένων δυνατοτήτων, η ταινία κυλά κρατώντας το θεατή σε σχετική εγρήγορση, αλλά έχει δύο εμφανώς τρωτά σημεία.

Απών ο γνήσιος γοτθικός ρομαντισμός. Απών και ο ερωτισμός. Και αν το πρώτο δικαιολογείται από τη θέση της ταινίας να ειρωνευτεί παραγωγές τύπου "Twilight" (βέβαια, δεν είναι μόνο αυτός ο τρόπος να βγάλεις γοτθική ατμόσφαιρα) και τη συνειδητή επιλογή ενός σύγχρονου κυνισμού, το δεύτερο είναι αδικαιολόγητο. Ειδικά όταν στην πρωτότυπη ταινία, εμφανίζονται στην οθόνη άκρως υποσχόμενα νεανικά γυναικεία κορμιά και στο remake, διαθέτοντας έναν Colin Farrell για βαμπίρ, δεν προσφέρεις ούτε για δείγμα, προκλητική σάρκα (ρομαντικά ή κυνικά).

Βαθμολογία: 2/5

TERRA NOVA

2011-10-04T02:35:00.002+03:00

Το "Terra Nova" ήταν αναμφισβήτητα η πιο αναμενόμενη (και ακριβή) φετινή αμερικάνικη σειρά, διαθέτοντας στην εκτέλεση παραγωγής το όνομα του Steven Spielberg σαν τεράστιο μαγνήτη. Ας μιλήσουμε πρώτα για γεγονότα και μετά για απόψεις και εκτιμήσεις.

Βρισκόμαστε έναν αιώνα μετά. Ο πλανήτης Γη καταστρέφεται, περιβαλλοντικά, και αναζητάται διάσωση του ανθρώπινου γένους. Οι επιστήμονες βρίσκουν τη λύση χάρη σε ένα χωροχρονικό θραύσμα που δίνει τη δυνατότητα να πάνε πίσω μερικά εκατομμύρια χρόνια και να βρεθούν σε δάση με δεινοσαύρους και περίσσεια οξυγόνου και ήλιου. Η σειρά εστιάζει στους Shannons, μια πενταμελή οικογένεια που θα ταξιδέψει στην Terra Nova.

Όμως, στον 22ο αιώνα απαγορεύεται ένα ζευγάρι να αποκτήσει πάνω από δύο παιδιά κι έτσι ο σύζυγος φυλακίζεται. Με χίλιους δυο τρόπους καταφέρνει και ξανασμίγει η περιβόητη οικογένεια την κρίσιμη στιγμή και περνά στο παρελθόν. Εκεί θα συναντήσει τον επιβλητικό αρχηγό, Nathaniel Taylor (ο Stephen Lang του "Avatar"), που διευθύνει τον οικισμό.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, πολύ περιληπτικά, στον πιλότο που κόστισε πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια, που άλλαξε δημιουργικό team στα μισά, που καθυστέρησε ένα χρόνο να βγει στον αέρα, που δημιουργήθηκε σαν ιδέα από τουλάχιστον 4 άτομα, που είχε στην εκτέλεση παραγωγής του (και λοιπές κατηγορίες παραγωγής) περίπου άλλα 20 άτομα (!) και που είχε διάρκεια σχεδόν 90 λεπτά, με το πρώτο μισό να διατηρείται σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο μυθολογικής αφήγησης μέχρι να πλαδαρεύσει.

Κι όλα αυτά γιατί; Για να δούμε την αγία αμερικάνικη οικογένεια (ξανά!) παρεούλα με δεινοσαύρους αυτή τη φορά; Για να ευαισθητοποιηθούμε με απλοϊκά μηνύματα περιβαλλοντικής συνείδησης; Για να δούμε άλλον έναν πατέρα να ορθώνει ανάστημα για τα γυναικόπαιδα; Για άλλη μια sexy μάνα γιατρό; Για την αδιάφορη κόρη και το χαζοβιόλη γιο; Προσωπικά, έχω μπαφιάσει με τα επαναλαμβανόμενα κλισέ που φέρουν και τα ίδια προβλέψιμα σεναριακά κενά.

Ο μόνος λόγος για να ρίξω ξανά μια ματιά στο υπερφιλόδοξο show του Fox είναι ο πολλά υποσχόμενος αρχηγός που φαίνεται πως κουβαλά πληγές και αμαρτίες από το μέλλον (συν το γεγονός πως είναι κανονικός ηθοποιός). Αν τώρα ζητάτε εφέ, φαντασία (έστω και μεταχειρισμένη) και να περάσει η ώρα ευχάριστα, όλα όσα πρόσαψα στο "Terra Nova" σας είναι αδιάφορα.

THE NIGHT OF THE HUNTER (Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΚΥΝΗΓΟΥ)

2011-10-01T04:08:00.000+03:00

Είναι φορές που αισθάνομαι τόσο μικρός και ακατάλληλος να μιλήσω για μια ταινία. Έλα, όμως, που σκέψεις και συναισθήματα με πλημμυρίζουν και δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Το "The night of the hunter", η μοναδική ταινία του ηθοποιού Charles Laughton, γυρισμένη το 1955 αποτελεί μία από τις σπουδαιότερες και εμβληματικότερες του παγκόσμιου σινεμά. Ασφαλώς, μία από τις λατρεμένες μου. Τι να πρωτοπεί κανείς;

Η διεύθυνση φωτογραφίας του Stanley Cortez. Αμφιβάλλω πως έχει καταφέρει άλλος τέτοιο επίτευγμα στον τομέα της φωτοσκίασης, στην ιστορία του αμερικάνικου σινεμά. Εκεί που το λευκό (αυτό που παραπέμπει στο φως της ανάκρισης) πνίγει το μαύρο (αυτό που παραπέμπει στην ατμόσφαιρα του κρυφτοκυνηγητού). Από τον ονειρικό έναστρο ουρανό έως τα γενικά πλάνα του που φαντάζουν πίνακες ζωγραφικής, τόσο εφιαλτικής όσο και μελαγχολικής διάθεσης, κάθε καρέ της ταινίας βροντοφωνάζει τη μοναδικότητα και το καλλιτεχνικό όραμα του Cortez.

Ο Robert Mitchum στο ρόλο του ψυχοπαθούς ιεροκήρυκα που γοητεύει χήρες κι ύστερα τις σκοτώνει. Ίσως ο πιο αντιπαθητικός και μισητός ρόλος στην ιστορία του σινεμά. Υπερθετικός βαθμός, διότι μιλάμε για έναν φαντασμένο, φιλοχρήματο, υποκριτή εγκλήματία που παριστάνει την προσωποποίηση του λόγου του Θεού. Συγκλονιστική τόλμη, ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα, να παρουσιαστεί ένας τέτοιος χαρακτήρας, υπογραμμίζοντας το κίβδηλο και σαθρό πολλών επίγειων εκπροσώπων του χριστιανικού Θεού, σύγχρονων Μωυσήδων. Άλλωστε μην ξεχνάμε πως τόσοι και τόσοι, επικαλούμενοι τη Θεία φώτιση, διέπραξαν σφαγές. Είτε πρόκειται για τις Σταυροφορίες είτε ακόμη και για το "God bless America" του George Bush.

Ο μικρός Billy Chapin στο ρόλο του John που είναι ο πρωταγωνιστικός αντίποδας στην ταινία. Αυτός που γνωρίζει το μεγάλο μυστικό για το πού άφησε τα χρήματα ο πατέρας του, πριν απαγχονιστεί και που κληρονόμησε το χρίσμα να είναι ο προστάτης της οικογενείας. Τα παιδιά πάντα αποδέχονται την τύχη τους και μάχονται με θάρρος και αυταπάρνηση για το καλύτερο, χάρη στο γεγονός πως διαθέτουν όρεξη και φέρουν άγνοια κινδύνου. Ακόμη κι όταν τους προδίδουν από αδυναμία οι μεγάλοι (όπως ο καλοκάγαθος θείος Birdie), αυτά συνεχίζουν και τραβάνε το κουπί. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Εκτενής παρουσίαση και των ηθών της εποχής. Θρησκοληψία, δεισιδαιμονίες, αμάθεια και εγκληματική αφέλεια από τους κατοίκους της επαρχίας που παρουσιάζεται. Κάποια ελάχιστα ψήγματα φεμινισμού κάνουν την εμφάνισή τους, αλλά ακόμη οι προκαταλήψεις φαίνονται να κυριαρχούν και να τυφλώνουν την κρίση.

Βεβαίως, υπάρχουν και μια δυο φωτεινές εξαιρέσεις. Σε αυτές και στα παιδιά μπορεί να βασιστεί ένας καλύτερος και ηθικότερος κόσμος. Ο Laughton, παρά το αδιάκοπα σκοτεινό ύφος του, δε χάνει ούτε στιγμή την πίστη του στον άνθρωπο, ακόμη κι αν φαντάζει ένα απειροστό μέσα στο Όλον του σύμπαντος, και το μόνο που φοβάται, είναι η εξόντωση (περισσότερο μεταφορική) των νέων. Αυτών που τολμούν να βρεθούν στα άστρα και να αντιταχθούν στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Συνδυάζοντας ευφυέστατα μια παραμυθένια ατμόσφαιρα με έντονους τονισμούς σασπένς και τρόμου, υπογραμμίζεται η χαμένη αθωότητα των νεαρών ηρώων (κυρίως του John) που καλούνται να αναλάβουν τη βαριά ευθύνη που τους φόρτωσαν οι προγονοί. Μια ευθύνη που έχει υλική (10.000 δολάρια) και ανθρώπινη (φροντίδα της μικρής αδελφής) διάσταση. Σε ένα αριστούργημα από τα λίγα, για το οποίο θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο...

Βαθμολογία: 5/5

COLOMBIANA

2011-09-29T20:48:00.003+03:00

Η νέα ταινία του Luc Besson ("Leon", "Nikita") σε σκηνοθεσία Olivier Megaton, που διαθέτει για μεγαλύτερη στιγμή, το "Transporter 3". Μία περιπέτεια με νεοσυντηρητικές αρχές (όπως η συντριπτική πλειοψηφία του είδους), μια δόση εύκολου συναισθηματισμού και τόνους υπερμονταρισμένης δράσης που παριστάνει τη σοβαρή ταινία (ενώ δε φθάνει ούτε το b-movie), με το εκνευριστικά υπεραπλουστευτικό ψυχολογικό υπόβαθρό της.

Ένα κορίτσι που γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας των γονιών του, μεγαλώνοντας γίνεται ψυχρή εκτελέστρια ζητώντας εκδίκηση. Με βία σε βιντεοκλιπίστικο ύφος, coolness ως εκεί που δεν πάει και πανηγυρική κενότητα. Ευτυχώς που ομορφαίνει την οθόνη η Zoe Saldana ("Avatar").

Βαθμολογία: 1/5

JODAEIYE NADER AZ SIMIN (EΝΑΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ)

2011-09-29T16:54:00.000+03:00

Η ζωή δεν εξελίσσεται ντετερμινιστικά. Είναι πολυπαραγοντική. Σε αυτή, δε διαχωρίζονται πλήρως τα δίπολα καλού και κακού, σωστού και λάθους, αλήθειας και ψέματος, δίκαιου και άδικου, ενοχής και αθωότητας. Κι όσο ο άνθρωπος αναζητά μια εύκολη απάντηση σε κάθε ερώτημα που τον απασχολεί, τόσο θα συνειδητοποιεί πως βαδίζει προς μια ακόμη συντριβή.

Το μεγαλειώδες ιρανικό δράμα του Asghar Farhadi (που μας είχε δείξει με το προπέρσινο "Τι απέγινε η ¨Ελι;" τις αστείρευτες ικανότητές του) είναι από τις ταινίες που αντλούν στοιχεία, κατά κύριο λόγο, από ατομικές ανθρώπινες δεξαμενές για να πραγματευτούν τα πιο σημαντικά κοινωνικά θέματα (μια άλλη πρόσφατη είναι το "Κάποτε στην Ανατολία"). Συνθέτοντας το κάθε υποκειμενικό πλάνο επάγεται η συλλογική συνισταμένη.

Με συμπυκνωμένη σημειωτική, άψογη σεναριακή ανάπτυξη, αποστομωτική σκηνοθετική ομοιογένεια και ρεαλιστικές ερμηνείες μεγατόνων, ο χωρισμός αποτελεί μονάχα αφορμή για όσα θα επακολουθήσουν. Αφήνοντας η Σιμίν το Ναντέρ, θέλοντας να σώσει την κόρη της και τον εαυτό της από τις συνθήκες του Ιράν, ο Ναντέρ μένει μόνος με μια έφηβη κόρη και τον πατέρα του που πάσχει από Αλτσχάιμερ. Εργαζόμενος τη μέρα ως τραπεζικός υπάλληλος, αναγκάζεται να προσλάβει μια γυναίκα (έγκυο) για τη φροντίδα του πατέρα του η οποία είναι απολύτως πιστή στο Κοράνι και τον άνεργο άνδρα της. Μετά από ατύχημα, θα χρειαστεί να πάει στο γιατρό της και ο Ναντέρ επιστρέφοντας σπίτι βρίσκει παρατημένο, δεμένο και χτυπημένο τον πατέρα του εκδιώκοντας βίαια, στη συνέχεια, τη νεαρή γυναίκα η οποία αποβάλλει.

Κάθε ένας από τους εμπλεκόμενους σε αυτή την υπόθεση έχει τις ευθύνες και τις δικαιολογίες του. Όταν ενυπάρχουν σε αυτούς και οι κάθε είδους πνευματικές αγκυλώσεις του τρίπτυχου θρησκεία-οικογένεια-πατρίς (με τη σειρά βαρύτητας του Farhadi), καθώς και οι ταξικές προκαταλήψεις (οι μεν ανήκουν στη μεσαία τάξη, οι δε στην εργατική), τότε τα πράγματα γίνονται ιδιαιτέρως πολύπλοκα και η κατάληξη θα είναι δραματική, αφήνοντας λαβωμένες όλες τις πλευρές. Κυρίως, την κόρη που βρίσκεται στα χαρακώματα ενός διαζυγίου, της πάλης των δύο οικογενειών, της δριμύτατης σύγκρουσης ανατολικών παραδόσεων και ευρωπαϊκών επιρροών.

Η αποδόμηση της ιρανικής κοινωνίας, αλλά και των ψυχολογικών διεργασιών του ατόμου, κινούνται παράλληλα με τη συνεχή σκωπτική διάθεση του Farhadi απέναντι στους μελό χειρισμούς που επιλέγουν αρκετοί συνάδελφοί του. Παρά το γεγονός πως χρησιμοποιεί σαν βάση το οπερατικής προέλευσης μελόδραμα, τάχιστα το τοποθετεί απέναντί του και χτυπά ανελέητα κάθε φορμαλιστική του ευκολία, παίζοντας με το θεατή που αποτελεί τον τελικό δικαστή των πάντων, από την εξαιρετική εναρκτήρια σεκάνς έως το αποστασιοποιητικό φινάλε. Πόσο εύκολο είναι τελικά να εκφέρει κανείς μια αντικειμενική ετυμηγορία με αδιάσειστη συνοχή; Όταν μάλιστα έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινες συμπεριφορές, ρευστές, μα με τόσες αντιφάσεις και προσωπικά πείσματα...

Υ.Γ. Δε μπορεί κανείς, παρά να υποκλιθεί στη δεινότητα με την οποία ο Farhadi αναπαριστά τηn κατακερματισμένη (και συχνά ανειλικρινή) επικοινωνία των ηρώων του, τοποθετώντας πάντα αναμεσά στα βλέμματα τους, τοίχους, τζάμια, μισάνοικτες πόρτες, περαστικούς κ.α. Χρυσή Άρκτος καλύτερης ταινίας στο Βερολίνο και βράβευση ανδρικής και γυναικείας ερμηνείας, για την ίσως σπουδαιότερη ταινία της χρονιάς.

Βαθμολογία: 5/5

ΤΟ ΓΑΛΑ

2011-09-29T12:05:00.003+03:00

Μητέρα με δύο γιους μεταναστεύει από τη Ρωσία στην Ελλάδα. Ο μεγάλος γιος θέλει να σβήσει, ή έστω να διατηρεί καταχωνιασμένες, τις μνήμες από την πατρίδα και να εξελληνιστεί, ενώ ο μικρότερος παραμένει προσκολλημένος στις παιδικές του αναμνήσεις σε ψυχωτικό βαθμό. Η μητέρα, στη μέση, αγωνίζεται να γεφυρώσει τις διαφορές και να προστατεύσει το μικρό γιο, αισθανόμενη ένοχη για την κατάσταση του, αφού δεν τον θήλασε ποτέ.

Το μητρικό γάλα όχι μόνο ως πηγή υγείας και ισορροπίας. Περισσότερο ως το σύμβολο μετάδοσης αγάπης και φροντίδας. Η έλλειψη του παράγει ελλειμματικό άνθρωπο. Προβληματικό, αδύναμο. Η πλούσια παροχή του, πηγή δυναμισμού και πληρότητας. Αυτό είναι το σχήμα στο μυαλό της μάνας. Στην πραγματικότητα, όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλοϊκά.

Υπερεπιτυχημένη και έντονα συναισθηματικά φορτισμένη θεατρική παράσταση που μεταφέρεται κινηματογραφικά με σύνεση και λεπτότητα από το Γιώργο Σιούγα σε εντυπωσιακά φωτογραφημένο περίβλημα. Έχοντας σαν βάση ένα από τα σπουδαιότερα θεατρικά έργα της τελευταίας εικοσαετίας (του Βασίλη Κατσικονούρη), το "Γάλα" αποτελεί μια πολύ προσεγμένη ταινία με καλοσκηνοθετημένες σκηνές που δεν αποχωρίζονται τη θεατρικότητά τους, αλλά ούτε είναι εγκλωβισμένες σε αυτή, με νοήματα και εντάσεις που δε γίνεται να προσπεράσεις, ακόμη κι αν αποφεύγονται αρκετά έντεχνα τα ρίσκα για κάτι πιο δυναμικό και εξόχως προσανατολισμένο.

Εμβληματική φιγούρα στο ρόλο της μάνας, η Ιωάννα Τσιριγκούλη (διακριθείσα και στη "Χώρα προέλευσης") με τους δύο γιους να ερμηνεύονται αρκετά ικανοποιητικά από τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο και τον Όμηρο Πουλάκη. Ταινία αφιερωμένη στη μνήμη του αδικοχαμένου Κων/νου Παπαχρόνη.

Βαθμολογία: 3/5

3D SEX AND ZEN: EXTREME ECSTASY

2011-09-29T10:03:00.000+03:00

Τι πιο σαχλό από τις σαπουνόπερες; Τι πιο άγευστο από την "Εμμανουέλα"; Τι πιο κακοσκηνοθετημένο από ταινία του Uwe Boll; Τι πιο ψεύτικο και προκάτ από εμπορική ταινία του Bollywood; Τι πιο ασυνάρτητο από το "Underwater Love" (μιας και το έχουμε πρόσφατο); Ας μη συνεχίσω τις ρητορικές ερωτήσεις.

Το remake "3D Sex and Zen: Extreme Ecstasy" είναι πιθανότατα η χειρότερη ταινία που έχει βρει διανομή στις ελληνικές αίθουσες. Καθόλου σέξι (απλώς ένα άνευρο, χύμα στο κύμα, σεξ), τουριστικά ζεν (μην περιμένετε φιλοσοφικά ψήγματα), καμία απολύτως έκσταση. Μόνο μάγισσες, πρίγκηπες και μεγεθύνσεις πέους, σε ένα αλαλούμ γελοιότητας που ξεπερνά τις δύο ώρες σε διάρκεια (!).

Στην ταινία υπάρχει μια κινέζα που με βελονισμό κάνει τους άνδρες να διαρκούν περισσότερο, κατά τη σεξουαλική συνεύρεση. Άραγε υπάρχει ανάλογος τρόπος να διαρκέσει λιγότερο αυτό το σκουπίδι; Όποιος το αντέξει μέχρι τέλους μετονομάζεται σε σύγχρονος Ιώβ.

Βαθμολογία: 0/5

ΑΜΝΗΣΤΙΑ

2011-09-29T01:25:00.000+03:00

Μόνο ο δυνατός, αυτός δηλαδή που διεκδικεί τη ζωή του, αποκτά το αναφαίρετο δικαίωμα να συντριβεί. Ο αδύναμος πάντα θα περιφέρεται ανάμεσα στα θέλω των άλλων και τις συμπτώσεις της ζωής. Εύκολος, γι'αυτό και αδιάφορος, δρόμος, ο δεύτερος.

Στην αλβανική "Αμνηστία" (σε ελληνογαλλική συμπαραγωγή) η κάμερα του Buyar Alimani εστιάζει σε μία γυναίκα (αλληγορικά μπορεί να ειδωθεί και ως η σημερινή Αλβανία). Μία γυναίκα με δύο παιδιά που ζει στο σπίτι του παραδοσιακού πεθερού της και χάνει τη δουλειά της (όπως και το 70% των υπαλλήλων της υφαντουργίας), την περίοδο που φυλακίζεται ο σύζυγός της για παράνομο τζόγο και χρέη. Είναι η ίδια περίοδος που η Αλβανία για να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα πρέπει να δεχθεί κάποιους εκσυγχρονιστικούς όρους.

Αυτός που μας απασχολεί στην ταινία είναι το δικαίωμα για μία ώρα το μήνα ερωτικής συνεύρεσης για το φυλακισμένο. Έτσι, η ηρωίδα επισκέπτεται κάθε 5η του μηνός, στις φυλακές των Τιράνων, το σύζυγο και κλείνονται σε ένα δωμάτιο. Παράλληλους δρόμους βαδίζουν ένας άνδρας που θα έρθει κοντά της και μια κοπέλα που θα γίνει συνάδελφος και φίλη της.

Παρά τις αναποδιές, η ηρωίδα θα πάρει τα παιδιά της από το επαρχιακό Πόγραδετς, θα συγκρουστεί με τον πεθερό της και θα μετακομίσει στη νέα φίλη της, στα Τίρανα. Σε τροχιά απελευθέρωσης, λοιπόν. Αλλά, όπως έγραψα και παραπάνω, υπάρχει και το τίμημα για αυτόν που επιλέγει να είναι δυνατός. Κακοτράχαλη διαδρομή και πιθανή συντριβή. Πρώτη και καθοριστική "αναποδιά", η αμνηστία που προσφέρεται στο σύζυγό της...

Με ένα σενάριο εντυπωσιακά καλογραμμένο και ισορροπημένο, ο Alimani σκιαγραφεί την κοινωνική και εργασιακή πραγματικότητα στην Αλβανία με τα συγκρουσιακά χάσματα γενεών, την ανέχεια και τις σχέσεις εξουσίας-εκμετάλλευσης. Με τη γυναίκα να μην έχει χειραφετηθεί ακόμη και τον πατριαρχισμό να επιβάλλεται.

Η σκηνοθεσία του, χαρακτηριστικό δείγμα βαλκανικού κοινωνικού ρεαλισμού, ανάλογη των σπουδαίων ρουμάνικων ταινιών της τελευταίας πενταετίας. Λιτή, ανθρώπινη, τηρώντας ίσες αποστάσεις, με τη δύναμη της εικόνας να επικρατεί (ορθώς) και τα λόγια να προσθέτουν απλώς κάποιες λεπτομέρειες. Περιεχόμενο και φόρμα σε ένα διαρκές αλισβερίσι και ένα τέλος, με περίεργο τρόπο, σκληρό για όλους τους ήρωές του. Σκληρό και για το θεατή. Όχι με τον "αμερικάνικο" τρόπο, όμως, όπως δήλωσε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης.

Βαθμολογία: 4/5

FRIENDS WITH BENEFITS (ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΦΙΛΟΙ)

2011-09-29T00:03:00.006+03:00

Το story της ταινίας: Η κυνηγός ταλέντων Τζέιμι (Mila Kunis) ανακαλύπτει τον designer ιστοσελίδων, Ντίλαν (Justin Timberlake) και του προτείνει εργασία στη Νέα Υόρκη. Θα γίνουν φίλοι και θα δοκιμάσουν να κάνουν σεξ χωρίς να δεθούν συναισθηματικά.

Η συνταγή και τα κλισέ που ακολουθεί και αυτή η ρομαντική κομεντί είναι δεδομένα και μπορεί να τα φανταστεί ο καθένας. Όπως και τα χιλιοειπωμένα αστεία (ίσως λίγο πιο τολμηρά για το είδος) που δε βρίσκουν πάντα στόχο. Όμως, θα είναι άδικο να μην αναγνωρίσουμε τη σπουδαία χημεία που έχουν Timberlake και Kunis ως αταίριαστο ζευγάρι, καθώς και την φρέσκια και τρυφερή, ακόμη κι αν παραμένει επιφανειακή, ματιά του Will Gluck ("Easy A") για τους δύο ήρωές του. Αν και πασπαλισμένη με υπερβολική δόση άχνης μετά τα μισά και αφήνοντας μετέωρα αρκετά διαπροσωπικά ζητήματα, αναμφίβολα σου προσφέρει αρκετές ευχάριστες στιγμές κι έναν Timberlake (κυρίως για τις νεαρές αναγνώστριες) που δεν παύει να επιδεικνύει το καλογυμνασμένο σώμα του.

Βαθμολογία: 2.5/5